Tag: concertverslag

Concert Seasick Steve, De Oosterpoort, Groningen (foto en video)

Rammelgitaren, cigarbox gitaar, one string guitar. Een lange baard, rafelige kleding en een cap. Seasick Steve was in Groningen. Bij leven al een legende. En dat in zo’n korte tijd! Dat moet je toch een keer gezien en gehoord hebben. Dus toen ik zag dat Seasick Steve in Groningen zou optreden heb ik direct een kaartje gekocht.

Maar we beginnen bij het begin. Er was ook een voorprogramma en hoewel ik de band niet kende had ik, gezien de hoofdact, het vermoeden dat het daar bij aan zou sluiten. Niets was minder waar. Op het podium stond een Belgische tweemansformatie, Black Box Revelation.

Ondankbare taak altijd, voorpgramma zijn. Mensen komen niet voor jou immers. Toch was deze formatie van plan iets neer te zetten, dat bleek wel uit de houding en inzet. Helaas was het geluid niet goed (zie verder) en de band in mijn ogen niet passend qua stijl. De band is, in mijn ogen, ook weinig creatief, althans in de nummers die ze nu speelden. Liedjes volgen vaak hetzelfde patroon, onverstaanbare zang. Technisch wel prima, vooral de drummer is super.

En dan was er ook nog eens materiaalpech: een snaar die brak tijdens een nummer (nummer stil gelegd, andere gitaar pakken). Vervolgens werd er in een ander nummer een gitaar gepakt waarvan de jack kraakte dat het een lieve lust was. Er werd mee gerommeld, schouders opgehaald. Uiteindelijk kwam er toch geluid uit, maar lekker klonk het niet.Niet dat het wisselen van gitaren veel uitmaakte qua geluid. Of het nou een stratocaster, telecaster of ander model was: alles klonk overstuurd.

Maar mijn kritiek zal de fans (die zo te zien ook aanwezig waren) waarschijnlijk worst zijn. En terecht, daar ben je fan voor.

https://www.youtube.com/user/theblackboxrevelatio/videos

SEASICK STEVE
Het heeft geen zin over zijn biografie te gaan schrijven. Die kun je hier bijvoorbeeld lezen.

Vuige bluesrock, mooie luisterliedjes. Alle ruimte voor inbreng van zijn andere bandleden. Speelt met het publiek. Roept “Shut the fuck up” naar groep mensen die consequent er door heen kletsten.. (applaus van de rest uiteraard).

En dat was waar je als fan voor komt. Een driemansformatie die bluesrock speelt op een heerlijke ongecompliceerde manier. Dat wil zeggen: ze doen alsof het ongecompliceerd is. Wat natuurlijk zeker niet het geval is.

Helaas was dus niet iedereen een fan of liefhebber van het genre. Waardoor Steve zich genoodzaakt zag ze (grofgebekt) toe te roepen dat ze stil moesten zijn. Dat is, mogelijk, toch wel het nadeel als je als artiest veel op TV bent geweest en met name in het begin een festival-artiest was. Daarmee bouw je een publiek op dat niet uit de gemiddelde bluesliefhebbers bestaat.

Seasick Steve probeerde in De Oosterpoort ook een paar nieuwe nummers uit. Die gingen er goed in. Hij speelde met een driemansformatie en dat past uitstekend bij zijn muziek. Het meenemen van Luther Dickinson (The Black Crowes!) is zeker een prima toevoeging. Dat is een fantastische gitarist en hij past prima in deze setting! Ook hij bespeelde vreemdsoortige instrumenten zoals een grote ‘bas’ die ‘zelfgebouwd’ leek te zijn.

Geen tekortkomingen? Nee. Wat mij betreft niet. Al vond ik het grapje dat de stroom uitviel (nee, dat was niet echt, dat was gespeeld) een beetje gezocht. Maar goed, da’s toch iets wat er kennelijk bij hoort en de meeste mensen dachten dat het echt was. Dat is Seasick Steve ook: mensen op het verkeerde been zetten. En dat doet hij goed 🙂

http://seasicksteve.com
https://www.youtube.com/user/SeasickSteve/videos
http://www.lutherdickinson.com/

GELUID DE OOSTERPOORT
DE Oosterpoort heeft het geluid véél te hard. Zelfs met -20dB doppen was het behoorlijk hard. Niet evenwichtig gemixt, bassdrum komt er veel te hard doorheen, hoge tonen ook veel te hard. Het voorprogramma was consequent overstuurd. Het geluid was beter bij de set van Steve. Maar ook daar had ik oordoppen in omdat het volume zonder gewoon te hoog was. Ik vind dat onbegrijpelijk en totaal overbodig. Wat ik ook niet begrijp is dat ik, als ik om mij heen keek, één van de weinigen was die gehoorbescherming gebruikte…

VIDEO

FOTO’S
Helaas was het meenemen van een camera niet toegestaan. Ik heb foto’s (en video) geschoten met mijn smartphone. Daar ben ik nog redelijk in geslaagd.

Share This:

Kill Your Darlings – EP Release SimplonUP Groningen

De band Kill Your Darlings had ik nog nooit live gehoord. Eén van de bandleden echter ken ik een beetje omdat hij tevens speelt met mijn dochters in een band. Toen ik zag dat ze een EP-release zouden doen en dat optreden in SimplonUP zou worden gehouden, besloot ik daarom dan ook om heen te gaan.

De band speelt pittige rock (hard-rock) en daar hou ik wel van op zijn tijd. Er is een tijd geweest dat ik eigenlijk niet anders luisterde zelfs. Dus meerdere redenen om weer eens een bezoekje aan Simplon te brengen!

Voorprogramma: “Mr Knowhow”

Voordat Kill Your Darlings begonnen stond er een andere band op het podium die ik ook nog nooit eerder had gehoord. We hebben niet hun hele set gezien maar “Mr. Knowhow” was zeker de moeite waard! Een strakke set en de band deed kwalitatief zeker niet onder voor de band waar ze het voorprogramma voor verzorgden.

Mr Knowhow – live, Simplon

Vaak zie je toch dat de bands die in het voorprogramma staan minstens één niveau lager zijn (want: de hoofdact wil toch niet dat ze het voorprogramma moeten overtroeven of erger, dat die ‘beter’ zijn dan hen). Maar Kill Your Darlings heeft duidelijk geen last van dat “wij moeten beter zijn dan zij” complex. De bands waren in mijn ogen gewoon gelijkwaardig als je het over kwaliteit hebt. Beide met een eigen geluid ook, ondanks dat ze zich ook allebei in hetzelfde genre bevinden.

Het geluid stond wel te hard bij deze band. Ondanks dat ik “doppen” in had (want: ik ben zuinig op mijn gehoor) was dat duidelijk. Daar kunnen zij echter verder weinig aan doen vermoed ik.

Kill Your Darlings

De naam van de band, maar dat ligt uiteraard aan mij, zou mij nooit over de streep hebben gehaald om ze te gaan luisteren. Sorry beste mensen. Kan er niets aan doen.

In eerste instantie dacht ik dat de naam een referentie naar de film zou zijn maar dat was niet juist.

Hoe komt de band aan zijn naam?
De bandleden zaten bij elkaar te brainstormen over een naam. Er kwam van alles naar boven maar niets wat hen echt aansprak. Myra vertelt dat ze op een gegeven moment de term Kill your darlings tegenkwamen, een term uit de literatuur, die zoveel wil zeggen als dat je soms om een strakke tekst te krijgen dingen die je nou net zo mooi gevonden had weer moet schrappen. ‘De naam klinkt gewoon lekker,’ vindt Myra. – Stadmagazine.

Als ik niet gitarist Jasper toevallig had gekend via de dochters was de kans klein dat ik ooit naar een optreden van deze band toe zou zijn gegaan. Mara gelukkig wel gedaan want, zoals je verder zult lezen en horen, het was zeker de moeite waard!

Kill Your Darlings Band – Live, Simplon

Want de band staat als een huis. Ze bestaan inmiddels vier jaar hoorde ik vanavond en je hoort ook dat het een goed op elkaar ingespeelde band is.

Het toeval wil dat ik met één van de dochters vandaag over een andere band sprak die inmiddels al weer ruim vijf jaar bestaan en waar één van de kritiekpunten in de reviews nog steeds is dat aan hun liedjes “nog het nodige werk” moet worden gedaan. Na een paar jaar samenspelen moet je op niveau zijn. En dat is deze band zeker.

Alles zit goed en strak in elkaar. Er wordt door de frontvrouw ook goed interactie bedreven met het publiek. Mensen voelen zich duidelijk betrokken bij de band. En dat is niet onbelangrijk! De EP (ook op spotify te beluisteren) maakt dit ook zeker duidelijk.

Live staat het dus als een huis. Als gitaarliefhebber gaat natuurlijk vooral mijn aandacht uit naar de gitaristen, maar in deze band speelt ook zeker drum en bas een belangrijke rol en, uiteraard, de zangeres. Zuiver, gedreven, goede stem. Helemaal niets mis mee.

Volgens de aankondiging op de site van Simplon haalt de band “inspiratie uit bands als Foo Fighters, Pearl Jam, Anouk, maar ook Deep Purple en Pink Floyd”. Wat ik dan wel weer grappig vond is dat ze een nummer van Led Zeppelin coverden (zie de video). En dat deden ze overigens erg goed.

Zoals dus duidelijk zal zijn, de technische uitvoering en drive van de band is dik in orde. Hier stond een hele goede band die het in mijn ogen verdient om op grote podia te spelen. Wat ik wel een beetje mis in de eigen liedjes is een ”hook”. Ze blijven, bij mij althans, niet echt hangen.

De band heeft een heus groepje echte fans en de zangeres richtte zich in haar dankwoordje speciaal tot hen en bedankte ze voor de trouwe support. Mooi!

Tot slot nog een compliment aan de zangeres. Eindelijk een (Nederlandse) zangeres die niet alleen een goede rock-stem heeft maar daarboven ook nog eens wél goed Engels kan zingen. Daar kan ik echt blij van worden 🙂

Meer over de band op hun website http://www.killyourdarlingsband.com/

Share This:

Erja Lyytinen (Finland) – De Amer, Amen (Foto & Video-verslag)

Cultureel Café “De Amer” organiseert met grote regelmaat live concerten van artiesten die het zien en vooral horen meer dan de moeite waard zijn. Tot nu toe was ik er nog niet toe gekomen om daar een optreden te gaan kijken. Maar er was één optreden dat ik zeker niet wilde missen, namelijk dat van de blues-zangeres Erja Lyytinen en haar band.

Al een tijdje volgde ik Erja Lyytinen via Youtube en Facebook. Vorig jaar kondigde ze een tour aan en via facebook reageerde ik met de vraag of Nederland ook op de agenda zou staan. Ze reageerde dat dat in maart dit jaar zou zijn. Dus, toen de melding via haar Facebookpagina kwam dat ze in De Amer zou optreden direct gereserveerd!

Erja Lyytinen is vooral door veel mensen geliefd vanwege haar slide-gitaar werk. En, om maar meteen met de deur in huis te vallen, dat is inderdaad één van haar meest sterke kanten. Naast, zo ontdekte ik gisteren, een innemende persoonlijkheid. Tijdens de breaks liep ze ‘gewoon door het publiek’ en maakte ook zelf, spontaan, contact met mensen. Vrij uniek, mag ik wel zeggen.

Vandaag doet ze nog een optreden in Apeldoorn, en dat was het dan voor wat betreft Nederland de komende tijd. Ze beloofde over twee jaar weer terug te komen in Nederland en dat wat haar betreft De Amer dan weer op de agenda staat. Daar zal ik dan niet bij zijn (zie verderop).

Niet vastgeroest

De band speelde drie sets met veel werk van haar laatste album, dat officieel nog niet uit is maar al wel verkrijgbaar is – die heb ik dan meteen ook gekocht gisteren. Ook speelde ze uiteraard een paar blues klassiekers. Maar, wat opvalt is dat Erja Lyytinen niet ‘vastgeroest’ zit in het oude 12-bar bluesschema. Ze mengt op heel natuurlijke wijze moderne pop- en rock-invloeden in haar muziek.

Dat maakt de muziek veel toegankelijker, ook voor jongere luisteraars. Helaas waren die niet aanwezig in de Amer. Ik schat de gemiddelde leeftijd toch ruim boven de vijftig. Dat heeft, naast het feit dat ze geafficheerd wordt als blues zangeres, misschien ook te maken met het feit dat de toegangsprijs van € 17,50 (wat op zich natuurlijk best heel redelijk is) en de ambiance meer gericht is op de oudere “kroegtijgers” en niet op jongeren.

Slide Godess

En dat is jammer, want jongeren zouden denk ik echt kunnen genieten van deze zangeres en haar band. Zoals gezegd is haar muziek geen ‘ouderwetse blues’ alhoewel ze natuurlijk de klassiekers echt niet vergeet. Daarnaast speelt ze fantastisch gitaar en heeft een prettige stem.

Terug naar huis beluisterde ik in de auto de zojuist aangeschafte laatste CD, Stolen Hearts. En wat ik live hoorde, hoorde ik op de CD ook goed terug. Bij vlagen, zeker op de CD, doet ze denken aan de onvergetelijke -en helaas veel te vroeg overleden- Jeff Healey. Maar ook aan het werk van Robert Cray. En ze heeft (zie ook de video’s) ook onmiskenbaar eigen geluid. De CD overigens is een aangename verrassing. Waar veel bands er niet in slagen hun live geluid en energie over te brengen op het album slaagt Lyytinen met haar band daar wel in.

Alles bij elkaar genomen een prima concert. Erja Lyytinen is een vakvrouw. Ze wordt door sommigen wel de “Slide Godess” genoemd. Beetje te veel eer denk ik, d’r zijn er meer die hier erg goed in zijn maar goed is ze zeker.

Storend…

Toch heb ik één kleine aanmerking op Lyytinen’s werk. Ik heb er even goed over nagedacht of ik dat zou melden want ik wil niet onnodig spijkers op laag water zoeken. Maar, “I’ve got a bone to pick”.. het is het Engels van Erja. En dat is niet haar accent. Daar kun je wel doorheen luisteren en het heeft z’n charme.

Het is de zinsopbouw en, af en toe, de woordkeus. Het zorgt er voor dat sommige liedjes bijna onbegrijpelijke zinnen of uitdrukkingen bevatten. Misschien mag ik zo vrij zijn een suggestie te doen (voor zover ze dit al leest). Laat een native speaker de teksten meeschrijven of controleren. Want als je in het Engels zingt, moet dat gewoon goed zijn. En dat zal voor veel native speakers nog veel storender zijn. Persoonlijk denk ik dat er daarom mensen ‘afhaken’ bij haar. En dat is heel jammer want dat verdient ze zeker niet. Ik zal er uiteindelijk wel doorheen luisteren. Het gitaarspel en de productie maken het goed voor nu.

Wat ik wel erg opmerkelijke vind is dat ik lees dat de vocale partijen zijn opgenomen in Londen onder leiding van engineer en producer Chris Kimsey (o.a. gewerkt met de Rolling Stones). Had die man niet éven kunnen melden aan haar dat er tekstueel het een en ander niet lekker loopt? Dan hadden de liedjes nét dat meer gekregen waardoor het album ook op grote stations gedraaid kan worden. Nu zullen ze dat, zeker in Engelstalige landen, denk ik niet doen (maar ik kan mij vergissen uiteraard).

Ik ga denk ik niet weer naar de Amer…

Ik had nog beloofd terug te komen op De Amer, dat wil zeggen waarom ik daar, zoals ik er nu in sta, over twee jaar geen Erja Lyytinen ga luisteren. De mensen, de sfeer, de gezelligheid. Allemaal dik in orde. Geluid was hanteerbaar. En ik droeg uiteraard m’n doppen welke, wederom tot mijn grote verbazing, zo te zien niemand gebruikte. Uitgezonderd de musici. In de pauze hoorde ik wel een paar mensen zeggen dat het “best wel hard” stond. Maar wat wil je, het is een kleine zaal, er worden elektrisch versterkte instrumenten gespeeld en er is daarnaast een zanginstallatie.. Maar m’n Crescendo’s reduceren 20dB dus ik heb nergens last van!

Mijn probleem heeft te maken met de zaal. En dan met name de zaalopstelling. De stoelen staan zó dicht op elkaar dat ik er niet fatsoenlijk kon zitten. Ik zat met mijn knieën aan de éne kant (rechts) náást de stoel voor mij en m’n andere been (links) “in het gangpad”. Het was er bommetje vol. Véél te vol. De Amer moet mijns inziens óf bij dit soort optredens staanplaatsen gaan invoeren (en een select aantal zitplaatsen voor mensen slecht ter been) óf het aantal toeschouwers tot een hanteerbaar, comfortabel en veilig, maximum terugbrengen. Ik was ook niet de enige die er last van had. Om mij heen hoorde ik meer mensen klagen. Je vraagt je oprecht af wat voor ellende er ontstaat als daar brand uitbreekt of iemand onwel wordt. Los daarvan was het met zoveel mensen ook behoorlijk benauwd en benauwend. Ik vond dat afbreuk doen aan een verder prima avond met fantastiche muziek.

Foto’s

Bijgaande een kleine selectie van foto’s die ik gemaakt heb. Helaas matig licht (geen lichtshow) en kon ik niet dichterbij komen dus moest ik nogal inzoomen en hoog ISO (32000) gebruiken dus wat grofkorrelig. Maar desondanks vind ik ze de moeite waard om te delen.

Share This: