Tag: knoch

Wat is ‘eeuwig’?

Een van de discussiepunten, wanneer we spreken over zaken als de ‘Concordante’ vertaling of de er aan gerelateerde ‘alverzoening’ is de vraag hoe het Griekse woord ‘aion’ (en de vervoegingen er van) vertaald moet worden.

A.E. Knoch koos in zijn ‘concordant version‘ er voor om het woord niet te vertalen maar er ‘eon’ van te maken. Overigens géén oorspronkelijke gedachte want al eerder begonnen de ideeën welke Knoch uitdroeg, de alverzoening, aanhang te krijgen. Het feit dat hij deze dwaling aanhing was –voorzover uit de historie is op te maken– dan waarschijnlijk ook de reden dat hij uit de ‘vergadering van gelovigen’ werd gestoten.

Door zijn ‘vertaling’ echter, en zijn geschriften alsmede zijn ‘bekeringsijver‘ (d.w.z. het overhalen van reeds gelovigen tot deze zienswijze), nam de leer een grotere vlucht – tot op de dag van vandaag.

Zoals gezegd, Knoch vertaalde het Griekse ‘aioon’ niet maar ‘verbasterde’ het tot een soort van Engels woord, vergelijk bijv. dit gedeelte uit Efeze 1:21:

not only in his eon, but also in that which is impending

De Staten-vertaling (’77) heeft hier:

niet alleen in deze wereld, maar ook in de toekomende

De NBG-vertaling heeft:

niet alleen in deze, maar ook in de toekomende eeuw

De NBV (2004) kiest weer, net als in de SV (alle variaties) en de Willibrord, voor ‘wereld’. De variatie ‘eeuw’ of ‘wereld’ is voor de lezer niet zo’n probleem; in beide gevallen maakt de context ons duidelijk dat het over de heerschappij van Christus gaat; die, zoals Paulus duidelijk maakt, niet alleen in de huidige tijd is, maar ook in de toekomst zal zijn. Oftewel een periode welke blijvend is. Het gaat immers om wat God gedaan heeft: “Hem [Christus] te zetten aan zijn rechterhand in de hemelse gewesten boven alle overheid en macht en kracht en heerschappij en alle naam [..]” en Zijn erfenis, de Gemeente. Deze erfenis is  voor altijd, en dat maakt vers 21 zondermeer duidelijk. Het gaat hier dus, voor alle duidelijkheid, om een handelen van God en de consequenties, de uitvloeisels, er van.

De vertaling met ‘wereld’ is dus een vertaling welke plausibel is, de vertaling met ‘eeuw’ is goed maar maakt het e.e.a. wellicht iets minder leesbaar en geeft grond tot problemen, zoals we verder zullen zien.

Door het woord te veranderen in ‘eon’ (vernederlands naar ‘aioon’) echter, wordt de betekenis voor de lezer ‘ongrijpbaar’! De lezer is dan afhankelijk van een toelichting op of uitleg van het woord van een derde.

Lees verder ..

De ‘concordante’ Bijbelvertaling

concrdante_bijbelvertaling.jpgOver de ‘concordant Bible’ van A.E. Knoch

Eerder heb ik op mijn ‘bijbelschool-blog’ geschreven over de grondslag van de zogenaamde ‘King James’ en de ‘Staten’-vertaling; de Textus Receptus (= de meerderheidstekst) en waarom een keuze voor de TR, eventueel aangevuld met andere vondsten en manuscripten (of andersom, zoals bij de NAS-vertaling) een aanvaardbare en vrij juiste vertaling van de Bijbel oplevert.

De laatste tijd is de discussie over de ‘alverzoening’ weer opgeleefd. Eén van de belangrijkste pijlers van de leer van de alverzoening is de ‘concordante’ vertaling van de Bijbel; een methode van vertalen  waarbij zo consequent mogelijk de woorden uit de grondtekst steeds op dezelfde wijze vertaald worden c.q. dezelfde betekenis hebben. Op zich een interessante vertaalwijze (hoewel niet altijd correct of  leesbaar, zoals elke professionele vertaler zal beamen!). Het geeft namelijk de ‘amateur bijbelonderzoeker’ –waartoe ik mijzelf ook reken-  een soort van toegang tot de grondtekst; zij het op beperkte, en soms zeer incorrecte, wijze aangezien de vertaalvariaties zoveel mogelijk weggelaten worden.

Je hoeft geen wetenschapper te zijn om derhalve de zwakte van deze methode van vertalen te zien. Het resultaat lijkt soms een beetje op de mechanische, machinale, vertalingen van sites als babelfish.

De originele tekst
Dit artikel gaat echter niet zozeer over de alverzoening. Ik beschouw de gedachten van de alverzoeners als een dwaling, en heb daar goede gronden voor. Waar ik het in dit artikel over wil hebben is de gróndslag van de ‘concordante vertaling’. Een vertaling immers die claimt de gebruiker er van tot de grondtekst door te laten dringen moet dan wel op een héle goede grondtekstverzameling gebaseerd zijn. En daar blijkt opeens nóg een zwakte, naast de gekozen methode van vertalen, van deze vertaling.

Lees verder: “De ‘Concordante’ Bijbelvertaling” (PDF)

[update]_
Een discussie nav dit artikel is hier te vinden.