Tag: groningen

Concert Seasick Steve, De Oosterpoort, Groningen (foto en video)

Rammelgitaren, cigarbox gitaar, one string guitar. Een lange baard, rafelige kleding en een cap. Seasick Steve was in Groningen. Bij leven al een legende. En dat in zo’n korte tijd! Dat moet je toch een keer gezien en gehoord hebben. Dus toen ik zag dat Seasick Steve in Groningen zou optreden heb ik direct een kaartje gekocht.

Maar we beginnen bij het begin. Er was ook een voorprogramma en hoewel ik de band niet kende had ik, gezien de hoofdact, het vermoeden dat het daar bij aan zou sluiten. Niets was minder waar. Op het podium stond een Belgische tweemansformatie, Black Box Revelation.

Ondankbare taak altijd, voorpgramma zijn. Mensen komen niet voor jou immers. Toch was deze formatie van plan iets neer te zetten, dat bleek wel uit de houding en inzet. Helaas was het geluid niet goed (zie verder) en de band in mijn ogen niet passend qua stijl. De band is, in mijn ogen, ook weinig creatief, althans in de nummers die ze nu speelden. Liedjes volgen vaak hetzelfde patroon, onverstaanbare zang. Technisch wel prima, vooral de drummer is super.

En dan was er ook nog eens materiaalpech: een snaar die brak tijdens een nummer (nummer stil gelegd, andere gitaar pakken). Vervolgens werd er in een ander nummer een gitaar gepakt waarvan de jack kraakte dat het een lieve lust was. Er werd mee gerommeld, schouders opgehaald. Uiteindelijk kwam er toch geluid uit, maar lekker klonk het niet.Niet dat het wisselen van gitaren veel uitmaakte qua geluid. Of het nou een stratocaster, telecaster of ander model was: alles klonk overstuurd.

Maar mijn kritiek zal de fans (die zo te zien ook aanwezig waren) waarschijnlijk worst zijn. En terecht, daar ben je fan voor.

https://www.youtube.com/user/theblackboxrevelatio/videos

SEASICK STEVE
Het heeft geen zin over zijn biografie te gaan schrijven. Die kun je hier bijvoorbeeld lezen.

Vuige bluesrock, mooie luisterliedjes. Alle ruimte voor inbreng van zijn andere bandleden. Speelt met het publiek. Roept “Shut the fuck up” naar groep mensen die consequent er door heen kletsten.. (applaus van de rest uiteraard).

En dat was waar je als fan voor komt. Een driemansformatie die bluesrock speelt op een heerlijke ongecompliceerde manier. Dat wil zeggen: ze doen alsof het ongecompliceerd is. Wat natuurlijk zeker niet het geval is.

Helaas was dus niet iedereen een fan of liefhebber van het genre. Waardoor Steve zich genoodzaakt zag ze (grofgebekt) toe te roepen dat ze stil moesten zijn. Dat is, mogelijk, toch wel het nadeel als je als artiest veel op TV bent geweest en met name in het begin een festival-artiest was. Daarmee bouw je een publiek op dat niet uit de gemiddelde bluesliefhebbers bestaat.

Seasick Steve probeerde in De Oosterpoort ook een paar nieuwe nummers uit. Die gingen er goed in. Hij speelde met een driemansformatie en dat past uitstekend bij zijn muziek. Het meenemen van Luther Dickinson (The Black Crowes!) is zeker een prima toevoeging. Dat is een fantastische gitarist en hij past prima in deze setting! Ook hij bespeelde vreemdsoortige instrumenten zoals een grote ‘bas’ die ‘zelfgebouwd’ leek te zijn.

Geen tekortkomingen? Nee. Wat mij betreft niet. Al vond ik het grapje dat de stroom uitviel (nee, dat was niet echt, dat was gespeeld) een beetje gezocht. Maar goed, da’s toch iets wat er kennelijk bij hoort en de meeste mensen dachten dat het echt was. Dat is Seasick Steve ook: mensen op het verkeerde been zetten. En dat doet hij goed 🙂

http://seasicksteve.com
https://www.youtube.com/user/SeasickSteve/videos
http://www.lutherdickinson.com/

GELUID DE OOSTERPOORT
DE Oosterpoort heeft het geluid véél te hard. Zelfs met -20dB doppen was het behoorlijk hard. Niet evenwichtig gemixt, bassdrum komt er veel te hard doorheen, hoge tonen ook veel te hard. Het voorprogramma was consequent overstuurd. Het geluid was beter bij de set van Steve. Maar ook daar had ik oordoppen in omdat het volume zonder gewoon te hoog was. Ik vind dat onbegrijpelijk en totaal overbodig. Wat ik ook niet begrijp is dat ik, als ik om mij heen keek, één van de weinigen was die gehoorbescherming gebruikte…

VIDEO

FOTO’S
Helaas was het meenemen van een camera niet toegestaan. Ik heb foto’s (en video) geschoten met mijn smartphone. Daar ben ik nog redelijk in geslaagd.

Share This:

Made in Bangladesh

Het is kwart over negen, zaterdagochtend. Eigenlijk wilde ik even langs de C&A maar de vestiging die ik wil bezoeken is gesloten. Er zit nu een winkel in sportartikelen in het pand. De wegen zijn opgebroken, ik heb m’n camera bij me. Maak een paar plaatjes maar het is erg donker en regenachtig.

Er is sinds een tijd een nieuwe kledingwinkel in dit deel van De Stad. De Primark. Met veel enthousiasme ontvangen door met name “koopjesjagende modebewuste dames”. Maar recent ook nogal negatief in het nieuws; medewerkers zijn niet te spreken over de manier waarop ze door de leiding van het bedrijf worden behandeld. Regels worden er met voeten getreden door het management.

“Een groot deel van het personeel voelt zich regelmatig gekleineerd, geïntimideerd bij ziekmeldingen en continu gecontroleerd door supervisors of managers en door camera’s”, laat FNV in een persbericht weten.

Ik had wel het een en ander gelezen over Primark maar ben er nog nooit binnen geweest. Het lijkt er, waarschijnlijk vanwege het vroege tijdstip, erg rustig. Beter, dan ga ik er even een kijkje nemen. Ik wil nog een paar T-shirts kopen. Dat was het doel van mijn geplande C&A bezoek. Misschien hebben ze bij Primark wel iets voor mij.

Jong & “brak” personeel
Buiten bij de deur twee heren van de beveiliging. Erg onsympathiek. Alsof je bij zo’n winkel, met zulke lagen prijzen, iets wilt stelen? Of zijn ze bang voor “ongewenst bezoek”? Het (erg jonge) personeel hangt binnen verveeld rond. Sommigen praten wat met elkaar, ik hoor flarden van gesprekken over het “stappen gisteren” en “vanavond gaan we écht wel de stad in”… Ze komen op mij nogal futloos en ongeïnteresseerd over. Op de 2e verdieping tref ik de herenafdeling aan. Rekken vol met T-shirts. Felle kleuren vooral, in de rekken waar ik het eerst tegenaan loop. Veel shirts met prints waar ik niet mee wil rondlopen.

Verderop stapels met shirts en met meer egale kleuren. De prijzen zijn inderdaad erg laag. Van zo’n € 2,50 tot circa een tientje. Ik pak een shirt. Ziet er mooi uit, kwalitatief ook wel goed. Dan valt m’n oog op het etiket. “Made in Bangladesh”. Ik voel weerstand. In gedachten zie ik de ‘sweatshops’ voor mij en het woord ‘kinderarbeid’ spookt door m’n hoofd. Misschien dat er nog kleding uit andere landen ligt? Ik kijk verder rond. “Made in Bangladesh, Made in Bangladesh, Made in Bangladesh..”. Het lijkt wel alsof alles hier uit Bangladesh komt! Dan zie ik schoenen liggen. Prachtige suede schoenen trekken m’n aandacht. Ik hoef nog geen nieuwe, maar deze kosten maar achttien euro! Ik kijk in de schoenen om de maat te zien. “Made in Bangladesh”.… meteen leg ik ze terug.

Kinderarbeid in de kledingindustrie, begin vorige eeuw. Foto ©Public Domain

Ik slenter verder. Overhemden met korte mouwen. Ah, ja handig. Voor de komende vakantie in Italië. Een land waar overigens ook veel schoenen worden gemaakt en van hoge kwaliteit. Vroeger liep ik eigenlijk altijd op schoenen van Italiaanse makelij. Langzaam wordt het wat drukker. Een paar mensen lopen met grote zwarte tassen die ze volstouwen met kleding. Ze pakken kledingstukken van de rekken, houden het voor zich en douwen het zonder het te passen in hun tas. Ach tja, voor deze prijzen kun je je wel een miskoop veroorloven immers?

De overhemden. Zien er mooi uit, katoen. Kosten geen drol. Het label checken. “Made in India”. Beter wellicht? Geen idee. Maar m’n weerstand is te groot. Ik loop richting de roltrap en kom langs een rek met zwemkleding. Ook nog nodig eigenlijk voor de vakantie. “Made in Turkey”. Laat maar.

Union Sundown
Toen ik terug reed in de auto (gemaakt in Turkije..) spookte mij een liedje van Bob Dylan door het hoofd: “Union Sundown”. Onze eigen kledingindustrie is decennia geleden kapot gemaakt door winstbejag en koopziekte. Hij zingt onder andere:

Well, you know lots of people are complaining that there is no work
I say, “Why you say that for?
When nothing you got is US made?”,
They don’t make nothing here no more
You know, capitalism is above the law
I say, “It don’t count ‘less it sells”
When it costs too much to build it at home
You just build it cheaper someplace else

Het stemt mij wat treurig dat we er trots op zijn dat in onze maatschappij kinderarbeid en uitbuiting van mensen lang geleden is afgeschaft en onze kinderen (en wij zelf) mogen en kunnen genieten van onze jeugd. Studeren, goede gezondheidszorg, uitgaan. Om vervolgens diezelfde jeugd in “brakke toestand” (na een avondje stappen) de volgende ochtend spullen over de toonbank te zien schuiven gemaakt door arbeiders die, linksom of rechtsom, uitgebuit worden. Oók als de arbeidsomstandigheden zogenaamd goed zijn.

Spullen die wij als westerse consument met tassen vol gretig uit de rekken halen. Waarschijnlijk mede gemaakt door kinderen die géén scholing kunnen krijgen omdat hun ouders te weinig verdienen. Veelal (jonge) werknemers die het ontbreekt aan goede medische zorg. Die niet kunnen “stappen”. Omdat wij over hun rug goedkope kleding willen scoren. Die géén betaalde vakanties hebben, géén 5-daagse werkweek..

We hebben ons helemaal overgegeven hieraan. En dat levert ons dan wel goedkope kleding en producten op, toch had ik liever één euro meer betaald als er op stond “Made in Holland”. Of als er op de labels had gestaan “Fair Trade”. Maar ja, zoals Dylan al zong “When it costs too much to build it at home, You just build it cheaper someplace else”. En als dat “cheaper” betekent dat een ander geen leven heeft, dan is dat maar zo, kennelijk.

Ik neem het niemand kwalijk verder als ze kopen bij Primark of andere winkelketens die kleding uit lagelonenlanden verkopen. Ik koop het zelf ook wel eens. Maar zo’n keten die volledig drijft op de slavenarbeid en uitbuiting van mensen in Bangladesh, India of andere lagelonenlanden steun ik niet. Ik kreeg er een mistroostig gevoel van. Of misschien kwam het toch wel gewoon door het weer,..

Naschrift
Via Facebook kreeg ik reacties dat Primark niet aan kinderarbeid zou doen. Ik betwijfel dit ten zeerste maar heb de tekst van dit artikel aangepast. Voor gedetailleerde informatie over de misstanden in fabrieken die produceren voor Primark en H&M zie deze website.

Share This:

Herfst – Schildersbuurt, Groningen

De Schildersbuurt in Groningen is een prachtige, 19e eeuwse, wijk met schitterende woningen en smalle straatjes. De buurt is een beschermd stadsgezicht.

Zo op deze mooie 2e dag van de herst is het in de vroege zaterdagmorgen schilderachtig. Schitterende huizen, mooie kleuren – die mede ontstaan door het intreden van de herfst maar ook door de gebruikte materialen en gekleurde stenen in de huizen.

Ik was er eerder al doorheen gekomen en vanmorgen weer toen ik één van de dochters naar het werk bracht. Deze keer de camera’s bij me gestoken omdat het mooi weer was en ik dacht  “wellicht zie ik iets leuks”. We werden omgeleid door de straten die nu op de foto staan! Want na afzetten van dochter, ben ik weer terug gegaan om deze foto’s te maken.

Nu wonen er veel studenten maar het moet vroeger toch echt een welgestelde wijk geweest zijn. De straten zijn bijna allemaal vernoemd naar bekende Groningse schilders, zoals Taco Mesdag, Herman Collenius en Jozef Israëls.

Share This:

Foto’s Stad Groningen

Ik werk sinds mei jl. op een andere locatie (bij een andere werkgever) in Groningen, dicht bij de binnenstad. En aangezien ik de middagpauze altijd besteed aan wat beweging (half uurtje wandelen) en regelmatig de compactcamera bij mij heb resulteert dat vaak in foto’s van gebouwen, dieren en straten.

De foto’s (en eerdere foto’s van de stad) heb ik online staan bij 500px en op m’n Facebook account. Maar een aantal die ik zelf erg mooi vind wil ik hier ook graag delen in wat betere resolutie!

Alle foto’s ©2016, Rudy Brinkman. Overname alleen met toestemming.

Share This:

Foto’s maken en kijken! Adorp, Winsum, Garnwerd

Het is de laatste jaren één van m’n grote liefhebberijen geworden: foto’s maken. En foto’s kijken. Kijken naar wat anderen op de foto zetten en hoe ze ‘t doen. En daar van leren. Regelmatig plaats ik hier wel eens iets, maar de meeste gaan toch vaak direct op Facebook (in de diverse galerijen) of op 500px.

Op 500px heb ik “de mooiste” staan. In mijn ogen dan. Het is namelijk verrassend te zien welke de andere fotografen mooi vinden of welke minder mooi. Zo had ik de laatste tijd een hele serie geschoten van Delfsail en de Ronde van Noordhorn. En juist de foto’s die ik het meest geslaagd vind krijgen de minste “likes”.

500px500

Op m’n 500PX heb ik vandaag de 500e foto geplaatst. En zag dat inmiddels die 500 foto’s meer dan 20.000 keer bekeken zijn! Ik heb ze onderverdeeld in een aantal categorieën. Je kunt ze hier vinden: https://500px.com/rudybrinkman/galleries

Wat ik persoonlijk zo leuk vind aan 500px is dat men je niet ‘afbrandt’ op basis van je apparatuur. Ze vinden iets leuk, of niet (en klikken gewoon verder). Zelfs foto’s gemaakt met mobiele telefoons kunnen, mits je compositie en idee goed is, best veel views/likes krijgen. Oftewel: waardering. En dáár doen we ‘t stiekem ook allemaal een beetje voor, toch?

Adorp, Winsum, Garnwerd

Vanmorgen moest ik overigens vroeg op om wat servers te herconfigureren. Het beloofde ook mooi weer te worden, dus camera (Panasonic DMC-FZ72) meegenomen.

Met het plan de toeristische route (onder het motto “ik zie wel waar ik uitkom”) te nemen. Van Groningen (Zernike, TCN Telehousing) via Dorkwerd, richting Adorp, Winsum, Garnwerd, Aduard en weer naar huis. Zoveel mogelijk over de landelijke 60km-wegen. Bijgaande nog een aantal foto’s die ik vanmorgen heb gemaakt.

 

Share This: