Tag: Blues

Nieuw album “Yesterday’s Coffee”

Nieuw album, gratis single download. Via CDBaby, BandCamp, SoundCloud streaming en iTunes.

Op m’n andere sites is het al gemeld, maar sinds vorige week is er een nieuw album uitgekomen van het “Barking Aunts”-project. Een solo project met (af en toe) ondersteuning van anderen. Het album is verkrijgbaar via CDBaby (ook als CD te bestellen), BandCamp en (binnenkort) ook via iTunes en streaming services te beluisteren.

Via SoundCloud (klik hier) en BandCamp (klik hier) kun je eenvoudig de gratis single downloaden.

Alle nummers op dit album zijn door mij zelf geschreven, ingespeeld en opgenomen in mijn eigen thuisstudio (de Zolderstudio), een kleine studio waar ik voor mijzelf en (met) anderen regelmatig muziek opneem.  Ik bespeel de instrumenten dus allemaal zelf, uitgezonderd de drums. Dat zijn meestal drum-patronen gemaakt met midi en/of met behulp van mijn Digitech TRIO. De liedjes op het album zijn engelstalig en te omschrijven als “poprock” of “alternative”.

Het album zou in eerste instantie een ‘trilogie’ worden van drie liedjes. Uiteindelijk werd het een volledig album met acht nieuwe, volledig originele, liedjes.

CDBaby bandpage
SoundCloud
BandCamp

Ik wens je veel luisterplezier en hopelijk vind je het album dusdanig leuk dat je ‘m aanschaft uiteraard. Het goedkoopst is dit via BandCamp maar daarvoor moet je wel beschikken over paypal.

Share This:

Diana Rein – Long Road

Een tijd geleden ging iemand mij volgen op Twitter en Instagram die ik niet kende, een gitariste. Ik denk dat de aanleiding was dat ik een aantal tweets deed over concerten waar ik heen ging van onder andere Samantha Fish. Ze was niet de eerste die dat deed overigens. En nieuwsgierig geworden keek ik op haar twitterfeed en instagram. En verder op Youtube en Facebook en ontdekte dat zij toch wel erg fijne muziek maakt. Diana Rein was op dat moment druk bezig een nieuw album op te nemen en wat ik hoorde sprak mij erg aan!

Wie is Diana Rein?

Diana Rein is niet echt een naam die iedereen in Nederland kent. Integendeel. Maar als ik zeg “Home Alone”, dan weet iedereen welke films ik bedoel – en daar “kennen” we haar van in Nederland:
http://www.imdb.com/name/nm0132951/bio?ref_=nm_ov_bio_sm
Ze speelde “Sondra” in Home Alone en is daarna zich gaan toeleggen op muziek, de Blues! Ze is een “indie” blues muzikant, en haar laatste album heeft ze grotendeels alleen gemaakt, opgenomen en geproduceerd. Dat spreekt mij natuurlijk ook erg aan. Een album dat zo gemaakt wordt, is vaak zo veel persoonlijker dan een album waar invloed van bandleden, producers, platen maatschappij enzovoorts in meewegen.

Toen Diana dan ook liet weten dat haar album af was en te koop besloot ik direct het album te bestellen. En het vorige album. Een leuke package deal op haar website maakte die keuze niet moeilijk.

Op haar laatste album laat ze zich in de teksten van een meer persoonlijke kant zien, zo geeft ze zelf aan. De muziek is, voor wie van Stevie Ray Vaughan houdt, denk ik een must. Lekkere bluesmuziek. Met die heerlijke strat-sound! Ik was snel verkocht toen ik de muziek hoorde. En nu heb ik hier dan twee albums, gesigneerd en wel, liggen.

long road diana reinWat kun je er van zeggen?

Ik ben natuurlijk geen professionele recensent, maar muziekliefhebber. In dit stukje beperk ik mij tot haar laatste album “Long Road”. Het album opent met het nummer “Long Road” en direct hoor je Vaughan’s invloed maar niet op een copy-cat manier. Dat Vaughan een grote invloed in haar leven is, is duidelijk. Het is dan ook niet voor niets dat haar zoontje Vaughn, denk ik.

Ook in het nummer “Wild One” hoor je de invloed maar het is toch erg originele muziek. De stem van Diana is ook een een heerlijke blues stem. Ik ben groot fan van Samantha Fish (…) maar dan heb je het bijvoorbeeld over een heel andere stem, een ander stemgebruik. En een heel andere sound (de “humbucker” versus “single coil” – een discussie waar ik niet aan begin maar gewoon geniet van beide!).

Over die stem gesproken – die was er bijna niet meer geweest. Rein heeft een operatie gehad aan een poliep en is daar gelukkig goed overheen gekomen. “Living Loud” laat dat goed horen! Gewoon knap gedaan. En zo gaat het album lekker door. Liedje na liedje laat zij horen waarom zij de “Six String Siren” bijgenaamd is. De “Sirens” waren de zangeressen die de schippers verleiden en de stem en gitaarspel van Diana verleidt je om te blijven luisteren. Steeds luister ik een nummer en denk “wow, wat komt er hierna?”.

Het solowerk in “Green Light”, de openingsriff in “Rebel with a Cause”, de heerlijke ballad-klanken in “Don’t Walk Away” en “Wicked”. Dat nummer is sowieso één van m’n favorieten. Het is blues, maar ergens ook weer niet. Ik vind Rein geen “purist” in die zin. En dat spreekt mij juist aan. In “Wicked” vind ik haar stem ook erg goed uitkomen. De solo in het nummer is ronduit chilling. Dit moet je echt hard afspelen en lekker in opgaan!

In “Down, Down, Down” kiest Diana voor een interessante opening. Alleen een gitaar, en haar stem. Je verwacht dat het nummer zo door gaat of een soort van kort intermezzo is, maar … na het intro barst het nummer los en en begint een stampende en dampende blues-rock song zich te ontwikkelen.

Het album sluit af met “Peace”. Don’t we all want peace, right? Zo’n titel kan van alles herbergen Alweer iemand die pleit voor wereldvrede (..) of gaat het ergens anders over? Een vrij lang intro, en plotseling een tempo-wisseling. Een solo na een instrumentaal intro. Knap! Het nummer begint voor je gevoel twee keer. Je wacht op de tekst. Wat gaat de boodschap van dit nummer worden? Geen. Dat wil zeggen: geen tekst. Het blijft instrumentaal. En daarmee geeft Rein toch een statement af. Voor mij is dit nummer “Peace” een boodschap als in “Zoek vrede in de muziek, in je beleving er van”. Maar een ander kan er zijn compleet eigen invulling aan geven. Of géén. Ook goed.

Kennen we haar nu?

Diana Rein heeft op dit album ons laten horen wie ze is. Tot op zekere hoogte. Een prima zangeres, een uitstekend gitarist. En een erg goede tekstschrijver. Ze heeft een zelf-geproduceerd album gemaakt dat er niet om liegt! Maar kennen we haar nu? We kennen haar voor zover ze zich wil laten kennen. En wat ik zie, hoor en gemerkt heb in de contacten via social media hebben we hier te maken met een uniek talent en ik hoop dat we nog heel veel van haar gaan horen.

A note to Diana

So, I hope she reads this one day…

Diana thank you so much for deciding to follow me on Twitter.. If you hadn’t done so I’d never knew about your music and incredible talent. Thank you for the signed copies of your albums and your great music! I’ve enjoyed it a lot and will keep doing so in the years to come!

Meer over Diana Rein: www.dianarein.com

Share This:

Laurence Jones Raalte 2016 Ribs & Blues

Ribs & Blues Festival, Raalte (2016)

Dit weekend wordt het 20e “Ribs en Blues” festival gehouden in Raalte. Afgelopen zaterdag werd het festival geopend met optredens van ondermeer Waylon en Uriah Heep. Hoewel de moeite waard, besloot ik gisteren (zondag 15 mei) het festival te bezoeken. Reden voor mijn bezoek op zondag was dat ik Julian Sas, Laurence Jones en SouthSide Johnny live wilde zien.

Daarnaast trad als afsluiter de Dijk op, maar dat hebben we gezien het tijdstip laten schieten. Ik bezocht het festival met de oudste dochter en we vonden de dag lang genoeg geweest toen Laurence Jones z’n set had afgerond. Naast de vooraf geplande bands bezochten we ook nog (delen van) de optredens van de Cuban Heels en het Henrik Freischlader Trio.

Foto’s en reviews

Bijgaande een aantal foto’s en (kort) verslag van de optredens die wij gezien hebben. Op m’n Google Drive (zie link) staan alle foto’s inclusief foto’s van andere activiteiten.

Julian Sas

Julian Sas is in mijn optiek een echte festival-act. Hij wist het publiek in de hoofdtent lekker mee te krijgen en muzikaal is bij deze veteraan natuurlijk alles gewoon dik in orde. Jaren geleden eens een keer een CD van hem gekregen. Een (toenmalige) collega vond dat ik de muziek van Julian Sas echt moest leren kennen en deed mij een CD cadeau. Niks op aan te merken, gewoon prima muziek. En live stelde hij dan ook zeker niet teleur.

Southside Johnny & The Ashbury Jukes

Southside Johnny heeft een indrukwekkende carrière maar is ondanks het feit dat bekende artiesten als Bruce Springsteen hem als invloed noemen nooit echt enorm doorgebroken. Er is ook al een jarenlange samenwerking tussen Springsteen’s band en deze formatie. Terecht dat hij op de mainstage stond, dat zeker.

De band had een lekkere sound, alles zat goed in elkaar, werd uitstekend uitgevoerd. Niet echt blues, er was veel soul-invloed, de Jersey Shore Sound was duidelijk te herkennen. Er werd ook een nummer van Aretha Franklin gespeeld waarin de blazers lekker tot hun recht kwamen. Die blazers, en de andere muzikanten ook, kregen alle ruimte van bandleider John Lyon.

Zanger en bandleider Lyon’s stem heeft wel z’n beste tijd gehad, maar gezien de leeftijd en de vele jaren optreden is dat niet zo verwonderlijk. Het mocht de pret niet drukken!

Cuban Heels

De tent was mudvol toen wij aankwamen en eigenlijk wilden we even gaan eten. Ik wrong mij naar binnen om een paar foto’s te maken. Kreeg een paar flarden van de muziek mee en wat ik hoorde was dik in orde maar de drukte in de tent en trek in eten zorgde er voor dat ik van dit optreden alleen maar fragmentarisch iets mee kreeg. Wat ik hoorde klonk prima. Wat ik zag was één bak energie (zie ook de foto’s).

Henrik Freischlader Trio

Voor mij een enorme verrassing. Wat een formatie! De naam is natuurlijk rampzalig als je ‘t mij vraagt want buiten Europa, en dan met name West-Europa, zal waarschijnlijk niemand dit kunnen uitspreken laat staan onthouden? Ze komen uit Duitsland en ach, met Duitsland (en Nederland, België en omringende landen) als potentieel podium zal dat voor hen niet zo’n probleem zijn.

Ze stonden op de Mainstage, en het zal mijn fout zijn, maar ik kende ze niet. En muzikaal hoogtepunt was het zeker, ik ga die band volgen. Helaas kon ik niet alles horen, we wilden op tijd zijn voor Laurence Jones, die daarna optrad op de Delta Stage.

Laurence Jones Band

En dan dé belangrijkste reden waarom ik in Raalte was: Laurence Jones. Vorig jaar in november nog het voorprogramma van Samantha Fish. Nu mocht ‘ie het op de Delta Stage (iets meer dan een uur) zelf doen. En hoe! Met bassist Roger Inniss en drummer Phil Wilson werd iets meer dan een uur een show neergezet die het publiek meenam op een muzikale trip door z’n eerste zelfgeschreven liedje (wat een nummer!) tot aan nieuw werk. Allemaal erg overtuigend, technisch uitstekend uitgevoerd en met een enorm enthousiasme.

Phil Wilson is nog maar recent aan de band toegevoegd maar dat kon je totaal niet merken. Met een jazz-kit opstelling zette hij een uitstekend en vol drumgeluid neer. Wat mij betreft heeft Laurence Jones met deze drummer en bassist Roger Inniss een ritme-sessie van formaat en dat past natuurlijk ook bij hem want hij is natuurlijk een gitarist van formaat! Hij bewees zich ook als een uitstekende zanger en entertainer die het publiek wist te betrekken bij zijn show.

Volledig terecht dan ook dat Jones tijdens zijn set, waarop Bo, een lokale zangeres(?), ook nog een nummer mee zong, de #European Blues Award voor beste gitarist 2015 uitgereikt kreeg. Jones staat regelmatig op de Nederlandse podia en festivals de komende tijd, onder andere op North Sea Jazz dit jaar. Laurence Jones werd, en wordt, nog vaak “een belofte” genoemd. Maar mijns inziens doet ‘m dat tekort. Hij is “gearriveerd”, en hoe. Volgend jaar wellicht main stage?

Foto’s

Tijdens de diverse sets heb ik uiteraard nogal wat foto’s gemaakt. Voor de aardigheid had ik mijn oude Fuji Finepix S5000 ook meegenomen en deze ingesteld op F-Chrome Zwart/Wit (en een paar in kleur). De camera is niet meer ”van deze tijd” maar heeft een super goede zoom (22x maximaal) en de sfeer die je krijgt met zwart/wit foto’s is toch altijd erg mooi. Daarnaast had ik m’n Olympus E-410 mee en gebruikte daarop de 40-150mm lens.

► De foto’s (alle foto’s) zijn te vinden op m’n Google Drive – klik hier.

Share This:

Samantha Fish Band & Laurence Jones live in Grolloo

Afgelopen zondag speelde de Amerikaanse zangeres & gitariste Samantha Fish, met Laurence Jones (UK) als support act, in onze eigen Nederlandse blues-hoofdstad: Grolloo. 

Samantha Fish live in Grolloo
Samantha Fish live in Grolloo © Rudy Brinkman, 2015

Het was al weer even geleden dat ik Samantha Fish ‘ontdekte’ op youtube. Op zoek naar video’s over cigarbox-gitaren kwam ik een video tegen waarop zij op zo’n CGB speelde. En ik bleef van video naar video doorklikken! Wat een muzikant(e)! Fish speelt blues maar niet op de ‘afgezaagde’ manier. Ze schuwt zelfs hardrock-klassiekers niet in haar sets en ook covert ze regelmatig een nummer van de Rolling Stones. Haar eigen werk is origineel en hoewel natuurlijk wel gelinkt en vaak goed passend binnen het blues-genre gaat ze ook regelmatig buiten het geijkte pad. Verfrissend, nieuw en toch niet vervreemdend klinkend. Technisch is het allemaal dik in orde. Ze speelt alles alsof al 50 jaar speelt, trefzeker en overtuigend maar toch niet op routineuze manier. Daarnaast heeft ze een uitstraling op het podium die er ook mag zijn.

Ik had niet verwacht Fish ooit een keer live te kunnen zien. Toen ik getipt werd dat ze in Grolloo kwam, heb ik dan ook meteen gereserveerd om samen met de jongste dochter te gaan kijken en luisteren! De video’s die ik de afgelopen jaren op Youtube had gezien hadden wel voor een hooggespannen verwachting gezorgd! Na lang er naar uitkijken was het zondag 1 november zover.

Laurence Jones

In het voorprogramma van ca. 45 minuten speelde de jonge Engelse gitarist Laurence Jones. Een overtuigende gitarist en zanger met veel energie en uitstraling én ook nog eens een superaardige kerel zo bleek in de pauze. Dochter liep ‘m tegen het lijf tijdens de set van Fish op de hal en hij nam rustig tijd voor een praatje en foto’s.

In zijn set (zie ook de video) speelde hij een lang uitgesponnen versie van Bob Dylan’s “All Along the Watchtower”. Da’s zo’n nummer waar je vreselijk mee mis kan gaan want hoe vaak is dat wel niet gecoverd? Hij gaf er een originele invulling aan, beetje afgeleid van de Hendrix’ versie maar geen kopie er van. Tijdens de set van Fish deed hij vervolgens in de laatste nummers van haar en de toegift ook weer mee. Een goeie combi!

Samantha Fish

De set van Fish begon rond half vijf en een uurtje later was deze afgelopen. Er volgden nog 2 toegifts. Fish had het duidelijk naar de zin, veel interactie met de zaal ook. De overige bandleden, vooral drummer Go Go Ray, hadden ook veel zaalcontact.

Tijdens de set speelde ze vooral veel nieuw werk van haar laatste album “Wild Heart” (zie ook de video). Na een set van een aantal ‘electrische’ nummers pakte ze de akoestische gitaar om een aantal rustiger, akoestische, nummers te brengen. Daarna barstte de versterkte muziek weer los. Samen met Laurence Jones deed ze overtuigend nog een aantal nummers – een schitterende combi die aan elkaar gewaagd was en elkaar ook goed aanvulde.

Na een toegift van twee nummers was het dan toch tijd om te stoppen helaas. Waarna Samantha hoogstpersoonlijk in de hal plaatsnam om CD’s te signeren en … tijd voor foto’s te nemen. En uiteraard lieten dochter en ik die kans ook niet voorbijgaan.

Onderstaande een video en aantal foto’s van het optreden. Mijn set met alle foto’s van mij én door mijn dochter genomen staan op Google.

Bezetting

Bezetting deze avond was als volgt:

Set Laurence Jones

  • Laurence Jones – Guitars, vocals
  • Roger Inniss – Bass, backing vocals
  • Drums – Go Go Ray

Set Samantha Fisher

  • Samantha Fisher – Guitars, vocals
  • Roger Inniss – Bass, backing vocals
  • Drums – Go Go Ray

Plus Laurence Jones op gitaar/backings aantal nummers.

Organisatie en zaal

Tot slot nog een compliment aan de organisatie! Wat een prachtige locatie voor een concert als dit. Prima akoestiek, goed uitversterkt, en alles goed in orde bij Café-Restaurant Hofsteenge!

Foto’s & Video

>> Meer foto’s: https://goo.gl/photos/HDC7s4YYa7FNUbor8

Het concert van Samantha Fish was een evenement dat wat mij betreft in de herhaling kan! Hopelijk wordt ze volgend jaar bij het bluesfestival door organisator Johan Derksen (ja, van Voetbal International) wederom uitgenodigd! 

 

Share This:

PowerRock.. (even stoom afblazen :))

Even stoom afblazen, is soms nodig – lekker ontspannen, met ene mooie drum sample, de strat en daarna lang gepuzzeld met de bass line (in midi). Uiteraard staan er de nodige VST’s ingesteld (4Front Bass, compressie, chorus, enz, enz, enz). 

Zoals Finkers ooit zei, toen zijn broer een dansje ging doen: “Het is precies 59 seconden, dus u verveelt zich geen minuut”.. Deze is nóg korter: 47 seconden rauwe bluesrock.

Uiteraard opgenomen met MixCraft. Wat me nog even kort brengt bij m’n nieuwe desktop computer. Met SSD schijf en extra SATA HDD. Ideaal voor muziekopnames.. maar Mixcraft liep steeds vast. Aaah…. energiebesparing! Die zette de schijf in slaapstand, kennelijk zelfs de SSD in een soort van slaapstand? Waardoor het problemen leverde. Slaapstand naar > 60 minuten en klaar!

Share This: