God is een maatschappelijke realiteit

In een artikel op De Correspondent las ik een tijd geleden de volgende opmerkelijke uitspraak over de vraag of God bestaat. De vraag werd beantwoord door een jurist, uit India:

De vraag of god wel of niet bestaat, doet er volgens Padmanabham niet toe. ‘Miljoenen Indiërs geloven dat hij bestaat en dus is hij een maatschappelijke realiteit,’ aldus de 43-jarige jurist.

In India kent men vele goden. Een ‘god’ is daar ook iets anders dan wat wij in het westen er onder verstaan. Toch vind ik de uitspraak “God is een maatschappelijke realiteit” een hele rake “typering” van wat God doet in ons leven. En de levens van veel andere mensen.

De geboorte van Jezus

We zijn nu, op het moment dat ik dit schrijf, bijna bij kerst gearriveerd. Het is het moment dat de geboorte van Jezus door heel veel mensen wordt gevierd. Of ze nu willen of niet. Want kerstfeest is het feest van de geboorte van die man die de geschiedenis veranderde.

Regelmatig heb ik van onder meer bekende Nederlanders, maar ook van nog veel meer onbekende Nederlanders, de uitspraak gehoord dat Jezus niet meer dan “een mythe” was. Hij had niet echt bestaan. Maar de feiten zijn niet tegen te spreken. Geschiedenisschrijvers die niets met het Christendom van doen hadden hebben over Hem geschreven. De Bijbel, die toch veel geschiedenis bevat en ook op vele honderden zo niet duizenden punten verifieerbaar juist is, spreekt over Hem.

Op een atheïstisch blog las ik het volgende over de historiciteit van Jezus:

Uit alle documenten over Jezus blijkt dat hun auteurs deze schreven ver na het leven van deze veronderstelde Jezus, op gezag van onbekende auteurs, mensen die Jezus ook nooit ontmoet hadden, of van frauduleuze, mythische of allegorische geschriften.

Dat is echter pertinent onwaar. Zo schreven onder andere de geschiedschrijver Publius Cornelius Tacitus (“Annales”), Thallus (Samaritaanse historicus, rond 54), en ook de Talmoed over Jezus. Zie hier voor uitgebreide informatie. Als zijn leven genoemd wordt, alsmede zijn sterven en -in een aantal gevallen- zijn opstanding, staat ook zijn geboorte vast immers: een mens kan niet hebben geleefd en sterven zonder ooit geboren te zijn. Ik kom hier verderop nog op terug.

Los van dit alles is de Bijbel mijns inziens in dit geval ook een “genoegzame” bron. Kijk bijvoorbeeld naar hoe Lucas zijn verslag begint. Hij vertelt dat hij de feiten gecontroleerd heeft, nagevraagd heeft bij ooggetuigen. Ook al zou dat verslag dertig of veertig jaar later geschreven zijn (wat niet het geval is), toch zijn er nog heel mensen in leven die Jezus hebben gekend. Hij stelt dan ook: “vraag rustig na bij hen wat ik over Jezus schrijf“.

Zoals Paulus schreef waren er, op het moment dat hij zijn brief aan de Korinthiërs schreef, nog heel veel mensen in leven die allemaal “met de hand op het hart” konden getuigen van het leven van Jezus: zijn geboorte, werk en dood.

 “Want voor alle dingen heb ik u overgegeven, het geen ik zelf ontvangen heb: Christus is gestorven voor onze zonden, naar de Schriften, en Hij is begraven en ten derden dage opgewekt, naar de Schriften, en Hij is verschenen aan
(1) Kefas (=Petrus),
(2) daarna aan de twaalven.
(3) Vervolgens is Hij verschenen aan meer dan 500 broeders tegelijk, van wie het merendeel thans nog in leven is, doch sommigen zijn ontslapen.
(4) Vervolgens is Hij verschenen aan Jakobus,
(5) daarna aan al de apostelen;
(6) maar het allerlaatst is Hij ook aan mij verschenen, als aan een ontijdig geborene.”
(1 Korintiërs 15:3-8, NBG1951)

Theoloog Geurt Henk van Kooten: „Wat zijn [Paulus] verhaal zo geloofwaardig maakt, is dat hij voor de dood en opstanding van Jezus nog geen discipel was.” (bron).

Het Atheïstische standpunt

Zoals gezegd zou ik nog terugkomen op het atheïstische standpunt. Zij verwerpen namelijk de historische bronnen, de geschiedschrijvers, en Jezus zelf onder andere met de volgende argumenten:

  1. Jezus heeft zelf geen geschriften nagelaten;
  2. de ‘getuigen’ waren volgelingen van Hem;
  3. de geschiedschrijvers leefden “veel later” en zijn daarom niet betrouwbaar.

Ik ga hier graag op in.

ad. 1 – Jezus heeft geen geschriften nagelaten

  • Van andere bekende personen is ook geen geschrift bekend of origineel geschrift nagelaten. Voorbeeld: Mohammed. De Koran werd pas zo’n honderd jaar na zijn dood verzameld/op schrift gesteld. Maar originele geschriften waren van hem niet beschikbaar. Toch twijfelen we niet aan zijn bestaan. Mohammed was, zo staat zelfs op www.dekoran.nl  analfabeet: “ten eerste was de Profeet Mohammed (vrede zij met hem) ongeletterd”.
  • Jezus’ bediening was niet die van een “schrijver” of “profeet” in die zin dat Hij zaken vastlegde zoals eerdere profeten deden. Dat was ook niet nodig, Hij beriep zich op de reeds geschreven werken (het “Oude Testament”). Hij voegde er niets aan toe, zo zei Hij, maar kwam om die Wet en Profeten te vervullen.

Het nalaten van geschriften is dus niet noodzakelijk.

ad. 2 – de getuigen waren volgelingen van Jezus

Ook dit is dus niet waar, integendeel. Eén van de meest belangrijke getuigen van Jezus, de apostel Paulus, was een fervent tegenstander van de Messiaanse gelovigen en vervolgde hen “tot de dood”. Pas later ontdekte hij de waarheid. Let wel: dat had voor Paulus geen énkele toegevoegde waarde. Hij raakte er zijn status en goede leven mee kwijt. Maar de Waarheid ging hem boven alles en het kostte hem uiteindelijk na een zwaar leven vol vervolgingen, mishandelingen en gevangenschappen, zijn leven.

Daarnaast hebben we dus historische verslaglegging, wat ons bij punt 3 brengt.

ad. 3 – geschiedschrijvers leefden “veel later” en zijn daarom niet betrouwbaar

Ook dit is niet juist. Verschillende geschiedschrijvers leefden tijdens, kort op of vlak na de dood van Jezus. Zij konden dus dezelfde getuigen raadplegen die, bijvoorbeeld, Lucas had geraadpleegd. Daarnaast is de Bijbel uiterst accuraat met het vermelden van diverse Romeinse heersers uit die tijd.

Er wordt geclaimd in dit verband dat er inmiddels “mythevorming” had plaatsgevonden en deze “mythes” als geschiedenis zijn opgeschreven. Zoals aangevoerd schreef één van de geschiedschrijvers al in 54 over Jezus. Dat was ca. 20 jaar na zijn dood. Maar ook als je 50 jaar verder bent is en kan het niet zo zijn dat mythevorming al zulke groteske vormen zou hebben aangenomen – immers, er waren toen over het hele Romeinse Rijk al massa’s christenen.

Stel: de Apostelen en andere getuigen zouden hebben gelogen over Jezus. Zouden ze dan niet allemaal massaal zijn opgepakt door de Joodse leiders en omgebracht? Maar nu komt er iets bijzonders: ook van de Joodse leiders waren er al heel veel die tijdens het leven van Jezus in het geheim hem volgden. Later, na zijn opstanding, deden ze dat openlijk. Dat is ook de reden dat we zoveel details weten over bijvoorbeeld de beraadslagingen van het Sanhedrin rondom de kruisiging..

Juridisch bewijs voor het bestaan van God?

Wie met bovenstaande bewijsvoering naar een rechtbank zou gaan, zou meteen gelijk krijgen. Jezus heeft, historisch gezien, bestaan en geleefd. Daarom ook kom je dit feit in zoveel geschiedenisboeken en encyclopedieën tegen. Daarnaast is er nog een belangrijk getuigenis voor het bestaan van God. De Joden.

Het verhaal gaat dat ooit eens Frederik de Grote van Pruisen, een aanhanger van de ideeën van de verlichting, aan een vriend die veel over God sprak vroeg om God te bewijzen. Het antwoord was: “De Joden, Sire!”.

Maar laten we niet te ver afdwalen 🙂

Eén van de belangrijkste Christelijke leerstelligheden is dat Jezus de Zoon van God was. Als God een Zoon heeft, dan kan het niet anders dan dat God bestaat. Daarom ook doen zoveel mensen, zoals atheïsten maar ook molsims, zo hun best te ontkennen dat Jezus de Zoon van God is. Immers: is Jezus niet de Zoon van God, dan is er ook geen bewijs dat God (YHWH) bestaat. Althans, dan wordt het behoorlijk lastiger om dat te bewijzen,.. De Bijbel stelt immers zonneklaar dat God Zichzelf heeft geopenbaard, getoond aan de mensen, in Zijn Zoon, Christus Jezus (zie Johannes 1:14).

Als in India de mensen de ‘goden’ als rechtspersoon beschouwen omdat deze goden een ”maatschappelijke realiteit” zijn (en in India de juristen deze goden als rechtspersoon vertegenwoordigen zelfs!) hoe is het dan mogelijk dat er aan Jezus nog steeds getwijfeld wordt?

Het is historisch eenvoudig aan te tonen dat Jezus is geboren, heeft geleefd, is gestorven en opgestaan uit de dood. Dat is nooit eerder gebeurd, dat een mens is opgestaan uit de dood. Daarmee verklaarde Jezus, volgens de schriftgeleerde Paulus, God te zijn.

“Paulus, een dienstknecht van Jezus Christus, een geroepen apostel, afgezonderd tot het Evangelie van God, dat Hij tevoren beloofd had door Zijn profeten, in de heilige Schriften, ten aanzien van Zijn Zoon, Die wat het vlees betreft geboren is uit het geslacht van David. Wat de Geest van heiliging betreft, is Hij met kracht bewezen te zijn de Zoon van God, door Zijn opstanding uit de doden, namelijk Jezus Christus, onze Heere”
(Rom. 1:1-4, NBG).

Al zo’n 2.000 jaar is dit -eveneens- een maatschappelijke realiteit. Er zijn, wereldwijd, tientallen miljarden mensen geweest die dit hebben geloofd. En niet zonder reden. En ook vandaag zijn er nog zo’n 2 miljard mensen die belijden Christen te zijn. En waarom? Omdat er zoveel bronnen en getuigen zijn dat het niet vált te ontkennen. Voor de wet staat iets vast als er twéé getuigen zijn. Hier hebben we er veel meer, schriftelijke, onafhankelijke, bronnen die ons allemaal vertellen dat Jezus daadwerkelijk hier op aarde is geweest en is gestorven en opgestaan.

Er is dus, zoals gesteld, op alle vlakken keihard en zelfs “juridisch” bewijs voor het bestaan van Jezus én… daarmee ook het bestaan van God. Want Christus Jezus ís God “in het vlees” (een mensenlichaam) geopenbaard.

Posted in Bijbelstudie, Nieuwe Testament, Varia | Tagged , , , , , , , , , , | Comments Off on God is een maatschappelijke realiteit

Hij gaf ons Profeten (Bijbelstudie)

cover_hij-gaf-ons-profetenDe Bijbel bestaat voor een zeer groot deel uit profetie, voornamelijk in het Oude Testament. Maar, hoe om te gaan met deze oudtestamentische profetie en wat kunnen we er vandaag nog uit en van leren?

In deze schematische Bijbelcursus, gebaseerd op de video-lessen van dr. Pratt (Third Millenium Ministries) behandelen we onder andere de volgende onderwerpen:

  • Essentiële Hermeneutische Principes
  • Taak van de Profeet
  • Het Volk van het Verbond
  • De Dynamiek van het Verbond
  • Historische analyse van profetie
  • Literaire analyse van de Profeten
  • Het doel van voorspellingen
  • Eschatologie

Deze schematische lessen zijn verder voorzien van links naar de originele, Engelstalige, video’s van Dr. Pratt. De serie is zodanig vormgegeven dat niet alle teksten zijn uitgeschreven, het is dus een studie-handboek waarbij u zelf de Bijbel ter hand kunt nemen om studie te maken van het onderwerp.

Download de cursus (PDF, 34 pagina’s)

Posted in Bijbelstudie, Oude Testament | Tagged , , , , , , | Comments Off on Hij gaf ons Profeten (Bijbelstudie)

Anathema, Maranatha – een vervloeking?

Ik houd erg van muziek, en toen ik een clip tegenkwam van de band Anathema dacht ik opeens “hee, wat een rare naam voor een band, waarom doen ze dat want dat is toch een vervloeking?“. Immers, dat is wat er vaak wordt gezegd. We komen het in de Bijbel een paar keer tegen, in de grondtekst(en). Voorgangers en predikanten beweren het “met droge ogen” dat het hier om een vervloeking gaat. Want, zo is het immers vertaald? 

Fotograaf: Mitchel3417. Foto gemaakt in 2007. Bron: Flickr.com

Ruïne van Korinthe. Foto: Mitchel3417. Bron: Flickr.com

Het woord dat hier vertaald is als ‘vervloekt’ is “Anathema” <Strongs 331>. Op basis daarvan zijn er die zelfs beweren dat “Maranatha” ook een “vervloeking” is, dat het bij elkaar hoort als “Anathema Maranatha”.

Er is namelijk één plaats in de Bijbel waar het in combinatie met een ander woord, Maranatha of Maranata, wordt gebruikt. En dat is in 1 Kor 16:22 waar we lezen:

Als iemand de Heere Jezus Christus niet liefheeft, laat die vervloekt zijn. Maranatha! (HSV).

Ook de HSV vertaalt het dus als “vervloekt”, net als veel andere vertalingen. Dat heeft mij altijd tegen gestaan, maar als het zo moet worden vertaald, dan moet dat. Toch? Echter, toen ik van een bekende dwaalleraar [die claimt kennis van de grondteksten te hebben] ergens las dat Maranatha in zijn ogen een vervloeking zou zijn omdat het in deze context gebruikt wordt, besloot ik eens wat verder te graven.

Anathema

Het mooie van de Strongs is dat je schrift met schrift kunt vergelijken. En dan zie je dat Anathema in de diverse vertalingen en schriftgedeelten verschillend gebruikt en vertaald wordt.

De Biblestudytools geeft aan dat het woord in eerste instantie betekent: “anything laid up or suspended; hence anything laid up in a temple or set apart as sacred“. Met andere woorden: alles dat apart bewaard wordt, tijdelijk opgeschort of in een tempel als heilig apart wordt gezet.

Het woord kent dus meerdere betekenissen en zal uit de context moeten worden opgemaakt. Zo wordt het in Lukas 21:5 (de mv-vorm) vertaald met (HSV) “gewijde geschenken”. De Septuagint, de Griekse vertaling van het Oude Testament, gebruikt het als een vertaling voor “haram”. Een woord dat we ook (nog) kennen uit het Arabisch, waar het ‘onrein’ betekent. In het Hebreeuws is het een woord dat, volgens de commentaren, duidt op iets dat apart gezet kan zijn in zowel negatieve danwel positieve zin. Ook wordt het vaak gebruikt in het kader van de heidenvolken.

In het nieuwe testament wordt het echter voornamelijk gebruikt in de annotatie van “verwenst” of “verfoeid” – Galaten 1:8-9, 1 Kor. 12:3 e.a. plaatsen.

De Strongs stelt:

Definition: 1) a thing set up or laid by in order to be kept
1a) specifically, an offering resulting from a vow, which after being
consecrated to a god was hung upon the walls or columns of the
temple, or put in some other conspicuous place
2) a thing devoted to God without hope of being redeemed, and if an
animal, to be slain; therefore a person or thing doomed to destruction
2a) a curse
2b) a man accursed, devoted to the direst of woes

De éérste betekenis is dus “apart gezet”, 2e “een offer” of “gift”, etc. en pas in latere instantie is het verfoeid, ongewenst, verwenst, uitgestoten tot vervloekt.

Wat is “vervloekt”? 

Vervloekt is alles dat geen deel heeft aan het Heil. De Redding. Met andere woorden, wie als zodanig in negatieve zin aangeduid wordt heeft geen deel aan het Heilsplan, is niet gered, gaat verloren. Het woord “vervloekt” is een wat harde vertaling hier van maar feitelijk juist in een bepaalde context.

Maranatha

Dan nu het woord ‘maranatha’. Dit komt in de Bijbel slechts één keer voor en wordt vaak onvertaald gelaten – opmerkelijk genoeg! Het is een woord uit het Aramees. De betekenis van het woord is eenvoudig en onomstreden eigenlijk. De strongs <3134> zegt dat het betekent “De Heer is gekomen” of “De Heer komt!”.

Er is geen énkele aanleiding het anders te vertalen. Waarom zou iemand dat dan wel doen? Ten eerste is er het totale onbegrip van Gods’ Woord bij de auteur. Gemaakte claims in dit verband zijn:

  • Is het logisch aan te nemen dat Paulus in een brief aan Grieks-sprekende mensen zomaar een Aramees woord zou gebruiken?

Vervolgens wordt er beweerd dat het woord lijkt op een woord uit het Hebreeuws en gemeld:

  • Paulus sprak Hebreeuws (Handelingen 21:37-40; 22:1-3; 26:14) en noemt zich ook een Hebreeër (Filippi 3:5). Is het dan vreemd om van hem een Hebreeuwse uitroep te vernemen? Zeker waar dit naadloos aansluit bij het verband

Wat kan je hier tegen in brengen? Dit:

  1. de gemeente in Korinthe was weliswaar gevestigd in Griekenland maar een deel van de gemeente bestond uit Joden. De voertaal in Israël, de taal welke ook de Here Jezus sprak, was, .. Aramees! Er werd naast Hebreeuws namelijk ook Grieks en Aramees gesproken. Het Aramees, zie verder, om een specifieke reden nog wel. Het is dus helemaal niet zo vreemd dat Paulus in zijn eigenhandige groet een Aramees woord bezigt.
    — Bivin schrijft in zijn boek New Light on the Difficult words of Jesus dat Jezus in een omgeving leefde waarin meerdere talen werden gesproken. ‘Hebreeuws, Aramees en Grieks werd waarschijnlijk gesproken door de meeste Joden in deze tijd.’ – Welke taal sprak Jezus? (weblog 211), Christenen voor Israël
  2. Is het vreemd van Paulus een Hebreeuwse uitroep te vernemen? Nee, dat niet maar wel in deze context. Als je éérst beweert dat Paulus aan Grieken schreef en dáárom geen Aramees zou bezigen maar wél Hebreeuws dan hink je op zijn minst op twee gedachten. Die volledig tegengesteld zijn. Een wel zeer slechte argumentatie.

Aramees, .. het Engels van toen.

En dan komen we nu bijna bij het slot van dit betoog .. Want, nogmaals: was het zo vreemd dat Paulus het Aramees gebruikte? Even op Wikipedia kijken werpt licht op de zaak. Het Aramees was namelijk in de tijd van Paulus hetzelfde als in deze tijd de Engelse taal, in het Westen. Het was de ” lingua franca van het Midden-Oosten” (een taal die als gemeenschappelijk communicatiemiddel wordt gebruikt tussen mensen met verschillende moedertalen).

Met andere woorden, wat Paulus hier deed was een woord gebruiken uit een andere taal maar wel een taal die iedereen min-of-meer begreep en vaak zelf bezigde. Net zo goed als dat ik dat nu gebruik wanneer ik zeg: “No offense, maar de schrijver heeft er niets van begrepen”.

Terug naar het vers waar we het vonden: 1 Kor. 16:22. Het zou dus ook vertaald kunnen zijn als:

Als iemand de Heere Jezus Christus niet liefheeft, dan is die {Anathema} niet gered . {Maranatha} Jezus komt! (HSV).

Anathema is dus in sommige gevallen inderdaad een ‘verwensing’ of ‘vervloeking’. In andere gevallen kan het betekenen ‘geheiligd’. Meer tegenstrijdige betekenis heb ik nog nooit gevonden in een woord. En dit soort woorden zijn de doodsteek voor theologie die de alverzoening predikt of uitgaat van het “concordante vertaalprincipe”. Dit principe loopt namelijk volledig stuk op dit onderwerp en vele andere woorden uit de Bijbel (en ook onze hedendaagse taal).

 

Posted in Bijbelstudie, Nieuwe Testament | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Comments Off on Anathema, Maranatha – een vervloeking?