Tag: cd

Audio test en review Auna DAB Radio Cassette Platenspeler

Lekker Retro! Auna FM/DAB+ HiFi met Platenspeler, Cassette, CD-speler én converteren naar MP3

Onze ‘oude trouwe’ Sony micro Hi-Fi stereo setje mét cassettedeck gaf de geest. Dat wil zeggen: het cassettedeck hield er mee op. Wij behoren tot de categorie mensen die nog steeds een (enorme) verzameling cassettes en lp’s hebben. Dus niet van de nieuwe lichting ‘retro’-liefhebbers maar nog van de oude stempel.. op de micro-set zat, naast dat er een ingebouwd cassettedeck in zat, ook een platenspeler aangesloten.

Op zoek naar losse componenten leverde niet echt op wat we zochten. Veelal tweedehands materiaal of nieuw dusdanig duur dat we ons afvroegen of het die investering wel waard was. Uiteindelijk kwam ik op Amazon producten van Auna tegen. Een leverancier die leuke alles-in-een ‘retro’ producten levert tegen een hele scherpe prijs. Zelfs dusdanig goedkoop dat je je afvraagt “wat moet ik daar dan nog van verwachten?  De reviews van andere gebruikers op Amazon waren echter erg enthousiast. Na bestelling was het binnen een weekje binnen en nu inmiddels een weekje in gebruik.

De set die wij hebben gekocht, de Auna Oakland DAB Retro-stereo-installatie, bevat alle elementen die we zochten: cassette-deck, cd-speler en platenspeler. Daarnaast is er een USB- en cardreader aan boord waarmee je tevens LP’s, Casettes en CD’s kunt ‘opnemen’ in mp3-formaat. Met andere woorden: eenvoudig digitaliseren van je oude catalogus is nu super simpel.

Geluidskwaliteit

Retro Radio Cassettedeck Platenspeler (productfoto)De geluidskwaliteit van de geconverteerde bestanden is uitstekend. De geluidskwaliteit van de ingebouwde speakers helaas niet echt. Die zijn ondermaats maar voor wie klein behuisd is, geen hoge eisen stelt of het apparaat alléén gebruikt voor het converteren van muziek is dat geen enkel probleem natuurlijk. Het geeft alleen een verkeerde eerste indruk want de set is tot meer in staat dan de ingebouwde speakertjes doen vermoeden.

Ik had nog speakers van de oude (Sony) set en een losse versterker (eigenlijk een versterker voor een kleine zang-/karaoke-set) met 50 watt vermogen. De Auna heeft een line-out aansluiting, dus de set aangesloten op het versterkertje plus speakers. En dat was een verademing! Prachtig geluid (helaas hoor je dat in de video natuurlijk niet zo goed als in de woonkamer).

Een andere optie was geweest om de achterkant open te maken en de bedrading van de ingebouwde speakers aan te sluiten op losse speakers. Alleen vraag ik mij af of de ingebouwde versterking niet onvoldoende is om dan een goed resultaat te geven – enfin, voor mij was en is de aparte versterker een prima oplossing.

Wat ook opmerkelijk is: de geluidskwaliteit van het cassettedeck! Cassettebandjes hebben immers de reputatie dat er veel ruis in de opnames zit. Gek genoeg met dit deck niet! Een kennelijk voortgaande ontwikkeling in de techniek heeft er toe geleid dat de bandjes prima klinken. En ook de klank van de platenspeler is prima.

De tuner, tot slot, heeft FM en DAB+ beschikbaar. Wat mij opviel, en eerder bij andere apparaten ook al die dit bieden, is dat DAB absoluut niet superieur is aan FM – in tegenstelling tot wat de marketing-machine beweert. FM klinkt namelijk ruimtelijker. Hoe dat kan? Ik vermoed dat dit is omdat de bitrate van de meeste zenders eigenlijk te laag is. Radio2 bijvoorbeeld is in 96Kbps beschikbaar net als veel andere kanalen. Radio4 is in 128Kbps beschikbaar. Dat is altijd nog maar hetzelfde niveau als een vrij sterk gecomprimeerde mp3-file. Daardoor mis je bepaalde details maar vooral de “diepte” in geluid – dat wreekt zich vooral in de lage (bas)tonen en hoge tonen. Geen ruis, wat je met FM normaliter wel wat hebt, maar beter zou zijn als er toch minimaal op 192Kbps of hoger (“losless” formaat) zou worden uitgezonden.  Dat de DAB+ dus minder goed klinkt dan de FM-stereo ligt niet aan dit toestel maar aan de bron: de uitzending wordt in een te hoge compressie-verhouding (en te lage bitrate) verzorgd.

Naalddruk

De naalddruk van de platenspeler is helaas niet helemaal goed; de naald gaat te snel ‘wandelen’ over de plaat (te licht en gaat daardoor ‘uit de groef’) en dat is natuurlijk niet best. Dat was snel opgelost door een klein gewichtje (een klein schroefje van ca 2 gram) aan de toonarm te bevestigen. Tja, .. “life hacks” noemen ze dat maar in elk geval is het zo opgelost. Dat is wel het nadeel natuurlijk van dit soort goedkope apparatuur. Ergens moet er bezuinigd worden om de prijs te realiseren en helaas doen ze dat nét op het verkeerde punt door een te lichte toonarm te plaatsen. Na deze kleine fix was het geluid prima en ging de naald dus niet meer ‘aan de wandel’.

Video-review en geluidsvoorbeelden

Ik heb een video review gemaakt van het apparaat waarbij ook het geluid vergeleken wordt met de ingebouwde speakers en geluid via de versterker. In de video zie en hoor je opnames van de platenspeler, radio en cassettedeck alsmede het resultaat van conversie van LP naar MP3 via de USB-stick.

Door gebruik te maken van een (extra) externe microfoon is een realistische geluidsopname gemaakt maar natuurlijk klinkt het, zoals gezegd, altijd beter in het echt dan dat ik op deze manier kan weergeven. Het geeft echter wel een redelijk goede indruk van alle mogelijkheden en het geluid.

Nb. de video is Engelstalig omdat de Auna sets o.a. ook in Duitsland en Engeland worden verkocht.

Slotconclusie

De prijs-prestatie verhouding van dit apparaat is uitstekend te noemen. Mogelijk dat we op termijn toch nog eens kiezen voor losse componenten maar vooralsnog zijn we hier heel tevreden mee. Vooral de mogelijkheid om met één druk op de knop(!) lp’s en cassettes te digitaliseren is natuurlijk fantastisch. Zo kun je je oude cassettes en lp’s digitaal opslaan en ingeval er in de toekomst geen cassette-decks of platenspelers meer zijn heb je ze in elk geval in redelijk goede kwaliteit veilig gesteld. Auna levert overigens ook andere apparatuur in hogere prijs-range en andere retro sets.

Share This:

Laurence Jones – Take Me High

Het is al weer drie week geleden dat ik het nieuwe album van Laurence Jones ontvangen heb. Tot nu toe had ik er nog niets over geschreven, omdat ik er een beetje gemengde gevoelens over had. Alle recensies die ik tot nu toe had gelezen waren laaiend enthousiast. Dus, .. maar goed, Bol.com stuurde mij een review verzoek. Bij deze de review die ik ingezonden heb bij Bol.

Laurence Jones is up-and-coming en het zal niet lang meer duren of hij behoort bij de “gearriveerde” artiesten. En dat ondanks zijn jonge leeftijd. Vorig jaar november zag ik ‘m voor het eerst live, in het voorprogramma van Samantha Fish – ook een naam om in de gaten te houden – in Grolloo. De Blueshoofdstad van Nederland uiteraard. Waar we ook nog een persoonlijk praatje met ‘m hadden gemaakt en hij niet alleen een uitstekend artiest maar ook een uiterst aimabele persoon bleek te zijn.

Vervolgens speciaal naar het bluesfestival gereisd in Raalte (Ribs and Blues) om maar één reden: Jones nog een keer te horen maar dan met een langere set.

Het album is super geproduceerd en het is duidelijk dat het in Laurence Jones’ muziek vooral om zijn gitaarwerk draait. Maar ook de drummer (Phil Wilson) en bassist (Roger Inniss) zijn gerenommeerde musici met een flinke trackrecord en dat hoor je ook absoluut terug.

Wat ik een beetje mis in het album is de energie die Laurence Jones bij live optredens heeft. De studio-opnames zijn goed opgenomen, de liedjes zijn perfect uitgevoerd. De mixing en mastering is perfect gedaan. Door een producer van topklasse (Mike Vernon o.a. bekend als producer van David Bowie). En toch is Vernon er niet in geslaagd de rauwe kantjes, het ongepolijste, dat Jones op het podium zo kenmerkt goed in de studio-opnames over te brengen.

Misschien had een jonge, onervaren, of minder gearriveerde producer dat wel gekund. Ik vind dat deze producer gedaan heeft wat helaas zo vaak gebeurt: te véél productie. Te véél “zijn stempel” er op gedrukt. Daarom zeg ik “nu nog een live album”. Al zou ik dit album niet hebben willen missen, dat is een ding dat zeker is.

Jones zal ik zeker blijven volgen. Het is een rasartiest, die de blues met verve, in stijl maar toch vernieuwend, weet te brengen. Een geduchte concurrent voor de ”oude garde” en gelukkig zijn er nog steeds jonge muzikanten als Jones die de Blues nieuw leven in (weten te) blazen. Dus alles bij elkaar: zeker een aanrader.

Mijn Rating: 4/5
Laurence Jones – Take Me High
Verkrijgbaar bij www.bol.com

Share This:

Diana Rein – Long Road

Een tijd geleden ging iemand mij volgen op Twitter en Instagram die ik niet kende, een gitariste. Ik denk dat de aanleiding was dat ik een aantal tweets deed over concerten waar ik heen ging van onder andere Samantha Fish. Ze was niet de eerste die dat deed overigens. En nieuwsgierig geworden keek ik op haar twitterfeed en instagram. En verder op Youtube en Facebook en ontdekte dat zij toch wel erg fijne muziek maakt. Diana Rein was op dat moment druk bezig een nieuw album op te nemen en wat ik hoorde sprak mij erg aan!

Wie is Diana Rein?

Diana Rein is niet echt een naam die iedereen in Nederland kent. Integendeel. Maar als ik zeg “Home Alone”, dan weet iedereen welke films ik bedoel – en daar “kennen” we haar van in Nederland:
http://www.imdb.com/name/nm0132951/bio?ref_=nm_ov_bio_sm
Ze speelde “Sondra” in Home Alone en is daarna zich gaan toeleggen op muziek, de Blues! Ze is een “indie” blues muzikant, en haar laatste album heeft ze grotendeels alleen gemaakt, opgenomen en geproduceerd. Dat spreekt mij natuurlijk ook erg aan. Een album dat zo gemaakt wordt, is vaak zo veel persoonlijker dan een album waar invloed van bandleden, producers, platen maatschappij enzovoorts in meewegen.

Toen Diana dan ook liet weten dat haar album af was en te koop besloot ik direct het album te bestellen. En het vorige album. Een leuke package deal op haar website maakte die keuze niet moeilijk.

Op haar laatste album laat ze zich in de teksten van een meer persoonlijke kant zien, zo geeft ze zelf aan. De muziek is, voor wie van Stevie Ray Vaughan houdt, denk ik een must. Lekkere bluesmuziek. Met die heerlijke strat-sound! Ik was snel verkocht toen ik de muziek hoorde. En nu heb ik hier dan twee albums, gesigneerd en wel, liggen.

long road diana reinWat kun je er van zeggen?

Ik ben natuurlijk geen professionele recensent, maar muziekliefhebber. In dit stukje beperk ik mij tot haar laatste album “Long Road”. Het album opent met het nummer “Long Road” en direct hoor je Vaughan’s invloed maar niet op een copy-cat manier. Dat Vaughan een grote invloed in haar leven is, is duidelijk. Het is dan ook niet voor niets dat haar zoontje Vaughn, denk ik.

Ook in het nummer “Wild One” hoor je de invloed maar het is toch erg originele muziek. De stem van Diana is ook een een heerlijke blues stem. Ik ben groot fan van Samantha Fish (…) maar dan heb je het bijvoorbeeld over een heel andere stem, een ander stemgebruik. En een heel andere sound (de “humbucker” versus “single coil” – een discussie waar ik niet aan begin maar gewoon geniet van beide!).

Over die stem gesproken – die was er bijna niet meer geweest. Rein heeft een operatie gehad aan een poliep en is daar gelukkig goed overheen gekomen. “Living Loud” laat dat goed horen! Gewoon knap gedaan. En zo gaat het album lekker door. Liedje na liedje laat zij horen waarom zij de “Six String Siren” bijgenaamd is. De “Sirens” waren de zangeressen die de schippers verleiden en de stem en gitaarspel van Diana verleidt je om te blijven luisteren. Steeds luister ik een nummer en denk “wow, wat komt er hierna?”.

Het solowerk in “Green Light”, de openingsriff in “Rebel with a Cause”, de heerlijke ballad-klanken in “Don’t Walk Away” en “Wicked”. Dat nummer is sowieso één van m’n favorieten. Het is blues, maar ergens ook weer niet. Ik vind Rein geen “purist” in die zin. En dat spreekt mij juist aan. In “Wicked” vind ik haar stem ook erg goed uitkomen. De solo in het nummer is ronduit chilling. Dit moet je echt hard afspelen en lekker in opgaan!

In “Down, Down, Down” kiest Diana voor een interessante opening. Alleen een gitaar, en haar stem. Je verwacht dat het nummer zo door gaat of een soort van kort intermezzo is, maar … na het intro barst het nummer los en en begint een stampende en dampende blues-rock song zich te ontwikkelen.

Het album sluit af met “Peace”. Don’t we all want peace, right? Zo’n titel kan van alles herbergen Alweer iemand die pleit voor wereldvrede (..) of gaat het ergens anders over? Een vrij lang intro, en plotseling een tempo-wisseling. Een solo na een instrumentaal intro. Knap! Het nummer begint voor je gevoel twee keer. Je wacht op de tekst. Wat gaat de boodschap van dit nummer worden? Geen. Dat wil zeggen: geen tekst. Het blijft instrumentaal. En daarmee geeft Rein toch een statement af. Voor mij is dit nummer “Peace” een boodschap als in “Zoek vrede in de muziek, in je beleving er van”. Maar een ander kan er zijn compleet eigen invulling aan geven. Of géén. Ook goed.

Kennen we haar nu?

Diana Rein heeft op dit album ons laten horen wie ze is. Tot op zekere hoogte. Een prima zangeres, een uitstekend gitarist. En een erg goede tekstschrijver. Ze heeft een zelf-geproduceerd album gemaakt dat er niet om liegt! Maar kennen we haar nu? We kennen haar voor zover ze zich wil laten kennen. En wat ik zie, hoor en gemerkt heb in de contacten via social media hebben we hier te maken met een uniek talent en ik hoop dat we nog heel veel van haar gaan horen.

A note to Diana

So, I hope she reads this one day…

Diana thank you so much for deciding to follow me on Twitter.. If you hadn’t done so I’d never knew about your music and incredible talent. Thank you for the signed copies of your albums and your great music! I’ve enjoyed it a lot and will keep doing so in the years to come!

Meer over Diana Rein: www.dianarein.com

Share This: