Tag: groningen

Geschiedenis schrijven: het leven in de Corona-crisis

De Groninger Archieven riepen de inwoners van de provincie Groningen op om ‘geschiedenis te schrijven’. Hoe verliep maandag, 20 april 2020? Een dag uit het leven van de Groningers in ‘corona-tijd’.

Een leuk initiatief! Want wat weten we over een paar jaar nog van deze tijd? Een tijd waarin een groot deel van de bevolking getroffen is door een nare ziekte. Getroffen door de ziekte zelf, getroffen door de gevolgen er van. Een ernstige ziekte; met zelfs heel veel doden tot gevolg. Maar ook met economische schade die vooralsnog niet te overzien is. En, voor sommigen, ook veel schade in de privé sfeer. Echtscheidingsadvocaten hebben inmiddels de handen al vol aan extra aanvragen voor scheidingen, zo begreep ik van de radio en uit de krant.

Aan de andere kant: er zijn ook positieve dingen aan de ‘intelligente lockdown’ waar we in zitten. Mensen ontdekken dat thuiswerken eigenlijk wel héél erg leuk is (1/3e deel van de mensen wil dit straks, als het leven terug naar normaal gaat, voor een deel blijven doen), we ‘onthaasten’, de natuur is schoner dan ooit, mensen ontdekken de schoonheid van hun eigen omgeving.

We ontdekken ook hoe belangrijk sociale contacten zijn. Nu ze er niet meer zijn! Een scherm vervangt het échte menselijke contact niet!

Mijn dag ‘in de geschiedenis’

Uitgangspunt was om “op maandag 20 april geschiedenis te schrijven door een dag uit hun, vanwege de coronacrisis ongewone, dagelijkse leven te beschrijven”. Voor mij echter was deze maandag grotendeels een dag als alle andere maandagen.

Op maandagen werk ik namelijk, voor mijn eigen bedrijf, vanuit huis. Het verschil is dat ik op dit moment helemaal geen activiteiten ‘buitenshuis’ doe; ik ga bijvoorbeeld niet naar een klant, ontvang geen klanten. Ik werk daarnaast ook nog voor een andere werkgever, een gemeente. De dagen dat ik daarvoor werk ben ik op het gemeentehuis aanwezig. Maar het toeval wil dus dat de maandag voor mij een ‘standaard’ thuiswerkdag is.

Wat wel anders is, is dat één van de dochers, die al geruime tijd op zichzelf woont, op dit moment weer bij mijn vrouw en mij woont, samen met haar huisdieren. Haar appartement zou gerenoveerd worden en ze zou tijdelijk bij ons komen in die periode. De renovatie loopt nu natuurlijk in het honderd en de tijdelijke logeerpartij duurt langer. Maar dat vinden we best gezellig!

De dag heb ik gedocumenteerd met een paar foto’s. Je kon ook kiezen voor video of zelfs gewoon ouderwets pen en papier. Maar als kind van het digitale tijdperk heb ik de smartphone genomen als ‘documentatiemiddel’.

‘s Ochtends rond half 8 sta ik op, en begin de dag met ontbijt ‘achter de laptop’. Kijken of er (dringende) mail is en systeemmeldingen beoordelen. Ik heb een webhostingbedrijf en ‘s nachts maken de systemen automatisch backups, verwerken bepaalde processen e.d. en in de mail zie ik de resultaten er van. Een dagelijkse routineklus. Vervolgens de afval container weer binnen halen.

Daarna begint de werkdag op het kantoor aan huis. Een prima werkplek, belangrijk voor thuiswerken natuurlijk.

Veel van de mensen die nu opeens moeten thuiswerken werken aan een keukentafel, met een kleine laptop ‘van het werk geleend’. Dat is verre van ideaal. Uiteindelijk wreekt zich dat in onder andere fysieke klachten. Daarnaast kun je worden onderbroken in je werk door kinderen en partner. Nog afgezien van de AVG-gevoeligheid met bepaalde werkzaamheden en gegevens!

Ik vraag mij, ook vandaag, regelmatig ook af wat deze hele periode voor de geestelijke gezondheid zal gaan doen bij veel mensen. Er zullen er zijn die hier echt van tot rust komen. Maar voor anderen zal het desastreus zijn vrees ik. Er zijn een aantal meldingen van cliënten binnengekomen over (vermeende) storingen met email e.d.. Meestal is het een kwestie van instellingen aan de kant van de cliënten zelf, zo ook nu. Ik help ze weer op gang. Ook zijn er een paar bestellingen voor nieuwe webhosting-accounts. Business as usual dus. Na het afwerken van deze meldingen ga ik de administratie doen: betalingen verwerken, herinneringen verzenden.

Natuurlijk op zijn tijd een bakje koffie doen. En ondertussen lees ik het nieuws (online). Positief zijn de berichten niet, economisch wordt de schade van de corona-crisis steeds groter. Gelukkig heb ik tot nu toe met mijn bedrijf daar nog geen last van, maar de ICT volgt economische golven vaak verlaat; als de markt instort zijn er nog veel lopende opdrachten die afgerond moeten worden.

Maar nieuwe opdrachten worden vaak minder gegeven en dat werkt weer door. Straks als de markt weer aantrekt zal dat pas later ook bij de ICT weer aantrekken.

Veel van mijn klanten zijn MKB’ers en ZZP’ers. Ook veel horeca en toerisme-sector. Dus uiteindelijk zal het bijna niet anders kunnen dan dat dat ook voor mij doorwerkt. Persoonlijk maak ik mij daar niet zo druk om. Eerdere moeilijke periodes ben ik ook doorheen gekomen en dat zal ook nu wel weer het geval zijn. En anders is er nog de optie te stoppen met het bedrijf. Liever niet natuurlijk, maar tijdig stoppen doe ik liever dan failliet gaan!

Een beetje laat aan de luch vandaag, als ik aan het werk ben vergeet ik de tijd wel eens. Een paar broodjes, wat fruit en een flinke mok karnemelk. Ondertussen even de sociale media checken. Instagram, Facebook.. ik houd het allemaal redelijk goed bij. Voor mij is het natuurlijk bedrijfsmatig relevant maar ik vind het ook gewoon leuk. Daarbij ben ik een hobby-fotograaf. En volg dus op Instagram veel fotografen. Een ideaal medium, vind ik, om leuke foto’s te delen.

Daarna weer verder ‘op kantoor’. Er ligt nog voldoende werk om af te ronden. Ik handel nog wat telefoontjes met klanten af, verwerk nog wat administratie en richt een website in voor een klant.

Na de werkdag is er even tijd voor ontspanning, terwijl mijn vrouw ondertussen aan het koken is. De gitaar van de standaard en even wat akkoordjes spelen. Ik speel sinds mijn 16e gitaar en er gaat bijna geen dag voorbij dat ik de gitaar niet even oppak! Dat heeft er toe geleid dat ik in de afgelopen jaren ook heel wat muziek heb gemaakt en (online) gepubliceerd.

Na het avondeten maak ik een wandelingetje door het dorp. En nu zie je de ‘corona-crisis’ wel terug. Het ‘hertenkamp’ is verlaten; daar zijn meestal wel mensen die de dieren wat voeren of er met de kinderen zijn om te kijken.

Op straat is het ook relatief stil. Her en der zijn wat mensen aan het praten op straat. Wel op gepaste afstand. Wandelaars die een hond uitlaten. We passeren elkaar met ruime afstand. Een paar kinderen hangen rond op het schoolplein en trappen een balletje. Bij hen is ‘social distancing’ niet echt en ding zie ik wel.

Wat dat betreft vraag ik mij oprecht af of het weer open stellen van de scholen wel een goed idee is. Kinderen kunnen nu eenmaal zich niet steeds aan die regels houden.

Voor de avond had ik het plan om nog wat te studeren, maar ik heb er geen zin meer in. Het hoeft ook niet, het is een thuisstudie (theologie) die ik uit interesse volg en ik kan mijn eigen tijd plannen.

Dus terwijl vrouw en dochter TV kijken scroll ik nog even door het laatste nieuws op de Dagblad van het Noorden site. Op de achtergrond, op TV, hoor ik Martien Nijland’s “oh wat goooooeeeeed”… met een ‘half oog’ kijk ik mee (even later slaat de paniek toe bij de Meilandjes want er is een door henzelf veroorzaakt schoorsteenbrandje die breed uitgemeten wordt). Terwijl vrouw en dochter naar bed gaan zap ik nog even wat langs de kanalen op TV. Kijk naar Donald Trump’s gezwets over hoe geweldig zij wel niet geregeld hebben en dat er in de VS volgens hem massa’s beademings-apparatuur beschikbaar is:
.. ‘huge numbers of ventilators, we’ve build huge numbers, all countries can get them from us’ ..

De persconferentie, live op BBC, is weer echt ‘Trumpiaans’ en ik verbaas mij er (wederom) over hoe deze man ooit president van de Verenigde Staten heeft kunnen worden. Hoe zullen we hem herinneren over een paar jaar? Wordt hij weer herkozen? Ik zap nog even door naar een aflevering op Discovery over politie-onderzoeken naar moordzaken. Val er halverwege in, het is een bizar verhaal. Het Amerikaanse rechtssysteem is toch wel heel anders dan het onze.

De dag zit er op. Morgen weer verder. Werken vanuit huis…

Share This:

De Beentjes van Sint Hildegard filmreview

Filmbespreking: De Beentjes van Sint Hildegard

Twentse Streektaalfilm met Herman Finkers. Mooi gefilmd, humoristisch, tragi-komisch, soms wat absurd en absoluut de moeite waard.

Een 89-jarige man gaat met zijn ezeltje op pad. Zijn langekoesterde droom, een bedevaart te voet doen naar de ‘Beentjes van Sint Hildegard’ , loopt helaas dramatisch af. Onderweg komt hij te overlijden. De man, Arend, is getrouwd en zijn vrouw heeft hem zijn hele leven lang van zijn grote droom afgehouden. Als ze dan zo nodig op bedevaart moesten, zo vond zij, dan met een busreis. Totdat het moment komt dat hij besluit tóch te gaan.

Schoonzoon Jan, die is getrouwd met Gedda, zit in hetzelfde schuitje: vrouw Gedda houdt zielsveel van hem en hij ook van haar. Maar Gedda heeft één helder levensmotto: “Mannen weten niet wat ze doen” en dus moet de vrouw alles voor ze regelen en bepalen. Dat motto leidt er toe dat Jan een absurdistische “ontsnappingspoging” doet om te ontkomen aan Gedda’s regeldrang. Want hoewel hij haar ooit hard nodig had nadat een grote tragedie hem trof wordt het na 35 jaar te veel.. die ‘ontsnappingspoging’ loopt natuurlijk verkeerd af maar uiteindelijk worden de zaken wel helder voor Gedda en Jan.

Dat is nog lang niet het hele verhaal uiteraard. Er zit in dit verhaal veel verweven, kleine woordgrappen, diverse levensverhalen van de familieleden, waaronder ook de kinderen van Jan en Gedda die ook weer hun eigen relaties hebben met de nodige moeizame kanten.

En dan is er nog een fotografe. Totaal tegengesteld aan Gedda, aantrekkelijk én “beschikbaar”. Die foto’s heeft gemaakt die Jan in de problemen zouden kunnen brengen, waardoor hij in principe chantabel zou kunnen zijn. Maar Jan heeft inmiddels een doel, voor hemzélf én voor de overleden schoonvader. Hij wil iets rechtzetten. En slaagt hier uiteindelijk in.

Geen gemiddelde Nederlandse film

Dit is geen gemiddelde Nederlandse film. Het is beter. Zó veel beter dan de gemiddelde film. Het verhaal, ondanks dat het wat absurd is af en toe, is toch overtuigend. En dan ook nog eens gespeeld in het Twents! Gelukkig, voor wie dat niet machtig is: het is ondertiteld. Al doet de ondertiteling soms geen recht aan de typische streektaal-uitdrukkingen natuurlijk.

Verrassend acteerwerk van Finkers die ook het script heeft gemaakt. Ook de andere acteurs zijn stuk voor stuk erg goed en overtuigend. Humor, tragi-komisch, leuke taalvondsten (Finkers wel toevertrouwd!) en mooi filmwerk.

Gezien in Pathé Groningen. Wij hebben er van genoten en wij niet alleen, de zaal was afgeladen vol! Net als bij de premiére overigens, de grootste premiére ooit (2.200 bezoekers) van een Nederlandse film.

Kan het iedereen aanraden deze film te gaan zien. Je wordt van begin tot het einde ‘in de film’ gehouden, het verveelt geen enkel moment. En af en toe klinken er door de zaal in Groningen onbedaarlijke lachsalvo’s. Want tja, hoewel we geen Twentenaren zijn, kunnen we veel van de taal wel volgen natuurlijk en staat de Twentse humor en manier van uitdrukken dicht bij die ‘van ons’ Groningers.

Share This:

Concert Seasick Steve, De Oosterpoort, Groningen (foto en video)

Rammelgitaren, cigarbox gitaar, one string guitar. Een lange baard, rafelige kleding en een cap. Seasick Steve was in Groningen. Bij leven al een legende. En dat in zo’n korte tijd! Dat moet je toch een keer gezien en gehoord hebben. Dus toen ik zag dat Seasick Steve in Groningen zou optreden heb ik direct een kaartje gekocht.

Maar we beginnen bij het begin. Er was ook een voorprogramma en hoewel ik de band niet kende had ik, gezien de hoofdact, het vermoeden dat het daar bij aan zou sluiten. Niets was minder waar. Op het podium stond een Belgische tweemansformatie, Black Box Revelation.

Ondankbare taak altijd, voorpgramma zijn. Mensen komen niet voor jou immers. Toch was deze formatie van plan iets neer te zetten, dat bleek wel uit de houding en inzet. Helaas was het geluid niet goed (zie verder) en de band in mijn ogen niet passend qua stijl. De band is, in mijn ogen, ook weinig creatief, althans in de nummers die ze nu speelden. Liedjes volgen vaak hetzelfde patroon, onverstaanbare zang. Technisch wel prima, vooral de drummer is super.

En dan was er ook nog eens materiaalpech: een snaar die brak tijdens een nummer (nummer stil gelegd, andere gitaar pakken). Vervolgens werd er in een ander nummer een gitaar gepakt waarvan de jack kraakte dat het een lieve lust was. Er werd mee gerommeld, schouders opgehaald. Uiteindelijk kwam er toch geluid uit, maar lekker klonk het niet.Niet dat het wisselen van gitaren veel uitmaakte qua geluid. Of het nou een stratocaster, telecaster of ander model was: alles klonk overstuurd.

Maar mijn kritiek zal de fans (die zo te zien ook aanwezig waren) waarschijnlijk worst zijn. En terecht, daar ben je fan voor.

https://www.youtube.com/user/theblackboxrevelatio/videos

SEASICK STEVE
Het heeft geen zin over zijn biografie te gaan schrijven. Die kun je hier bijvoorbeeld lezen.

Vuige bluesrock, mooie luisterliedjes. Alle ruimte voor inbreng van zijn andere bandleden. Speelt met het publiek. Roept “Shut the fuck up” naar groep mensen die consequent er door heen kletsten.. (applaus van de rest uiteraard).

En dat was waar je als fan voor komt. Een driemansformatie die bluesrock speelt op een heerlijke ongecompliceerde manier. Dat wil zeggen: ze doen alsof het ongecompliceerd is. Wat natuurlijk zeker niet het geval is.

Helaas was dus niet iedereen een fan of liefhebber van het genre. Waardoor Steve zich genoodzaakt zag ze (grofgebekt) toe te roepen dat ze stil moesten zijn. Dat is, mogelijk, toch wel het nadeel als je als artiest veel op TV bent geweest en met name in het begin een festival-artiest was. Daarmee bouw je een publiek op dat niet uit de gemiddelde bluesliefhebbers bestaat.

Seasick Steve probeerde in De Oosterpoort ook een paar nieuwe nummers uit. Die gingen er goed in. Hij speelde met een driemansformatie en dat past uitstekend bij zijn muziek. Het meenemen van Luther Dickinson (The Black Crowes!) is zeker een prima toevoeging. Dat is een fantastische gitarist en hij past prima in deze setting! Ook hij bespeelde vreemdsoortige instrumenten zoals een grote ‘bas’ die ‘zelfgebouwd’ leek te zijn.

Geen tekortkomingen? Nee. Wat mij betreft niet. Al vond ik het grapje dat de stroom uitviel (nee, dat was niet echt, dat was gespeeld) een beetje gezocht. Maar goed, da’s toch iets wat er kennelijk bij hoort en de meeste mensen dachten dat het echt was. Dat is Seasick Steve ook: mensen op het verkeerde been zetten. En dat doet hij goed 🙂

http://seasicksteve.com
https://www.youtube.com/user/SeasickSteve/videos
http://www.lutherdickinson.com/

GELUID DE OOSTERPOORT
DE Oosterpoort heeft het geluid véél te hard. Zelfs met -20dB doppen was het behoorlijk hard. Niet evenwichtig gemixt, bassdrum komt er veel te hard doorheen, hoge tonen ook veel te hard. Het voorprogramma was consequent overstuurd. Het geluid was beter bij de set van Steve. Maar ook daar had ik oordoppen in omdat het volume zonder gewoon te hoog was. Ik vind dat onbegrijpelijk en totaal overbodig. Wat ik ook niet begrijp is dat ik, als ik om mij heen keek, één van de weinigen was die gehoorbescherming gebruikte…

VIDEO

FOTO’S
Helaas was het meenemen van een camera niet toegestaan. Ik heb foto’s (en video) geschoten met mijn smartphone. Daar ben ik nog redelijk in geslaagd.

Share This:

Made in Bangladesh

Het is kwart over negen, zaterdagochtend. Eigenlijk wilde ik even langs de C&A maar de vestiging die ik wil bezoeken is gesloten. Er zit nu een winkel in sportartikelen in het pand. De wegen zijn opgebroken, ik heb m’n camera bij me. Maak een paar plaatjes maar het is erg donker en regenachtig.

Er is sinds een tijd een nieuwe kledingwinkel in dit deel van De Stad. De Primark. Met veel enthousiasme ontvangen door met name “koopjesjagende modebewuste dames”. Maar recent ook nogal negatief in het nieuws; medewerkers zijn niet te spreken over de manier waarop ze door de leiding van het bedrijf worden behandeld. Regels worden er met voeten getreden door het management.

“Een groot deel van het personeel voelt zich regelmatig gekleineerd, geïntimideerd bij ziekmeldingen en continu gecontroleerd door supervisors of managers en door camera’s”, laat FNV in een persbericht weten.

Ik had wel het een en ander gelezen over Primark maar ben er nog nooit binnen geweest. Het lijkt er, waarschijnlijk vanwege het vroege tijdstip, erg rustig. Beter, dan ga ik er even een kijkje nemen. Ik wil nog een paar T-shirts kopen. Dat was het doel van mijn geplande C&A bezoek. Misschien hebben ze bij Primark wel iets voor mij.

Jong & “brak” personeel
Buiten bij de deur twee heren van de beveiliging. Erg onsympathiek. Alsof je bij zo’n winkel, met zulke lagen prijzen, iets wilt stelen? Of zijn ze bang voor “ongewenst bezoek”? Het (erg jonge) personeel hangt binnen verveeld rond. Sommigen praten wat met elkaar, ik hoor flarden van gesprekken over het “stappen gisteren” en “vanavond gaan we écht wel de stad in”… Ze komen op mij nogal futloos en ongeïnteresseerd over. Op de 2e verdieping tref ik de herenafdeling aan. Rekken vol met T-shirts. Felle kleuren vooral, in de rekken waar ik het eerst tegenaan loop. Veel shirts met prints waar ik niet mee wil rondlopen.

Verderop stapels met shirts en met meer egale kleuren. De prijzen zijn inderdaad erg laag. Van zo’n € 2,50 tot circa een tientje. Ik pak een shirt. Ziet er mooi uit, kwalitatief ook wel goed. Dan valt m’n oog op het etiket. “Made in Bangladesh”. Ik voel weerstand. In gedachten zie ik de ‘sweatshops’ voor mij en het woord ‘kinderarbeid’ spookt door m’n hoofd. Misschien dat er nog kleding uit andere landen ligt? Ik kijk verder rond. “Made in Bangladesh, Made in Bangladesh, Made in Bangladesh..”. Het lijkt wel alsof alles hier uit Bangladesh komt! Dan zie ik schoenen liggen. Prachtige suede schoenen trekken m’n aandacht. Ik hoef nog geen nieuwe, maar deze kosten maar achttien euro! Ik kijk in de schoenen om de maat te zien. “Made in Bangladesh”.… meteen leg ik ze terug.

Kinderarbeid in de kledingindustrie, begin vorige eeuw. Foto ©Public Domain

Ik slenter verder. Overhemden met korte mouwen. Ah, ja handig. Voor de komende vakantie in Italië. Een land waar overigens ook veel schoenen worden gemaakt en van hoge kwaliteit. Vroeger liep ik eigenlijk altijd op schoenen van Italiaanse makelij. Langzaam wordt het wat drukker. Een paar mensen lopen met grote zwarte tassen die ze volstouwen met kleding. Ze pakken kledingstukken van de rekken, houden het voor zich en douwen het zonder het te passen in hun tas. Ach tja, voor deze prijzen kun je je wel een miskoop veroorloven immers?

De overhemden. Zien er mooi uit, katoen. Kosten geen drol. Het label checken. “Made in India”. Beter wellicht? Geen idee. Maar m’n weerstand is te groot. Ik loop richting de roltrap en kom langs een rek met zwemkleding. Ook nog nodig eigenlijk voor de vakantie. “Made in Turkey”. Laat maar.

Union Sundown
Toen ik terug reed in de auto (gemaakt in Turkije..) spookte mij een liedje van Bob Dylan door het hoofd: “Union Sundown”. Onze eigen kledingindustrie is decennia geleden kapot gemaakt door winstbejag en koopziekte. Hij zingt onder andere:

Well, you know lots of people are complaining that there is no work
I say, “Why you say that for?
When nothing you got is US made?”,
They don’t make nothing here no more
You know, capitalism is above the law
I say, “It don’t count ‘less it sells”
When it costs too much to build it at home
You just build it cheaper someplace else

Het stemt mij wat treurig dat we er trots op zijn dat in onze maatschappij kinderarbeid en uitbuiting van mensen lang geleden is afgeschaft en onze kinderen (en wij zelf) mogen en kunnen genieten van onze jeugd. Studeren, goede gezondheidszorg, uitgaan. Om vervolgens diezelfde jeugd in “brakke toestand” (na een avondje stappen) de volgende ochtend spullen over de toonbank te zien schuiven gemaakt door arbeiders die, linksom of rechtsom, uitgebuit worden. Oók als de arbeidsomstandigheden zogenaamd goed zijn.

Spullen die wij als westerse consument met tassen vol gretig uit de rekken halen. Waarschijnlijk mede gemaakt door kinderen die géén scholing kunnen krijgen omdat hun ouders te weinig verdienen. Veelal (jonge) werknemers die het ontbreekt aan goede medische zorg. Die niet kunnen “stappen”. Omdat wij over hun rug goedkope kleding willen scoren. Die géén betaalde vakanties hebben, géén 5-daagse werkweek..

We hebben ons helemaal overgegeven hieraan. En dat levert ons dan wel goedkope kleding en producten op, toch had ik liever één euro meer betaald als er op stond “Made in Holland”. Of als er op de labels had gestaan “Fair Trade”. Maar ja, zoals Dylan al zong “When it costs too much to build it at home, You just build it cheaper someplace else”. En als dat “cheaper” betekent dat een ander geen leven heeft, dan is dat maar zo, kennelijk.

Ik neem het niemand kwalijk verder als ze kopen bij Primark of andere winkelketens die kleding uit lagelonenlanden verkopen. Ik koop het zelf ook wel eens. Maar zo’n keten die volledig drijft op de slavenarbeid en uitbuiting van mensen in Bangladesh, India of andere lagelonenlanden steun ik niet. Ik kreeg er een mistroostig gevoel van. Of misschien kwam het toch wel gewoon door het weer,..

Naschrift
Via Facebook kreeg ik reacties dat Primark niet aan kinderarbeid zou doen. Ik betwijfel dit ten zeerste maar heb de tekst van dit artikel aangepast. Voor gedetailleerde informatie over de misstanden in fabrieken die produceren voor Primark en H&M zie deze website.

Share This:

Herfst – Schildersbuurt, Groningen

De Schildersbuurt in Groningen is een prachtige, 19e eeuwse, wijk met schitterende woningen en smalle straatjes. De buurt is een beschermd stadsgezicht.

Zo op deze mooie 2e dag van de herst is het in de vroege zaterdagmorgen schilderachtig. Schitterende huizen, mooie kleuren – die mede ontstaan door het intreden van de herfst maar ook door de gebruikte materialen en gekleurde stenen in de huizen.

Ik was er eerder al doorheen gekomen en vanmorgen weer toen ik één van de dochters naar het werk bracht. Deze keer de camera’s bij me gestoken omdat het mooi weer was en ik dacht  “wellicht zie ik iets leuks”. We werden omgeleid door de straten die nu op de foto staan! Want na afzetten van dochter, ben ik weer terug gegaan om deze foto’s te maken.

Nu wonen er veel studenten maar het moet vroeger toch echt een welgestelde wijk geweest zijn. De straten zijn bijna allemaal vernoemd naar bekende Groningse schilders, zoals Taco Mesdag, Herman Collenius en Jozef Israëls.

Share This: