Tag: laurence jones

Laurence Jones – Take Me High

Het is al weer drie week geleden dat ik het nieuwe album van Laurence Jones ontvangen heb. Tot nu toe had ik er nog niets over geschreven, omdat ik er een beetje gemengde gevoelens over had. Alle recensies die ik tot nu toe had gelezen waren laaiend enthousiast. Dus, .. maar goed, Bol.com stuurde mij een review verzoek. Bij deze de review die ik ingezonden heb bij Bol.

Laurence Jones is up-and-coming en het zal niet lang meer duren of hij behoort bij de “gearriveerde” artiesten. En dat ondanks zijn jonge leeftijd. Vorig jaar november zag ik ‘m voor het eerst live, in het voorprogramma van Samantha Fish – ook een naam om in de gaten te houden – in Grolloo. De Blueshoofdstad van Nederland uiteraard. Waar we ook nog een persoonlijk praatje met ‘m hadden gemaakt en hij niet alleen een uitstekend artiest maar ook een uiterst aimabele persoon bleek te zijn.

Vervolgens speciaal naar het bluesfestival gereisd in Raalte (Ribs and Blues) om maar één reden: Jones nog een keer te horen maar dan met een langere set.

Het album is super geproduceerd en het is duidelijk dat het in Laurence Jones’ muziek vooral om zijn gitaarwerk draait. Maar ook de drummer (Phil Wilson) en bassist (Roger Inniss) zijn gerenommeerde musici met een flinke trackrecord en dat hoor je ook absoluut terug.

Wat ik een beetje mis in het album is de energie die Laurence Jones bij live optredens heeft. De studio-opnames zijn goed opgenomen, de liedjes zijn perfect uitgevoerd. De mixing en mastering is perfect gedaan. Door een producer van topklasse (Mike Vernon o.a. bekend als producer van David Bowie). En toch is Vernon er niet in geslaagd de rauwe kantjes, het ongepolijste, dat Jones op het podium zo kenmerkt goed in de studio-opnames over te brengen.

Misschien had een jonge, onervaren, of minder gearriveerde producer dat wel gekund. Ik vind dat deze producer gedaan heeft wat helaas zo vaak gebeurt: te véél productie. Te véél “zijn stempel” er op gedrukt. Daarom zeg ik “nu nog een live album”. Al zou ik dit album niet hebben willen missen, dat is een ding dat zeker is.

Jones zal ik zeker blijven volgen. Het is een rasartiest, die de blues met verve, in stijl maar toch vernieuwend, weet te brengen. Een geduchte concurrent voor de ”oude garde” en gelukkig zijn er nog steeds jonge muzikanten als Jones die de Blues nieuw leven in (weten te) blazen. Dus alles bij elkaar: zeker een aanrader.

Mijn Rating: 4/5
Laurence Jones – Take Me High
Verkrijgbaar bij www.bol.com

Share This:

Laurence Jones Raalte 2016 Ribs & Blues

Ribs & Blues Festival, Raalte (2016)

Dit weekend wordt het 20e “Ribs en Blues” festival gehouden in Raalte. Afgelopen zaterdag werd het festival geopend met optredens van ondermeer Waylon en Uriah Heep. Hoewel de moeite waard, besloot ik gisteren (zondag 15 mei) het festival te bezoeken. Reden voor mijn bezoek op zondag was dat ik Julian Sas, Laurence Jones en SouthSide Johnny live wilde zien.

Daarnaast trad als afsluiter de Dijk op, maar dat hebben we gezien het tijdstip laten schieten. Ik bezocht het festival met de oudste dochter en we vonden de dag lang genoeg geweest toen Laurence Jones z’n set had afgerond. Naast de vooraf geplande bands bezochten we ook nog (delen van) de optredens van de Cuban Heels en het Henrik Freischlader Trio.

Foto’s en reviews

Bijgaande een aantal foto’s en (kort) verslag van de optredens die wij gezien hebben. Op m’n Google Drive (zie link) staan alle foto’s inclusief foto’s van andere activiteiten.

Julian Sas

Julian Sas is in mijn optiek een echte festival-act. Hij wist het publiek in de hoofdtent lekker mee te krijgen en muzikaal is bij deze veteraan natuurlijk alles gewoon dik in orde. Jaren geleden eens een keer een CD van hem gekregen. Een (toenmalige) collega vond dat ik de muziek van Julian Sas echt moest leren kennen en deed mij een CD cadeau. Niks op aan te merken, gewoon prima muziek. En live stelde hij dan ook zeker niet teleur.

Southside Johnny & The Ashbury Jukes

Southside Johnny heeft een indrukwekkende carrière maar is ondanks het feit dat bekende artiesten als Bruce Springsteen hem als invloed noemen nooit echt enorm doorgebroken. Er is ook al een jarenlange samenwerking tussen Springsteen’s band en deze formatie. Terecht dat hij op de mainstage stond, dat zeker.

De band had een lekkere sound, alles zat goed in elkaar, werd uitstekend uitgevoerd. Niet echt blues, er was veel soul-invloed, de Jersey Shore Sound was duidelijk te herkennen. Er werd ook een nummer van Aretha Franklin gespeeld waarin de blazers lekker tot hun recht kwamen. Die blazers, en de andere muzikanten ook, kregen alle ruimte van bandleider John Lyon.

Zanger en bandleider Lyon’s stem heeft wel z’n beste tijd gehad, maar gezien de leeftijd en de vele jaren optreden is dat niet zo verwonderlijk. Het mocht de pret niet drukken!

Cuban Heels

De tent was mudvol toen wij aankwamen en eigenlijk wilden we even gaan eten. Ik wrong mij naar binnen om een paar foto’s te maken. Kreeg een paar flarden van de muziek mee en wat ik hoorde was dik in orde maar de drukte in de tent en trek in eten zorgde er voor dat ik van dit optreden alleen maar fragmentarisch iets mee kreeg. Wat ik hoorde klonk prima. Wat ik zag was één bak energie (zie ook de foto’s).

Henrik Freischlader Trio

Voor mij een enorme verrassing. Wat een formatie! De naam is natuurlijk rampzalig als je ‘t mij vraagt want buiten Europa, en dan met name West-Europa, zal waarschijnlijk niemand dit kunnen uitspreken laat staan onthouden? Ze komen uit Duitsland en ach, met Duitsland (en Nederland, België en omringende landen) als potentieel podium zal dat voor hen niet zo’n probleem zijn.

Ze stonden op de Mainstage, en het zal mijn fout zijn, maar ik kende ze niet. En muzikaal hoogtepunt was het zeker, ik ga die band volgen. Helaas kon ik niet alles horen, we wilden op tijd zijn voor Laurence Jones, die daarna optrad op de Delta Stage.

Laurence Jones Band

En dan dé belangrijkste reden waarom ik in Raalte was: Laurence Jones. Vorig jaar in november nog het voorprogramma van Samantha Fish. Nu mocht ‘ie het op de Delta Stage (iets meer dan een uur) zelf doen. En hoe! Met bassist Roger Inniss en drummer Phil Wilson werd iets meer dan een uur een show neergezet die het publiek meenam op een muzikale trip door z’n eerste zelfgeschreven liedje (wat een nummer!) tot aan nieuw werk. Allemaal erg overtuigend, technisch uitstekend uitgevoerd en met een enorm enthousiasme.

Phil Wilson is nog maar recent aan de band toegevoegd maar dat kon je totaal niet merken. Met een jazz-kit opstelling zette hij een uitstekend en vol drumgeluid neer. Wat mij betreft heeft Laurence Jones met deze drummer en bassist Roger Inniss een ritme-sessie van formaat en dat past natuurlijk ook bij hem want hij is natuurlijk een gitarist van formaat! Hij bewees zich ook als een uitstekende zanger en entertainer die het publiek wist te betrekken bij zijn show.

Volledig terecht dan ook dat Jones tijdens zijn set, waarop Bo, een lokale zangeres(?), ook nog een nummer mee zong, de #European Blues Award voor beste gitarist 2015 uitgereikt kreeg. Jones staat regelmatig op de Nederlandse podia en festivals de komende tijd, onder andere op North Sea Jazz dit jaar. Laurence Jones werd, en wordt, nog vaak “een belofte” genoemd. Maar mijns inziens doet ‘m dat tekort. Hij is “gearriveerd”, en hoe. Volgend jaar wellicht main stage?

Foto’s

Tijdens de diverse sets heb ik uiteraard nogal wat foto’s gemaakt. Voor de aardigheid had ik mijn oude Fuji Finepix S5000 ook meegenomen en deze ingesteld op F-Chrome Zwart/Wit (en een paar in kleur). De camera is niet meer ”van deze tijd” maar heeft een super goede zoom (22x maximaal) en de sfeer die je krijgt met zwart/wit foto’s is toch altijd erg mooi. Daarnaast had ik m’n Olympus E-410 mee en gebruikte daarop de 40-150mm lens.

► De foto’s (alle foto’s) zijn te vinden op m’n Google Drive – klik hier.

Share This:

Samantha Fish Band & Laurence Jones live in Grolloo

Afgelopen zondag speelde de Amerikaanse zangeres & gitariste Samantha Fish, met Laurence Jones (UK) als support act, in onze eigen Nederlandse blues-hoofdstad: Grolloo. 

Samantha Fish live in Grolloo
Samantha Fish live in Grolloo © Rudy Brinkman, 2015

Het was al weer even geleden dat ik Samantha Fish ‘ontdekte’ op youtube. Op zoek naar video’s over cigarbox-gitaren kwam ik een video tegen waarop zij op zo’n CGB speelde. En ik bleef van video naar video doorklikken! Wat een muzikant(e)! Fish speelt blues maar niet op de ‘afgezaagde’ manier. Ze schuwt zelfs hardrock-klassiekers niet in haar sets en ook covert ze regelmatig een nummer van de Rolling Stones. Haar eigen werk is origineel en hoewel natuurlijk wel gelinkt en vaak goed passend binnen het blues-genre gaat ze ook regelmatig buiten het geijkte pad. Verfrissend, nieuw en toch niet vervreemdend klinkend. Technisch is het allemaal dik in orde. Ze speelt alles alsof al 50 jaar speelt, trefzeker en overtuigend maar toch niet op routineuze manier. Daarnaast heeft ze een uitstraling op het podium die er ook mag zijn.

Ik had niet verwacht Fish ooit een keer live te kunnen zien. Toen ik getipt werd dat ze in Grolloo kwam, heb ik dan ook meteen gereserveerd om samen met de jongste dochter te gaan kijken en luisteren! De video’s die ik de afgelopen jaren op Youtube had gezien hadden wel voor een hooggespannen verwachting gezorgd! Na lang er naar uitkijken was het zondag 1 november zover.

Laurence Jones

In het voorprogramma van ca. 45 minuten speelde de jonge Engelse gitarist Laurence Jones. Een overtuigende gitarist en zanger met veel energie en uitstraling én ook nog eens een superaardige kerel zo bleek in de pauze. Dochter liep ‘m tegen het lijf tijdens de set van Fish op de hal en hij nam rustig tijd voor een praatje en foto’s.

In zijn set (zie ook de video) speelde hij een lang uitgesponnen versie van Bob Dylan’s “All Along the Watchtower”. Da’s zo’n nummer waar je vreselijk mee mis kan gaan want hoe vaak is dat wel niet gecoverd? Hij gaf er een originele invulling aan, beetje afgeleid van de Hendrix’ versie maar geen kopie er van. Tijdens de set van Fish deed hij vervolgens in de laatste nummers van haar en de toegift ook weer mee. Een goeie combi!

Samantha Fish

De set van Fish begon rond half vijf en een uurtje later was deze afgelopen. Er volgden nog 2 toegifts. Fish had het duidelijk naar de zin, veel interactie met de zaal ook. De overige bandleden, vooral drummer Go Go Ray, hadden ook veel zaalcontact.

Tijdens de set speelde ze vooral veel nieuw werk van haar laatste album “Wild Heart” (zie ook de video). Na een set van een aantal ‘electrische’ nummers pakte ze de akoestische gitaar om een aantal rustiger, akoestische, nummers te brengen. Daarna barstte de versterkte muziek weer los. Samen met Laurence Jones deed ze overtuigend nog een aantal nummers – een schitterende combi die aan elkaar gewaagd was en elkaar ook goed aanvulde.

Na een toegift van twee nummers was het dan toch tijd om te stoppen helaas. Waarna Samantha hoogstpersoonlijk in de hal plaatsnam om CD’s te signeren en … tijd voor foto’s te nemen. En uiteraard lieten dochter en ik die kans ook niet voorbijgaan.

Onderstaande een video en aantal foto’s van het optreden. Mijn set met alle foto’s van mij én door mijn dochter genomen staan op Google.

Bezetting

Bezetting deze avond was als volgt:

Set Laurence Jones

  • Laurence Jones – Guitars, vocals
  • Roger Inniss – Bass, backing vocals
  • Drums – Go Go Ray

Set Samantha Fisher

  • Samantha Fisher – Guitars, vocals
  • Roger Inniss – Bass, backing vocals
  • Drums – Go Go Ray

Plus Laurence Jones op gitaar/backings aantal nummers.

Organisatie en zaal

Tot slot nog een compliment aan de organisatie! Wat een prachtige locatie voor een concert als dit. Prima akoestiek, goed uitversterkt, en alles goed in orde bij Café-Restaurant Hofsteenge!

Foto’s & Video

>> Meer foto’s: https://goo.gl/photos/HDC7s4YYa7FNUbor8

Het concert van Samantha Fish was een evenement dat wat mij betreft in de herhaling kan! Hopelijk wordt ze volgend jaar bij het bluesfestival door organisator Johan Derksen (ja, van Voetbal International) wederom uitgenodigd! 

 

Share This: