Tag: concert

Orit Shimoni sings to your soul

Ee, Friesland. A nice sunny evening at the Frisian countryside in the Netherlands. A small group of people gather around at Dreamprojectstudios to listen to Orit Shimoni and (support act) Marleen Adema from Leeuwarden.

Shimoni, a Canadian-Israeli singer-songwriter has been on the road, “living from a suitcase”, for ten years now. Her songs reflect this life on the road, her views on life, her personal experiences. From her website:

Previously a teacher and academic, Israeli/Canadian Orit (pronounced O’reet) became a full-time touring solo artist after releasing two, highly acclaimed albums in Montreal. She moved to Berlin to write and record her third album, and after that decided to live out of a suitcase so she could pursue touring and recording with her entire focus.

I found Shimoni’s music trough a mutual Facebook-friend, Richard Wagenaar from The Next Gig. And when I heard Orit’s music online I thought “Well, as soon as she’s in the area, I want to hear her live!”. So, when we noticed she was playing in Ee, there was no doubt I wanted to go there!

MARLEEN ADEMA
Before Orit Shimoni got on stage there was a performance of Marleen Adema from Leeuwarden, the Netherlands. Marleen has been living in Wales for many years and that’s pretty obvious. Some of her songs were inspired by living there, building friendships and experiencing the country. It also clearly shows in how she writes songs as far as the lyrics are concerned. Most Dutch singer-songwriters sing “Neder-Engels” as we call it; songs that sound like translations from Dutch to English and often badly pronounced. This most certainly ain’t the case with Marleen’s songs! She sang a hand full of entertaining songs while playing guitar. The guitar playing is a little rudimentary but efficient.

The most funny song she did was a song build out of song titles of other songs. And not just a series of song titles, it did make sense. So funny and creative writing here. One of the most touching songs was a song about how, after years, a relationship can end even though you were once ‘lost’ in the person and now, at the end ‘lost’ again.

Marleen introduced most songs by painting a little picture, in words, of how she ended up writing it. She sings them in a sincere way and with a good vocal performance. I haven’t been able to find a website for Marleen’s music, sorry about that. But she’s got a Youtube channel over here.

(click on pictures to enlarge)

ORIT SHIMONI
Even though I did hear music of Orit Shimoni on Youtube I didn’t know exactly what to expect live of course. So, my daughter Judith and I went to Ee with some expectations but were totally blown away by her perfomance!

Orit Shimoni performed songs from her albums (there are 9 available at the moment at her website) and a new one written only a few months ago. She’s not only an amazing singer and great guitar player but above all a very good lyricist. Wants to make you think (and succeeds in this) about what she has to tell in her songs. Sometimes in a soft voice, poetic. But often also powerful and straight forward. Deep lyrics that come straight from the soul. From her soul, to the soul of the listener.

This morning, when I got up, first thing I did –even before making myself a cup of coffee!– I put on the CD I bought. On it, there are a few songs she sang live also. The album was recorded and produced by Martin van de Vrugt, a Dutch musician who also playes several instruments on the album.

One of the songs, “Smarter than Me”, was inspired by his wife and also performed yesterday. Just as Marleen did Orit introduced a lot of songs by telling about them. In fact, I think she almost spends almost as much time talking about the songs, events, people and so on that inspired her or teached her ‘lessons about life’ as performing them. And that’s okay! Because she’s a good story-teller! Anyway – if there’s one thing I suggest you should do today: get the album. Order it at the website (hard copy) or download it from BandCamp.

There’s of course a lot I could tell about the songs, about the performance and so on. But I suggest you listen for yourself.

I hope she’ll keep on doing what she’s doing and we will be able to see and hear her again one day. I do believe she deserves a lot bigger audience, btw. I mean, .. if acts like Mumford and Sons, Bob Dylan and so on play for a sold out Ziggo Dome or Heineken Music Hall,.. why is she still performing for such small audiences? In my opinion, she’s at the same level as bands like that!

(click on pictures to enlarge)

 

Share This:

Concert Seasick Steve, De Oosterpoort, Groningen (foto en video)

Rammelgitaren, cigarbox gitaar, one string guitar. Een lange baard, rafelige kleding en een cap. Seasick Steve was in Groningen. Bij leven al een legende. En dat in zo’n korte tijd! Dat moet je toch een keer gezien en gehoord hebben. Dus toen ik zag dat Seasick Steve in Groningen zou optreden heb ik direct een kaartje gekocht.

Maar we beginnen bij het begin. Er was ook een voorprogramma en hoewel ik de band niet kende had ik, gezien de hoofdact, het vermoeden dat het daar bij aan zou sluiten. Niets was minder waar. Op het podium stond een Belgische tweemansformatie, Black Box Revelation.

Ondankbare taak altijd, voorpgramma zijn. Mensen komen niet voor jou immers. Toch was deze formatie van plan iets neer te zetten, dat bleek wel uit de houding en inzet. Helaas was het geluid niet goed (zie verder) en de band in mijn ogen niet passend qua stijl. De band is, in mijn ogen, ook weinig creatief, althans in de nummers die ze nu speelden. Liedjes volgen vaak hetzelfde patroon, onverstaanbare zang. Technisch wel prima, vooral de drummer is super.

En dan was er ook nog eens materiaalpech: een snaar die brak tijdens een nummer (nummer stil gelegd, andere gitaar pakken). Vervolgens werd er in een ander nummer een gitaar gepakt waarvan de jack kraakte dat het een lieve lust was. Er werd mee gerommeld, schouders opgehaald. Uiteindelijk kwam er toch geluid uit, maar lekker klonk het niet.Niet dat het wisselen van gitaren veel uitmaakte qua geluid. Of het nou een stratocaster, telecaster of ander model was: alles klonk overstuurd.

Maar mijn kritiek zal de fans (die zo te zien ook aanwezig waren) waarschijnlijk worst zijn. En terecht, daar ben je fan voor.

https://www.youtube.com/user/theblackboxrevelatio/videos

SEASICK STEVE
Het heeft geen zin over zijn biografie te gaan schrijven. Die kun je hier bijvoorbeeld lezen.

Vuige bluesrock, mooie luisterliedjes. Alle ruimte voor inbreng van zijn andere bandleden. Speelt met het publiek. Roept “Shut the fuck up” naar groep mensen die consequent er door heen kletsten.. (applaus van de rest uiteraard).

En dat was waar je als fan voor komt. Een driemansformatie die bluesrock speelt op een heerlijke ongecompliceerde manier. Dat wil zeggen: ze doen alsof het ongecompliceerd is. Wat natuurlijk zeker niet het geval is.

Helaas was dus niet iedereen een fan of liefhebber van het genre. Waardoor Steve zich genoodzaakt zag ze (grofgebekt) toe te roepen dat ze stil moesten zijn. Dat is, mogelijk, toch wel het nadeel als je als artiest veel op TV bent geweest en met name in het begin een festival-artiest was. Daarmee bouw je een publiek op dat niet uit de gemiddelde bluesliefhebbers bestaat.

Seasick Steve probeerde in De Oosterpoort ook een paar nieuwe nummers uit. Die gingen er goed in. Hij speelde met een driemansformatie en dat past uitstekend bij zijn muziek. Het meenemen van Luther Dickinson (The Black Crowes!) is zeker een prima toevoeging. Dat is een fantastische gitarist en hij past prima in deze setting! Ook hij bespeelde vreemdsoortige instrumenten zoals een grote ‘bas’ die ‘zelfgebouwd’ leek te zijn.

Geen tekortkomingen? Nee. Wat mij betreft niet. Al vond ik het grapje dat de stroom uitviel (nee, dat was niet echt, dat was gespeeld) een beetje gezocht. Maar goed, da’s toch iets wat er kennelijk bij hoort en de meeste mensen dachten dat het echt was. Dat is Seasick Steve ook: mensen op het verkeerde been zetten. En dat doet hij goed 🙂

http://seasicksteve.com
https://www.youtube.com/user/SeasickSteve/videos
http://www.lutherdickinson.com/

GELUID DE OOSTERPOORT
DE Oosterpoort heeft het geluid véél te hard. Zelfs met -20dB doppen was het behoorlijk hard. Niet evenwichtig gemixt, bassdrum komt er veel te hard doorheen, hoge tonen ook veel te hard. Het voorprogramma was consequent overstuurd. Het geluid was beter bij de set van Steve. Maar ook daar had ik oordoppen in omdat het volume zonder gewoon te hoog was. Ik vind dat onbegrijpelijk en totaal overbodig. Wat ik ook niet begrijp is dat ik, als ik om mij heen keek, één van de weinigen was die gehoorbescherming gebruikte…

VIDEO

FOTO’S
Helaas was het meenemen van een camera niet toegestaan. Ik heb foto’s (en video) geschoten met mijn smartphone. Daar ben ik nog redelijk in geslaagd.

Share This:

Glenn Kaiser Band in Concert, Hedon, Zwolle

In de beginjaren ’70 tot begin jaren ’90 was Glenn Kaiser met zijn band een begrip in de “White Metal”-scene. De Rez Band, door hem en zijn vrouw Wendy opgericht, speelde op alle grote festivals in Europa en de VS.

Grondleggers van wat men later “Jesusrock” is gaan noemen. Een subcultuur waar veel te weinig mensen mee in aanraking zijn gekomen helaas want er is ook in deze scene een bak talent! Zeker nu de NCRV en EO al jarenlang niet of nauwelijks nog aandacht besteden aan het fenomeen “gospelrock” is er natuurlijk helemaal weinig aandacht meer voor. Een gemiste kans.

Na het stoppen van de band ging hij door met een trio, de Glenn Kaiser Band en ze maken voornamelijk (stevige) bluesmuziek en soms wordt er nog een nummer uit de Goede Oude Tijd gespeeld van de Resurrection Band, kortweg Rez Band. Gisteren stonden deze (inmiddels) rockpensionada’s in Hedon, Zwolle. En de vonken vlogen er af, bij wijze van spreken.

Blueslegende

Door de promotor werd hij aangekondigd als ‘blueslegende’ en hoewel Glenn Kaiser natuurlijk een flinke (rauw) bluesgeluid ten gehore bracht was het toch niet de pure blues die hij speelde in Zwolle. Het leunde stevig tegen de hardrock af en toe en dat vond ik prima uiteraard. En dat hij nummers van vroeger speelde, uit de Rez-periode, vond ik alleen maar beter! De set bestond uit origineel materiaal, materiaal van vroeger en als ik het goed heb gehoord een paar covers maar wel in een eigen variant.

Bij vlagen deed de formatie mij denken aan Cream overigens. Zeker toen ze Crossroads speelden was de vergelijking niet misplaatst! De band vormt een hecht trio, en dat is niet verwonderlijk als je bedenk hoe lang deze mannen al op het podium staan. Het was dus volop genieten geblazen voor de liefhebbers van dampende bluesrock. Een bezoeker, die kennelijk niet helemaal bekend was met de band, stelde tevreden vast: “het is wel van die Jezus-muziek,.. maar ze zijn wel goed hè?!”

Hedon, Zwolle

Het optreden vond plaats in de kleine zaal van Hedon, Zwolle. Prima plek, maar eigenlijk gunde ik de band een grotere zaal. Het was er goed vol, en ze speelden vol overgave en energiek de nummers af. Geen geroutineerd gedoe of ‘de gearriveerde artiest’ uithangen. En mensen werden aan het einde uitgenodigd om even na te praten als ze wilden. Voor mij was de avond lang genoeg geweest, ik moest nog een flink stuk rijden, de weersvoorspelling was slecht, dus na het laatste nummer ging ik huiswaarts. Mét natuurlijk een CD én een T-shirt én een verzameling foto- en video materiaal.

Wat een gaaf publiek

Er moet me nog even iets van ‘t hart. Wat een gaaf publiek. Er kwam een ernstig (lichamelijk) gehandicapte jongeman binnen in een rolstoel en die stond op een mooi plekje midden voor ‘t podium. Dichter bij dan ongeveer halverwege de zaal kon hij echter niet komen omdat de vloer vertrapt naar beneden ging. Ik dacht: als ze straks gaan spelen, ziet hij niets meer dan staat iedereen voor hem.. Niets van dat al! De hele avond werd zijn zicht vrij gehouden, iedereen stond zodanig in een lijn (soort omgekeerde U-vorm) voor het podium dat hij vrij zicht had. Applaus voor ‘t publiek!

Foto & Video

Klik op de foto’s voor een groter formaat. 

Share This:

Erja Lyytinen (Finland) – De Amer, Amen (Foto & Video-verslag)

Cultureel Café “De Amer” organiseert met grote regelmaat live concerten van artiesten die het zien en vooral horen meer dan de moeite waard zijn. Tot nu toe was ik er nog niet toe gekomen om daar een optreden te gaan kijken. Maar er was één optreden dat ik zeker niet wilde missen, namelijk dat van de blues-zangeres Erja Lyytinen en haar band.

Al een tijdje volgde ik Erja Lyytinen via Youtube en Facebook. Vorig jaar kondigde ze een tour aan en via facebook reageerde ik met de vraag of Nederland ook op de agenda zou staan. Ze reageerde dat dat in maart dit jaar zou zijn. Dus, toen de melding via haar Facebookpagina kwam dat ze in De Amer zou optreden direct gereserveerd!

Erja Lyytinen is vooral door veel mensen geliefd vanwege haar slide-gitaar werk. En, om maar meteen met de deur in huis te vallen, dat is inderdaad één van haar meest sterke kanten. Naast, zo ontdekte ik gisteren, een innemende persoonlijkheid. Tijdens de breaks liep ze ‘gewoon door het publiek’ en maakte ook zelf, spontaan, contact met mensen. Vrij uniek, mag ik wel zeggen.

Vandaag doet ze nog een optreden in Apeldoorn, en dat was het dan voor wat betreft Nederland de komende tijd. Ze beloofde over twee jaar weer terug te komen in Nederland en dat wat haar betreft De Amer dan weer op de agenda staat. Daar zal ik dan niet bij zijn (zie verderop).

Niet vastgeroest

De band speelde drie sets met veel werk van haar laatste album, dat officieel nog niet uit is maar al wel verkrijgbaar is – die heb ik dan meteen ook gekocht gisteren. Ook speelde ze uiteraard een paar blues klassiekers. Maar, wat opvalt is dat Erja Lyytinen niet ‘vastgeroest’ zit in het oude 12-bar bluesschema. Ze mengt op heel natuurlijke wijze moderne pop- en rock-invloeden in haar muziek.

Dat maakt de muziek veel toegankelijker, ook voor jongere luisteraars. Helaas waren die niet aanwezig in de Amer. Ik schat de gemiddelde leeftijd toch ruim boven de vijftig. Dat heeft, naast het feit dat ze geafficheerd wordt als blues zangeres, misschien ook te maken met het feit dat de toegangsprijs van € 17,50 (wat op zich natuurlijk best heel redelijk is) en de ambiance meer gericht is op de oudere “kroegtijgers” en niet op jongeren.

Slide Godess

En dat is jammer, want jongeren zouden denk ik echt kunnen genieten van deze zangeres en haar band. Zoals gezegd is haar muziek geen ‘ouderwetse blues’ alhoewel ze natuurlijk de klassiekers echt niet vergeet. Daarnaast speelt ze fantastisch gitaar en heeft een prettige stem.

Terug naar huis beluisterde ik in de auto de zojuist aangeschafte laatste CD, Stolen Hearts. En wat ik live hoorde, hoorde ik op de CD ook goed terug. Bij vlagen, zeker op de CD, doet ze denken aan de onvergetelijke -en helaas veel te vroeg overleden- Jeff Healey. Maar ook aan het werk van Robert Cray. En ze heeft (zie ook de video’s) ook onmiskenbaar eigen geluid. De CD overigens is een aangename verrassing. Waar veel bands er niet in slagen hun live geluid en energie over te brengen op het album slaagt Lyytinen met haar band daar wel in.

Alles bij elkaar genomen een prima concert. Erja Lyytinen is een vakvrouw. Ze wordt door sommigen wel de “Slide Godess” genoemd. Beetje te veel eer denk ik, d’r zijn er meer die hier erg goed in zijn maar goed is ze zeker.

Storend…

Toch heb ik één kleine aanmerking op Lyytinen’s werk. Ik heb er even goed over nagedacht of ik dat zou melden want ik wil niet onnodig spijkers op laag water zoeken. Maar, “I’ve got a bone to pick”.. het is het Engels van Erja. En dat is niet haar accent. Daar kun je wel doorheen luisteren en het heeft z’n charme.

Het is de zinsopbouw en, af en toe, de woordkeus. Het zorgt er voor dat sommige liedjes bijna onbegrijpelijke zinnen of uitdrukkingen bevatten. Misschien mag ik zo vrij zijn een suggestie te doen (voor zover ze dit al leest). Laat een native speaker de teksten meeschrijven of controleren. Want als je in het Engels zingt, moet dat gewoon goed zijn. En dat zal voor veel native speakers nog veel storender zijn. Persoonlijk denk ik dat er daarom mensen ‘afhaken’ bij haar. En dat is heel jammer want dat verdient ze zeker niet. Ik zal er uiteindelijk wel doorheen luisteren. Het gitaarspel en de productie maken het goed voor nu.

Wat ik wel erg opmerkelijke vind is dat ik lees dat de vocale partijen zijn opgenomen in Londen onder leiding van engineer en producer Chris Kimsey (o.a. gewerkt met de Rolling Stones). Had die man niet éven kunnen melden aan haar dat er tekstueel het een en ander niet lekker loopt? Dan hadden de liedjes nét dat meer gekregen waardoor het album ook op grote stations gedraaid kan worden. Nu zullen ze dat, zeker in Engelstalige landen, denk ik niet doen (maar ik kan mij vergissen uiteraard).

Ik ga denk ik niet weer naar de Amer…

Ik had nog beloofd terug te komen op De Amer, dat wil zeggen waarom ik daar, zoals ik er nu in sta, over twee jaar geen Erja Lyytinen ga luisteren. De mensen, de sfeer, de gezelligheid. Allemaal dik in orde. Geluid was hanteerbaar. En ik droeg uiteraard m’n doppen welke, wederom tot mijn grote verbazing, zo te zien niemand gebruikte. Uitgezonderd de musici. In de pauze hoorde ik wel een paar mensen zeggen dat het “best wel hard” stond. Maar wat wil je, het is een kleine zaal, er worden elektrisch versterkte instrumenten gespeeld en er is daarnaast een zanginstallatie.. Maar m’n Crescendo’s reduceren 20dB dus ik heb nergens last van!

Mijn probleem heeft te maken met de zaal. En dan met name de zaalopstelling. De stoelen staan zó dicht op elkaar dat ik er niet fatsoenlijk kon zitten. Ik zat met mijn knieën aan de éne kant (rechts) náást de stoel voor mij en m’n andere been (links) “in het gangpad”. Het was er bommetje vol. Véél te vol. De Amer moet mijns inziens óf bij dit soort optredens staanplaatsen gaan invoeren (en een select aantal zitplaatsen voor mensen slecht ter been) óf het aantal toeschouwers tot een hanteerbaar, comfortabel en veilig, maximum terugbrengen. Ik was ook niet de enige die er last van had. Om mij heen hoorde ik meer mensen klagen. Je vraagt je oprecht af wat voor ellende er ontstaat als daar brand uitbreekt of iemand onwel wordt. Los daarvan was het met zoveel mensen ook behoorlijk benauwd en benauwend. Ik vond dat afbreuk doen aan een verder prima avond met fantastiche muziek.

Foto’s

Bijgaande een kleine selectie van foto’s die ik gemaakt heb. Helaas matig licht (geen lichtshow) en kon ik niet dichterbij komen dus moest ik nogal inzoomen en hoog ISO (32000) gebruiken dus wat grofkorrelig. Maar desondanks vind ik ze de moeite waard om te delen.

Share This:

Nadia Reid in Concert, Vessel11, Rotterdam

English review**

Is it worth driving almost 2.5 hours to Rotterdam. Spending a full tank of gas on it. Paying a whopping parking rate and driving back even longer (because of the fog), for a concert that lasted a little longer than an hour by Nadia Reid?

The singer-songwriter from New Zealand is currently touring Europe to promote her upcoming album (available online in March, see this link). She’s doing concerts at venues in the UK, The Netherlands, Belgium, France, Germany and Switzerland.

I found her music, by accident, online at Soundcloud last year. Just like I found the music of Samantha Fish, David Philips, Aldous Harding and many others on Facebook, SoundCloud and Youtube. It’s the ultimate way to find new, fresh, real music.

The show was held at Vessel11, a boat in Rotterdam (see pictures). A very nice venue though it was a little too crowded in my opinion. Probably one of the smallest venues I’ve ever visited. Acoustics of the concert-location are great though. Perfect for singer-songwriters. And it’s the perfect place for smaller gigs of course.

Nadia seemed to be a little tired and that’s no surprise. She’s having a tight schedule but despite of this she gave a great vocal delivery of a selection of older and new songs. These songs are all original songs and written from a personal perspective on the things she’s gone trough.

Self-discovery doesn’t come easy. It’s usually a rite of passage to get burned before the wounds can heal and often takes a new perspective to truly understand yourself. 18 months and 10,000kms travelled since many needles first dropped on her debut LP Listen To Formation Look For The Signs, it’s safe to say with her second album Preservation, Nadia Reid now knows herself extremely well. (Press release)

Nadia’s work is released trough Spunk Records (http://www.spunk.com.au/artists/), the same company that distributes the music of Aldous Harding, also from New Zealand. Recently I’ve read in an interview with Harding that Nadia Reid and she were even roommates for some time. What are the odds finding two singer-songwriters on SoundCloud from New Zealand you both like so much and to find out they even had shared housing? So anyway — back on topic. The concert.

To my surprise she didn’t need to win over the audience. I had the impression most people already had seen or heard her before or, just like me, were following her on the Internet. Some around me even knew the words to many songs and softly sang along. All songs were received very well. Even a country’ish song that made my daughter (who joined me) not “that’s a little like the music you can hear on Spongebob”.. (no offence!). She was referring to the rhythm and guitar playing with over the top reverb. Creating that “Hawaiian feel”. I can’t remember the title of the song but it was the only one that didn’t really work for me.

In between songs Nadia told a little about the songs, what triggered her to write them. Mentioned her concert last year at Vlieland, shared a few personal things. I didn’t know what to expect from the live performance apart from the videos I’ve seen online. Songs that were played included Preservation, The Arrow and the Aim (http://www.bbc.co.uk/programmes/p04s8ch7). The encore song was the one that got me hooked to her music. It was the first I’ve ever heard and I was happy she played it live: Holy Low (https://www.youtube.com/watch?v=jwjnTp54qL0).

So — to get back to the question: was it worth the long drive to Rotterdam (and back), effort and money to go see Nadia Reid live? In one word: absolutely! I’m very glad I had the opportunity to hear and see her live and decided to go! My daughter was also impressed and we agreed that Nadia Reid is one hell of a talented songwriter and performer. Can’t wait to see her again, hopefully with a full band and perhaps in front of a far bigger crowd. She deserves it big time!


** This review is in English so my friends and the artists, in case they read it, can (hopefully) understand what I’m talking about.

Share This: