Bijbelschool @ Home

Posts Tagged ‘gemeente’

1 Timotheüs 5:1-16

Toen Paulus zijn medearbeider Timoteüs achterliet in Efeze, hoofdstuk 1:3-4, liet hij hem achter met een zware taak. Paulus had drie jaar gewerkt in Efeze en uit zijn werk was de grootste Christelijke gemeente ontstaan – we hebben daarover in de studie over de vierde zendingsreis van Paulus ook gesproken.

De taak voor Timoteüs was vooral zwaar omdat hij een jonge broeder was. Misschien een jaar of 30. Als je zo jong bent en je krijgt de opdracht van Paulus:

3 Ik herinner u eraan hoe ik u, toen ik naar Macedonië reisde, ertoe opgeroepen heb in Efeze te blijven om sommigen te bevelen geen andere leer te onderwijzen, 4 zich ook niet bezig te houden met verzinsels en eindeloze geslachtsregisters, die meer twistgesprekken opleveren dan door God gewerkte opbouw in het geloof.

dan is dat een zware klus om te klaren!

Het was dus Timoteüs’ taak om op vooral leerstellig gebied enige orde op zaken te stellen terwijl Paulus naar Macedonië (Griekenland) reisde. Verder in de brief, en daar gaan we nu naar kijken, blijkt dat er niet alleen leerstellig een aantal zaken speelden die aandacht verdienden of waar correctie nodig was.

> klik hier voor de volledige studie (12 Pagina’s, A4)

Wat is de basis van onze Boodschap? Wat heeft de Gemeent van Christus te bieden aan haar eigen leden, en de wereld om haar heen?

Prediking, EBGLeek, Zondag 17/2/2013

> Download, PDF-formaat

Op een forum waar ik was verdwaald, zoekend naar een vakantie-adres, was een discussie over de vraag of engelen nu kunnen zingen of niet. Meestal leren we, als kinderen, dat de engelen bij de aankondiging van de geboorte van de Here Jezus “zongen” toen zij de herders bericht deden van de geboorte.

Zoals op dat forum ook de eindconclusie was, staat er kennelijk nergens in de Bijbel dat de Engelen zingen of kunnen zingen. Sterker nog, als je Lukas 2:13 goed bekijkt staat er zo op het eerste oog heel iets anders dan we altijd denken! Er staat namelijk letterlijk vertaald:

“een groot aantal van het hemelse leger maakte God groot zeggende…”

Het woord ‘zeggende’ kan, vanuit de grondtekst, ook worden vertaald als ‘sprekend(e), onderwijzende’ of ‘bevestigende’. Maar u merkt al, ik houd een kleine slag om de arm. Want, het God grootmaken, prijzen, is in de grondtekst: aineo. Afgeleid van ainos. Dat woord kan namelijk vertaald worden met ‘God prijzen’ (= groot maken) of “prijzende spreuken of gezegden” én,… terug naar aineo: lofzangen tot eer van God.

Het zou dus ook vertaald kunnen worden met ‘onderwijzende lofzangen’. Dus, zongen de engelen? De kans is redelijkerwijs aanwezig. Maar wat zongen ze dan? Onderwijzingen, en wel in het bijzonder onderwijzingen (aan de herders) die God grootgemaakt hebben.

Misschien een gedachte om eens mee te nemen naar onze eerstvolgende kerkdienst of samenkomst; dat de liederen die we zingen zo zijn dat ze onderwijzend zijn én God grootmaken. Dat brengt ons bij Paulus!

Ef 5,19 – en spreekt onder elkander in psalmen, lofzangen en geestelijke liederen, en zingt en jubelt de Here van harte

Kol 3,16 – Het woord van Christus wone rijkelijk in u, zodat gij in alle wijsheid elkander leert en terechtwijst en met psalmen, lofzangen en geestelijke liederen zingende, Gode dank brengt in uw harten.

Klaagliederen 4:12-22

Vers 20 – Onze levensadem, de gezalfde des HEREN, werd in hun valkuilen gevangen, hij, van wie wij dachten: in zijn schaduw zullen wij leven onder de volkeren.

Prediking, 4e adventszondag, “Boete en inkeer”. Op wie stellen we ons vertrouwen? Op mensen? Op ons zelf, op onze (af)goden? Of op de Koning der Koningen? Sedekia (Klaagliederen 4, Jeremia 37-39) en zijn rebellie tegen de Here leert ons een belangrijke les…

> Prediking (PDF)
> Beluister/download audio (mp3)

In Matt. 16 lezen we dat één van de discipelen, Simon Bar Jona, van de Here Jezus een nieuwe naam kreeg: Petrus (of: Kefas).

Als eerste moeten we in Matt. 16:18 onderscheiden dat de Here zegt:

“En Ik zeg u, dat gij Petrus zijt, en op deze petra zal Ik mijn gemeente bouwen en de poorten van het dodenrijk zullen haar niet overweldigen”

In de Bijbelstudie op Petrus kwam naar voren dat hier een ‘spel’ met woorden wordt gedaan; de Here zegt: “jij bent een rots (Petrus) en op deze rots (petra)”.. Het ‘petra’ is de vrouwelijke vorm van hetzelfde woord.

Wanneer hier bedoeld werd dat de Gemeente gebouwd zou worden op de méns Petrus zou de Here hebben kunnen volstaan met: “En Ik zeg u, dat gij Petrus zijt, en op jou zal Ik mijn gemeente bouwen”. Dat staat er echter uitdrukkelijk niet. Het “petra” verwijst naar het eerdere, de belijdenis van Petrus dat Christus de Zoon van God is. Dat is namelijk de grondslag van de Gemeente van Christus, niet de méns Petrus maar de door God aan hem geopenbaarde wijsheid. Christus is namelijk zelf de hoeksteen (Efeziërs 2:20, 1 Petrus 2:4-8)

Waarom werd hij Petrus genoemd?
Er zijn diverse redenen aan te wijzen of aangewezen waarom de Here aan Petrus een nieuwe naam gaf; zo is er bijvoorbeeld de Katholieke traditie die hier aan relateert dat met de aanwijzing van Petrus als ‘rots der kerk’ de Pauselijke traditie werd ingesteld waarop de kerk gefundeerd zou zijn. Dat hebben we hierboven ook al gezien, echter dat argument kan geen stand houden.

Wel moeten we vaststellen dat Petrus een leidende rol had binnen de gemeente van Christus, een leidende rol die hij al had onder de discipelen; vaak wordt hij als éérste genoemd in opsommingen (Matteüs 10:1-4, Markus 3:16-19, Lukas 6:14-16, Handelingen 1:13). Hij was ook vaak de ‘woordvoerder’ van de apostelen.

Abraham wordt in het Oude Testament ook ‘de rots’ genoemd:

Jes. 51:1,2 “Aanschouwt de rots waaruit gij gehouwen zijt, en de holte van de put waaruit gij gegraven zijt; aanschouwt Abraham, uw vader, en Sara, die u baarde; want Ik riep hem als eenling en Ik zegende hem en vermenigvuldigde hem.”

De naam ‘rots’ (Hebreeuws: Tsur, Grieks: Kefas) was niet een gebruikelijke naam voor mensen, integendeel. Er werden wel vaker namen uit de natuur aan mensen gegeven, maar Petrus (rots) niet. Er moet dus een diepere betekenis in de naam schuilen.

Abraham was de ‘Vader van de gelovigen’ en werd dus ook ‘rots’ genoemd. Een rots, net als Petrus, voor de gelovigen. Op Abraham was het volk Israël niet gebouwd, maar wel uit voortgevloeid. Dat wil zeggen: God verrichte het wonder van het ontstaan van Israël dóór de onvruchtbare Abraham heen! Bij Petrus zien we dit ook! God werkte dóór Petrus heen; bij de éérste pinksterdag ontstond –door de prediking van Petrus- de eerste gemeente in Jeruzalem. Later werden, dóór Petrus heen, de eerste heidenen aan de gemeente toegevoegd.

Aangezien de Here zegt dat de gemeente gebouwd zou worden op zijn petrá, zijn getuigenis, was dit iets wat in de toekomst lag. Deze profetische woorden van de Here, richting Simon Bar Jona, werden ‘bezegeld’ in zijn nieuwe naam: Petrus. En vervuld! Zijn naam was dus een profetische héénwijzing naar wat (nog) ging komen; het ontstaan van de Gemeente van Christus Jezus door de bediening van Petrus.