Bijbelschool @ Home

Een vraag die ik ontving over de drie-éénheid en mijn antwoord hierop.

excuses voor de late reactie, .. dat kwam ook omdat je gelijk de moeilijkste vragen stelt, ook de vragen die vaak (en daar verdenk ik jou niet van hoor!!) als ’strikvragen’ worden opgeworpen.

• Bij de doop van de Here Jezus, daalde de Heilige Geest neer als een duif.

Ja, daalde er een duif neer, of de Heilige Geest? Er staat “als een duif”. Denk hierbij ook aan de uitstorting van de Heilige Geest tijdens pinksteren. Op alle 120 aanwezigen daalde de H.G. neer met ‘tongen als van vuur’. Dus 120x de H.G.? Letterlijke vlammen? Nee,.. God tóónt ons de H.G., Zijn Geest, in een voor ons te bevatten formaat, een waarneembaar verschijnsel. In dit geval dus “tongen als van vuur”. Denk in dat verband eens aan de brandende braamstruik. Er was vuur te zien, maar de struik verbrande niet. De H.G. was nu als vuur te zien op de hoofden van de gelovigen, maar hun haar (om het maar eens plat te zeggen) vloog niet in brand..

Het “als” een duif, betekent niet dat er letterlijk een duif neerdaalde op de Here Jezus! Dat denken wij vaak, de kinderbijbelverhalen indachtig.
Maar vergelijk eens alle teksten die dit vermelden: Matt. 3:16, Mar. 1:10, Joh. 1:32. Consequent staat er dat de H.G. als een duif neerdaalde. Waarbij er vermeld wordt dat de hemel “zich opende”. Dat nemen we niet al te letterlijk.. maar dat duifje, dat spreekt ons aan en nemen we opeens letterlijk.

In het Grieks staat er “hosei” (http://net.bible.org/strong.php?id=5616) de definitie is “als het ware als”. De vertaling is daarin helaas zwak. Het gaat hier daarom niet om de letterlijke duif (die er mogelijk wel degelijk was hoor) maar om de eigenschappen van een duif, wat er mee “verwoord” wordt in zinnebeeldige zin; de H.G.’s eigenschappen: liefelijk, onschuldig, mooi, enz.

• Christus Jezus is gezeten aan de rechterhand Gods.

Klopt, is heel moeilijk te bevatten en daar ben ik ook nog niet helemaal uit. Zelf denk ik dat, we zien het veel in de Openbaringen, God aan Johannes in de Openbaringen heeft moeten duidelijk maken op een voor de mens Johannes te bevatten manier hoe het e.e.a. in zijn werk ging. We moeten God ook niet te beperkt voorstellen; God is gezeten op de troon. Inderdaad. Anderzijds zegt de Bijbel “God is Geest”. We denken naar mijn oordeel te veel in termen als “de oude man op de troon” en daarnaast zit dan de Here Jezus. Het is voor mij niet te bevatten hoe dit zit of werkt/zal gaan werken.

• Christus bad tot de Vader, vlak voor Zijn kruisiging.

De Here had een “duale natuur”; Hij was volkomen mens (De mens Christus Jezus werd immers ook gedood aan het kruis) maar tevens volkomen God. Hoe dat in zijn werk ging, weet ik ook niet. Hij bad tot de Vader, terwijl ook –zie eerder– de Heilige Geest al in Hem woonde. Sterker nog, vanaf de moederschoot al.

Denk in dit verband eens aan de zwangerschap van Maria. We zeggen wel heel makkelijk: “Ze was zwanger van de Heilige Geest” (waarmee, aangezien God de Vader is, al héél eenvoudig aangetoond is dat de Heilige Geest en de Vader niet twéé personen maar één zijn!!). Maar hoe is dat óóit in zijn werk gegaan? Dat bevatten we niet, maar aanvaarden het.

Zo aanvaard ik ook dat ik persoonlijk het niet kan bevatten dat God zowel één is, als dat Hij zich aan ons openbaart in Vader, Zoon en Heilige Geest.

Wat voor mij als een paal boven water staat is echter dat wij mensen té klein denken over God. Hij is alom-tegenwoordig. Dat belijden we. Maar tevens willen we Hem beperken, in ons spreken over Hem, tot iemand die “op een troon zit”. Ik kan daarom alleen maar Gods Woord naspreken in deze dingen en constateren: De Bijbel leert dat God één is.

Jakobus 2:19(a) zegt: “”Gij gelooft, dat God één < Gr: Heis, zie: http://net.bible.org/strong.php?id=1520 > is? Daaraan doet gij wèl”. En in Rom. 3:20 zegt Paulus: “want er is maar één < heis > God, en hij zal zowel besnedenen als onbesnedenen op grond van hun geloof als rechtvaardigen aannemen.”.

Zie ook hoe het woord ‘heis’ verder gebruikt wordt:
http://net.bible.org/search.php?search=greek_strict_index:1520

Altijd als een. Geen drie-eenheid, maar één. En hoe dat precies werkt? Ik heb geen flauw benul. Ik kan er over nadenken, maar het is te groot(s) voor mij om te bevatten.

Ik hoop dat ik ondanks m’n incomplete antwoord je toch verder heb geholpen.

broedergroet,
Rudy

Ik ben mij er van bewust dat dit artikel verkeerd begrepen kan en zal gaan worden, bewust of onbewust. Sommigen zullen het wellicht aangrijpen om te zeggen: “Zie je dat? Hij ontkent de drie-eenheid”. Het zij zo. Als een vraag gesteld wordt, geef ik daarop antwoord (1 Petrus 3:15, 16).

Veel Christenen denken dat God bestaat uit drie personen. Zoals bijgaande afbeelding ook weergeeft.

Het probleem bij dit soort schema’s (en dogma’s) is dat het nooit de Waarheid weergeeft. Evenals ons menselijk spreken hierover. Hoe we het ook formuleren, het is altijd onjuist. Hoe dat kan?

1 Tim. 3:16 geeft het antwoord: “En buiten twijfel, groot is het geheimenis der godsvrucht: Die Zich geopenbaard heeft in het vlees, is gerechtvaardigd door de Geest, is verschenen aan de engelen, is verkondigd onder de heidenen, geloofd in de wereld, opgenomen in heerlijkheid.”

De afbeelding is dus absoluut onjuist. En waarom? De bewering is:

• De Vader ≠ De Zoon;
• De Zoon ≠ De Heilige Geest;
• De Heilige Geest ≠ De Vader.

Daartegenover beweert de afbeelding:

• De Vader = God;
• De Zoon = God;
• De Heilige Geest = God.

Maar in Joh. 10:30 zegt de Here Jezus juist: “Ik en de Vader zijn één“. De ontkenning, in de tekening, is dus Bijbels gezien onjuist. Alléén al op grond van deze éne tekst kunnen we dat concluderen. Toch is dit schema wel een correcte weergave van het drie-eenheids-dogma zoals dat op het Concilie van Constantinopel I (in het jaar 381) werd vastgesteld. En aangezien ik dit schema van een ‘groeps-hyves‘ heb overgenomen met meer dan 20.000 leden zijn er kennelijk enorm veel Christenen die denken dat het wel klopt (of er nog nooit over nagedacht hebben wat zo’n schema inhoudt), anders sluit je je toch niet aan bij zo’n groep?

Historische achtergrond
De achtergrond van de opstelling van de ‘drie-eenheidsleer’ was (dus) een kerkstrijd. Om de strijd te beslechten, besloot men een ‘dogma‘ (= een leerstuk dat wordt vastgelegd en ‘niet meer ter discussie mag worden gesteld‘) hier van te maken. Dit betekent dat zij die een andere mening er op nahielden op grond van het dogma werden bestempeld als ‘ketters’. Wat daarvan de gevolgen zijn geweest, is denk ik wel bekend: op grond van de kerkelijke dogma’s zijn grote aantallen mensen zonder pardon op de brandstapel geëindigd, gemarteld, vervolgd enz.

De onderbouwing die gegeven wordt voor de drie-eenheidleer is een menselijke opvatting – een begrijpen, uitleggen, van de Schrift op een bepaalde wijze (gerelateerd aan het Griekse denken en de schriftuitlegging van Alexandrijnse bijbelgeleerden overigens, de “allegorische” school ).  Zoals de mensen toen de Bijbel begrepen, hebben ze het geprobeerd te verwoorden in de strijd tegen (als eerste) het Arianisme en (als tweede) vervolgens het Sabellianisme.

Het grote probleem waar men bij de formulering tegen aan liep was het (latijnse) “personae”, persoon. De kerkelijke leiders wisten ook wel dat je niet zomaar kon zeggen dat God uit drie personen bestond. Ook zij kenden de Schriften en de Bijbel leert: “God is Eén”. Dus werd er een extra woord in het latijn toegevoegd namelijk (vert) dat God één is in Wezen. Dus drie personen, één in wezen. God’s wezen, zijn “Zijn”, werd dan uitgedrukt in drie onderscheiden personen. Met als gevolg, overigens, dat veel Joden niet meer met het Christendom uit de voeten konden aangezien de (Westerse) Christenen in hun ogen een drie-godendom aanhingen.

Heilige Geest
In een studie over de persoon van de Heilige Geest waar ik mee bezig ben (in het kader van het BSC) is pagina’s lang een opsomming te vinden van alle eigenschappen van de Heilige Geest. De auteur van het boek, die ook in het dogma van de drie-eenheid gelooft, concludeert dat op grond van alle overéénkomsten die we zien in de Bijbel tussen Vader, Zoon en Heilige Geest het simpelweg vast staat dat zij alle drie één zijn.

Dit zien we bijvoorbeeld ook aan de hand van de volgende schriftplaatsen:

Exodus 17:2, 7
Het volk begon met Mozes te twisten en zeide: Geeft ons water, zodat wij kunnen drinken. Maar Mozes zeide tot hen: Wat twist gij met mij? Wat stelt gij de HERE op de proef? [..] Hij noemde die plaats Massa en Meriba, wegens de twist der Israëlieten en omdat zij de HERE op de proef gesteld hadden door te zeggen: Is de HERE in ons midden of niet?

In het NT echter lezen we over (onder meer) dit gebeuren:

Hebreeën 3:7-9
7 Daarom, gelijk de heilige Geest zegt: Heden, indien gij zijn stem hoort, 8 verhardt uw harten niet, zoals bij de verbittering, ten dage van de verzoeking in de woestijn, 9 waar uw vaders Mij verzochten door Mij op de proef te stellen, hoewel zij mijn werken zagen, veertig jaren lang

Op het éne moment lezen we dat de HERE spreekt, het andere moment spreekt de Heilige Geest? Hoe kan dat?

Zelfde zien we in

• Jes. 6:8-10 <=> Hand 28:25-27
• Jer 31:31-34 <=> Hebr 10:15-17

Het is dus, alleen al op grond van deze teksten die ik nu aangehaald heb, onweerlegbaar dat de Heilige Geest en de Here God dezelfde persoon zijn.

Christus Jezus
Voor de Here Jezus geldt hetzelfde, ik citeer slechts een aantal bekende verzen:

Joh 10,30
Ik en de Vader zijn één.

Joh 17,11
En Ik ben niet meer in de wereld, maar zij zijn in de wereld en Ik kom tot U. Heilige Vader, bewaar hen in uw naam, welke Gij Mij gegeven hebt, dat zij één zijn zoals Wij.

Zoals in het artikel ook staat aangaande de Here Jezus leert de Bijbel zeer duidelijk dat alles door Hem en tot Hem geschapen is. Waarmee zonneklaar is dat de Here Jezus de Schepper is van Hemel en Aarde.

Als de Here Jezus de Schepper is, wie is Hij dan? De vraag is niet moeilijk te beantwoorden: Christus Jezus is God Zelf. We zien dus dat God inderdaad zich openbaart aan de mens als Vader, Zoon en Heilige Geest. Dat zijn echter géén drie onderscheiden personen, maar het is één “persoon” (of beter: Wezen of Zijn) die zich op drie manieren aan de mens openbaart, in drie “werkingen” of  “verschijningen”. Waarbij in Gods Woord, zie eerder, we zien dat op het éne moment over de HERE (God) gesproken wordt terwijl later met betrekking tot hetzelfde gebeuren over de Heilige Geest gesproken wordt.

De Discipel Johannes verwoorde het daarom zo:

Joh. 1:14
“Het Woord is vlees geworden en het heeft onder ons gewoond en wij hebben zijn heerlijkheid aanschouwd, een heerlijkheid als van de eniggeborene des Vaders, vol van genade en waarheid.

Het Woord = God. En God is “vlees geworden” en heeft als mens onder de mensen geleefd. Johannes zegt dat ze toen God’s Heerlijkheid hebben gezien, .. een bijzondere ervaring waar hij en de andere Apostelen ook op hoge leeftijd nog steeds van onder de indruk waren.

Toch blijft het zoals Pauls zei, en wat ik eerder ook aanhaalde, een “gehemenis”, een “mysterion” (mysterie), hoe het nu precies zit. Kennelijk is dit iets wat ons begrip te boven gaat. En daarom ben ik dan ook van mening dat we in deze zaak niet een menselijk dogma als leidend moeten nemen maar gewoon lezen wat er staat!

“En buiten twijfel, groot is het geheimenis der godsvrucht: Die Zich geopenbaard heeft in het vlees, is gerechtvaardigd door de Geest, is verschenen aan de engelen, is verkondigd onder de heidenen, geloofd in de wereld, opgenomen in heerlijkheid.”

> Zie ook: vraag over de drie-eenheid

In de 2e Tess. Brief zegt Paulus in het eerste hoofdstuk dat hij God ten allen tijde zou moeten danken voor deze gelovigen waaraan hij schrijft.  In hoofdstuk 1:3-5 zegt Paulus zelfs dat hij regelmatig deze gemeente tot voorbeeld voor anderen stelt.

Waaróm was deze gemeente een voorbeeld voor anderen?

• Lees verder (PDF)
• Audio (mp3)

(Prediking, EBG Leek, 7-2-2010)

Op een forum waar ik was verdwaald, zoekend naar een vakantie-adres, was een discussie over de vraag of engelen nu kunnen zingen of niet. Meestal leren we, als kinderen, dat de engelen bij de aankondiging van de geboorte van de Here Jezus “zongen” toen zij de herders bericht deden van de geboorte.

Zoals op dat forum ook de eindconclusie was, staat er kennelijk nergens in de Bijbel dat de Engelen zingen of kunnen zingen. Sterker nog, als je Lukas 2:13 goed bekijkt staat er zo op het eerste oog heel iets anders dan we altijd denken! Er staat namelijk letterlijk vertaald:

“een groot aantal van het hemelse leger maakte God groot zeggende…”

Het woord ‘zeggende’ kan, vanuit de grondtekst, ook worden vertaald als ’sprekend(e), onderwijzende’ of ‘bevestigende’. Maar u merkt al, ik houd een kleine slag om de arm. Want, het God grootmaken, prijzen, is in de grondtekst: aineo. Afgeleid van ainos. Dat woord kan namelijk vertaald worden met ‘God prijzen’ (= groot maken) of “prijzende spreuken of gezegden” én,… terug naar aineo: lofzangen tot eer van God.

Het zou dus ook vertaald kunnen worden met ‘onderwijzende lofzangen’. Dus, zongen de engelen? De kans is redelijkerwijs aanwezig. Maar wat zongen ze dan? Onderwijzingen, en wel in het bijzonder onderwijzingen (aan de herders) die God grootgemaakt hebben.

Misschien een gedachte om eens mee te nemen naar onze eerstvolgende kerkdienst of samenkomst; dat de liederen die we zingen zo zijn dat ze onderwijzend zijn én God grootmaken. Dat brengt ons bij Paulus!

Ef 5,19 – en spreekt onder elkander in psalmen, lofzangen en geestelijke liederen, en zingt en jubelt de Here van harte

Kol 3,16 – Het woord van Christus wone rijkelijk in u, zodat gij in alle wijsheid elkander leert en terechtwijst en met psalmen, lofzangen en geestelijke liederen zingende, Gode dank brengt in uw harten.

De meeste aanhangers van de verbondsleer, simpel gezegd: het Calvinistische model zoals ondermeer weergegeven in de Nederlandse Geloofsbelijdenis (NGB), onderschrijven en praktiseren de kinderdoop.

De doop van het kind wordt gezien als de ‘inlijving’ in “het verbond” op dezelfde manier als dat de kinderen van Israël door de besnijdenis deel werden van het oude verbondsvolk Israël.

> Lees verder (PDF)