Tag: live concert

Nadia Reid in Concert, Vessel11, Rotterdam

English review**

Is it worth driving almost 2.5 hours to Rotterdam. Spending a full tank of gas on it. Paying a whopping parking rate and driving back even longer (because of the fog), for a concert that lasted a little longer than an hour by Nadia Reid?

The singer-songwriter from New Zealand is currently touring Europe to promote her upcoming album (available online in March, see this link). She’s doing concerts at venues in the UK, The Netherlands, Belgium, France, Germany and Switzerland.

I found her music, by accident, online at Soundcloud last year. Just like I found the music of Samantha Fish, David Philips, Aldous Harding and many others on Facebook, SoundCloud and Youtube. It’s the ultimate way to find new, fresh, real music.

The show was held at Vessel11, a boat in Rotterdam (see pictures). A very nice venue though it was a little too crowded in my opinion. Probably one of the smallest venues I’ve ever visited. Acoustics of the concert-location are great though. Perfect for singer-songwriters. And it’s the perfect place for smaller gigs of course.

Nadia seemed to be a little tired and that’s no surprise. She’s having a tight schedule but despite of this she gave a great vocal delivery of a selection of older and new songs. These songs are all original songs and written from a personal perspective on the things she’s gone trough.

Self-discovery doesn’t come easy. It’s usually a rite of passage to get burned before the wounds can heal and often takes a new perspective to truly understand yourself. 18 months and 10,000kms travelled since many needles first dropped on her debut LP Listen To Formation Look For The Signs, it’s safe to say with her second album Preservation, Nadia Reid now knows herself extremely well. (Press release)

Nadia’s work is released trough Spunk Records (http://www.spunk.com.au/artists/), the same company that distributes the music of Aldous Harding, also from New Zealand. Recently I’ve read in an interview with Harding that Nadia Reid and she were even roommates for some time. What are the odds finding two singer-songwriters on SoundCloud from New Zealand you both like so much and to find out they even had shared housing? So anyway — back on topic. The concert.

To my surprise she didn’t need to win over the audience. I had the impression most people already had seen or heard her before or, just like me, were following her on the Internet. Some around me even knew the words to many songs and softly sang along. All songs were received very well. Even a country’ish song that made my daughter (who joined me) not “that’s a little like the music you can hear on Spongebob”.. (no offence!). She was referring to the rhythm and guitar playing with over the top reverb. Creating that “Hawaiian feel”. I can’t remember the title of the song but it was the only one that didn’t really work for me.

In between songs Nadia told a little about the songs, what triggered her to write them. Mentioned her concert last year at Vlieland, shared a few personal things. I didn’t know what to expect from the live performance apart from the videos I’ve seen online. Songs that were played included Preservation, The Arrow and the Aim (http://www.bbc.co.uk/programmes/p04s8ch7). The encore song was the one that got me hooked to her music. It was the first I’ve ever heard and I was happy she played it live: Holy Low (https://www.youtube.com/watch?v=jwjnTp54qL0).

So — to get back to the question: was it worth the long drive to Rotterdam (and back), effort and money to go see Nadia Reid live? In one word: absolutely! I’m very glad I had the opportunity to hear and see her live and decided to go! My daughter was also impressed and we agreed that Nadia Reid is one hell of a talented songwriter and performer. Can’t wait to see her again, hopefully with a full band and perhaps in front of a far bigger crowd. She deserves it big time!


** This review is in English so my friends and the artists, in case they read it, can (hopefully) understand what I’m talking about.

Share This:

Laurence Jones Raalte 2016 Ribs & Blues

Ribs & Blues Festival, Raalte (2016)

Dit weekend wordt het 20e “Ribs en Blues” festival gehouden in Raalte. Afgelopen zaterdag werd het festival geopend met optredens van ondermeer Waylon en Uriah Heep. Hoewel de moeite waard, besloot ik gisteren (zondag 15 mei) het festival te bezoeken. Reden voor mijn bezoek op zondag was dat ik Julian Sas, Laurence Jones en SouthSide Johnny live wilde zien.

Daarnaast trad als afsluiter de Dijk op, maar dat hebben we gezien het tijdstip laten schieten. Ik bezocht het festival met de oudste dochter en we vonden de dag lang genoeg geweest toen Laurence Jones z’n set had afgerond. Naast de vooraf geplande bands bezochten we ook nog (delen van) de optredens van de Cuban Heels en het Henrik Freischlader Trio.

Foto’s en reviews

Bijgaande een aantal foto’s en (kort) verslag van de optredens die wij gezien hebben. Op m’n Google Drive (zie link) staan alle foto’s inclusief foto’s van andere activiteiten.

Julian Sas

Julian Sas is in mijn optiek een echte festival-act. Hij wist het publiek in de hoofdtent lekker mee te krijgen en muzikaal is bij deze veteraan natuurlijk alles gewoon dik in orde. Jaren geleden eens een keer een CD van hem gekregen. Een (toenmalige) collega vond dat ik de muziek van Julian Sas echt moest leren kennen en deed mij een CD cadeau. Niks op aan te merken, gewoon prima muziek. En live stelde hij dan ook zeker niet teleur.

Southside Johnny & The Ashbury Jukes

Southside Johnny heeft een indrukwekkende carrière maar is ondanks het feit dat bekende artiesten als Bruce Springsteen hem als invloed noemen nooit echt enorm doorgebroken. Er is ook al een jarenlange samenwerking tussen Springsteen’s band en deze formatie. Terecht dat hij op de mainstage stond, dat zeker.

De band had een lekkere sound, alles zat goed in elkaar, werd uitstekend uitgevoerd. Niet echt blues, er was veel soul-invloed, de Jersey Shore Sound was duidelijk te herkennen. Er werd ook een nummer van Aretha Franklin gespeeld waarin de blazers lekker tot hun recht kwamen. Die blazers, en de andere muzikanten ook, kregen alle ruimte van bandleider John Lyon.

Zanger en bandleider Lyon’s stem heeft wel z’n beste tijd gehad, maar gezien de leeftijd en de vele jaren optreden is dat niet zo verwonderlijk. Het mocht de pret niet drukken!

Cuban Heels

De tent was mudvol toen wij aankwamen en eigenlijk wilden we even gaan eten. Ik wrong mij naar binnen om een paar foto’s te maken. Kreeg een paar flarden van de muziek mee en wat ik hoorde was dik in orde maar de drukte in de tent en trek in eten zorgde er voor dat ik van dit optreden alleen maar fragmentarisch iets mee kreeg. Wat ik hoorde klonk prima. Wat ik zag was één bak energie (zie ook de foto’s).

Henrik Freischlader Trio

Voor mij een enorme verrassing. Wat een formatie! De naam is natuurlijk rampzalig als je ‘t mij vraagt want buiten Europa, en dan met name West-Europa, zal waarschijnlijk niemand dit kunnen uitspreken laat staan onthouden? Ze komen uit Duitsland en ach, met Duitsland (en Nederland, België en omringende landen) als potentieel podium zal dat voor hen niet zo’n probleem zijn.

Ze stonden op de Mainstage, en het zal mijn fout zijn, maar ik kende ze niet. En muzikaal hoogtepunt was het zeker, ik ga die band volgen. Helaas kon ik niet alles horen, we wilden op tijd zijn voor Laurence Jones, die daarna optrad op de Delta Stage.

Laurence Jones Band

En dan dé belangrijkste reden waarom ik in Raalte was: Laurence Jones. Vorig jaar in november nog het voorprogramma van Samantha Fish. Nu mocht ‘ie het op de Delta Stage (iets meer dan een uur) zelf doen. En hoe! Met bassist Roger Inniss en drummer Phil Wilson werd iets meer dan een uur een show neergezet die het publiek meenam op een muzikale trip door z’n eerste zelfgeschreven liedje (wat een nummer!) tot aan nieuw werk. Allemaal erg overtuigend, technisch uitstekend uitgevoerd en met een enorm enthousiasme.

Phil Wilson is nog maar recent aan de band toegevoegd maar dat kon je totaal niet merken. Met een jazz-kit opstelling zette hij een uitstekend en vol drumgeluid neer. Wat mij betreft heeft Laurence Jones met deze drummer en bassist Roger Inniss een ritme-sessie van formaat en dat past natuurlijk ook bij hem want hij is natuurlijk een gitarist van formaat! Hij bewees zich ook als een uitstekende zanger en entertainer die het publiek wist te betrekken bij zijn show.

Volledig terecht dan ook dat Jones tijdens zijn set, waarop Bo, een lokale zangeres(?), ook nog een nummer mee zong, de #European Blues Award voor beste gitarist 2015 uitgereikt kreeg. Jones staat regelmatig op de Nederlandse podia en festivals de komende tijd, onder andere op North Sea Jazz dit jaar. Laurence Jones werd, en wordt, nog vaak “een belofte” genoemd. Maar mijns inziens doet ‘m dat tekort. Hij is “gearriveerd”, en hoe. Volgend jaar wellicht main stage?

Foto’s

Tijdens de diverse sets heb ik uiteraard nogal wat foto’s gemaakt. Voor de aardigheid had ik mijn oude Fuji Finepix S5000 ook meegenomen en deze ingesteld op F-Chrome Zwart/Wit (en een paar in kleur). De camera is niet meer ”van deze tijd” maar heeft een super goede zoom (22x maximaal) en de sfeer die je krijgt met zwart/wit foto’s is toch altijd erg mooi. Daarnaast had ik m’n Olympus E-410 mee en gebruikte daarop de 40-150mm lens.

► De foto’s (alle foto’s) zijn te vinden op m’n Google Drive – klik hier.

Share This:

Foto en Video: De Dijk live in Assen (Bonte Wever)

IMG_20150530_230302-1

Al 33 jaar bestaan ze: de Dijk. En recent kwam er een nieuw album van ze uit: “Allemansplein“, die direct hoog in de charts terecht kwam (terecht) bij iTunes. Het uitbrengen van een album gaat uiteraard ook gepaard met een tournee.

Aangezien ik De Dijk al jaren een prima band vind, in elk geval toch minimaal de beste Nederpop-band van Nederland, en ze nog nooit in al die jaren live had gezien moest het er nu toch maar eens van komen. Samen met dochter Mirjam en haar vriend afgereisd naar Assen, de Bonte Wever, waar ze een optreden deden gisteren.

VOORPROGRAMMA: MISSION 10

In het voorprogramma stond de band Mission 10. Iets na negen uur kwamen ze het podium op en deden een strakke en overtuigende set. Hoog nivo, veel spelplezier, strakke nummers. Ze hebben al drie singles uit zo hoorden we ze vertellen maar we kenden ze (nog) niet. Een aangename kennismaking. Het publiek was eerst nog wat weinig enthousiast, maar ze wisten de zaal gaandeweg goed voor zich te winnen. Knap, want voorprogramma van een band als De Dijk kan best wel een ondankbare taak zijn. Het publiek komt immers niet voor jou..?

De band komt, zoals zoveel muzikaal talent, uit Volendam. Maar palingsound is het zeker niet! In de video (zie hieronder) een klein fragment van ze. Ik zal er geen fan van worden want het is niet echt m’n smaak maar ze waren absoluut goed!

– Website: http://www.missionten.nl/
– Facebook: https://www.facebook.com/mission10music

DE DIJK

Na bijna een uur (!) wachten tot het podium voor de Dijk klaar was kwamen ze op. Een mooie opkomst, er speelde een stuk instrumentale muziek, in het donker bestegen ze het podium en openden met “Laat Het Vanavond Gebeuren” (kan het nog toepasselijker?), direct gevolgd door de klassieker “Binnen Zonder Kloppen” (beide in de video onderstaand). Lekker uitgevoerd, met routine maar niet geroutineerd – en de ene na de andere hit volgde.

Tussendoor een set met een paar nummers van de nieuwe CD “Allemansplein”. Terug grijpen naar nummers uit het begin van de carrière (“Wakker in een vreemde wereld”, 1987) deden ze ook. Ook het prachtige nummer “Mijn Van Straat Geredde Roos” (zie video hieronder) kwam voorbij.  En een toegift van 2 nummers!

Het publiek genoot, en terecht. Deze band hoeft na 33 jaar lang en een groot aantal albums en hits op hun naam niets meer te bewijzen. En toch stonden ze daar alsof ze dat nog steeds wél wilden. Dat vind ik mooi om te zien, die houding: er nog steeds vol voor gaan. Goede interactie met het publiek, nummers strak uitgevoerd. De mensen een feest gunnen! En een feestje was het zeker!

Van lekker stampende meezingers tot ingetogen, swingend (alhoewel muzikanten natuurlijk niet dansen) tot jolig (“als het golft dan golft het goed” – dat kostte veel mensen een paar biertjes door het meedeinende publiek!).. ze deden het allemaal met evenveel passie en plezier.

De Bonte Wever

Wat wij ook prettig vonden was de zaal. Er was ‘bewegingsruimte’, je kon naar boven lopen (waardoor ik heel mooi foto’s en video’s kon maken) en de zaal beneden had wat statafels aan de zijkanten opgesteld. De prijzen voor bier en fris waren ook netjes, € 2.50 per consumptie. Garderobe slechts één euro. Gratis en meer dan voldoende parkeerruimte (wij waren een uurtje van te voren aanwezig en konden de auto makkelijk kwijt). Alles bij elkaar dik in orde. De akoestiek van de zaal is voor dergelijke concerten ook prima. Een prima locatie voor dergelijke concerten!

Foto´s

Onderstaande een aantal foto´s (met name gemaakt met m’n telefoon) en video (gemaakt met de Medion Life-camera). Helaas zijn niet alle foto’s even scherp, maar ik plaats ze toch om zo een zo compleet mogelijk sfeerbeeld te geven.

Video

In de video de volgende nummers:

– Laat Het Vanavond Gebeuren
– Binnen Zonder Kloppen
– Mijn Van Straat Geredde Roos
– Als Ze Er Niet Is

Hard geluid

Ik was wel blij dat ik, in tegenstelling tot 99,9% van het publiek om mij heen, m’n Crescendo Music oordopjes bij me had. Want hoewel de muziek zo te horen niet over de limiet heen ging was het toch wel op het randje qua volume. Dat hoor je ook wel in de video, het slaat gewoon door af en toe. Zaaleigenaren zouden daar beter op moeten letten naar mijn mening; de doppen nemen 12dB van het volume af, en de muziek blijft goed te horen. Sterker nog, als ik hoor hoe mensen na afloop zeggen dat de muziek af en toe een beetje een ‘brij van geluid’ was, was ik zelfs beter af want ik hoorde juist door het gebruik van die doppen alles goed gedefinieerd. Dat is geen kritiek op de band overigens, maar wel een aandachtspunt voor zaaleigenaren, nog steeds.

Share This: