Tag: Live

Glenn Kaiser Band in Concert, Hedon, Zwolle

In de beginjaren ’70 tot begin jaren ’90 was Glenn Kaiser met zijn band een begrip in de “White Metal”-scene. De Rez Band, door hem en zijn vrouw Wendy opgericht, speelde op alle grote festivals in Europa en de VS.

Grondleggers van wat men later “Jesusrock” is gaan noemen. Een subcultuur waar veel te weinig mensen mee in aanraking zijn gekomen helaas want er is ook in deze scene een bak talent! Zeker nu de NCRV en EO al jarenlang niet of nauwelijks nog aandacht besteden aan het fenomeen “gospelrock” is er natuurlijk helemaal weinig aandacht meer voor. Een gemiste kans.

Na het stoppen van de band ging hij door met een trio, de Glenn Kaiser Band en ze maken voornamelijk (stevige) bluesmuziek en soms wordt er nog een nummer uit de Goede Oude Tijd gespeeld van de Resurrection Band, kortweg Rez Band. Gisteren stonden deze (inmiddels) rockpensionada’s in Hedon, Zwolle. En de vonken vlogen er af, bij wijze van spreken.

Blueslegende

Door de promotor werd hij aangekondigd als ‘blueslegende’ en hoewel Glenn Kaiser natuurlijk een flinke (rauw) bluesgeluid ten gehore bracht was het toch niet de pure blues die hij speelde in Zwolle. Het leunde stevig tegen de hardrock af en toe en dat vond ik prima uiteraard. En dat hij nummers van vroeger speelde, uit de Rez-periode, vond ik alleen maar beter! De set bestond uit origineel materiaal, materiaal van vroeger en als ik het goed heb gehoord een paar covers maar wel in een eigen variant.

Bij vlagen deed de formatie mij denken aan Cream overigens. Zeker toen ze Crossroads speelden was de vergelijking niet misplaatst! De band vormt een hecht trio, en dat is niet verwonderlijk als je bedenk hoe lang deze mannen al op het podium staan. Het was dus volop genieten geblazen voor de liefhebbers van dampende bluesrock. Een bezoeker, die kennelijk niet helemaal bekend was met de band, stelde tevreden vast: “het is wel van die Jezus-muziek,.. maar ze zijn wel goed hè?!”

Hedon, Zwolle

Het optreden vond plaats in de kleine zaal van Hedon, Zwolle. Prima plek, maar eigenlijk gunde ik de band een grotere zaal. Het was er goed vol, en ze speelden vol overgave en energiek de nummers af. Geen geroutineerd gedoe of ‘de gearriveerde artiest’ uithangen. En mensen werden aan het einde uitgenodigd om even na te praten als ze wilden. Voor mij was de avond lang genoeg geweest, ik moest nog een flink stuk rijden, de weersvoorspelling was slecht, dus na het laatste nummer ging ik huiswaarts. Mét natuurlijk een CD én een T-shirt én een verzameling foto- en video materiaal.

Wat een gaaf publiek

Er moet me nog even iets van ‘t hart. Wat een gaaf publiek. Er kwam een ernstig (lichamelijk) gehandicapte jongeman binnen in een rolstoel en die stond op een mooi plekje midden voor ‘t podium. Dichter bij dan ongeveer halverwege de zaal kon hij echter niet komen omdat de vloer vertrapt naar beneden ging. Ik dacht: als ze straks gaan spelen, ziet hij niets meer dan staat iedereen voor hem.. Niets van dat al! De hele avond werd zijn zicht vrij gehouden, iedereen stond zodanig in een lijn (soort omgekeerde U-vorm) voor het podium dat hij vrij zicht had. Applaus voor ‘t publiek!

Foto & Video

Klik op de foto’s voor een groter formaat. 

Share This:

Erja Lyytinen (Finland) – De Amer, Amen (Foto & Video-verslag)

Cultureel Café “De Amer” organiseert met grote regelmaat live concerten van artiesten die het zien en vooral horen meer dan de moeite waard zijn. Tot nu toe was ik er nog niet toe gekomen om daar een optreden te gaan kijken. Maar er was één optreden dat ik zeker niet wilde missen, namelijk dat van de blues-zangeres Erja Lyytinen en haar band.

Al een tijdje volgde ik Erja Lyytinen via Youtube en Facebook. Vorig jaar kondigde ze een tour aan en via facebook reageerde ik met de vraag of Nederland ook op de agenda zou staan. Ze reageerde dat dat in maart dit jaar zou zijn. Dus, toen de melding via haar Facebookpagina kwam dat ze in De Amer zou optreden direct gereserveerd!

Erja Lyytinen is vooral door veel mensen geliefd vanwege haar slide-gitaar werk. En, om maar meteen met de deur in huis te vallen, dat is inderdaad één van haar meest sterke kanten. Naast, zo ontdekte ik gisteren, een innemende persoonlijkheid. Tijdens de breaks liep ze ‘gewoon door het publiek’ en maakte ook zelf, spontaan, contact met mensen. Vrij uniek, mag ik wel zeggen.

Vandaag doet ze nog een optreden in Apeldoorn, en dat was het dan voor wat betreft Nederland de komende tijd. Ze beloofde over twee jaar weer terug te komen in Nederland en dat wat haar betreft De Amer dan weer op de agenda staat. Daar zal ik dan niet bij zijn (zie verderop).

Niet vastgeroest

De band speelde drie sets met veel werk van haar laatste album, dat officieel nog niet uit is maar al wel verkrijgbaar is – die heb ik dan meteen ook gekocht gisteren. Ook speelde ze uiteraard een paar blues klassiekers. Maar, wat opvalt is dat Erja Lyytinen niet ‘vastgeroest’ zit in het oude 12-bar bluesschema. Ze mengt op heel natuurlijke wijze moderne pop- en rock-invloeden in haar muziek.

Dat maakt de muziek veel toegankelijker, ook voor jongere luisteraars. Helaas waren die niet aanwezig in de Amer. Ik schat de gemiddelde leeftijd toch ruim boven de vijftig. Dat heeft, naast het feit dat ze geafficheerd wordt als blues zangeres, misschien ook te maken met het feit dat de toegangsprijs van € 17,50 (wat op zich natuurlijk best heel redelijk is) en de ambiance meer gericht is op de oudere “kroegtijgers” en niet op jongeren.

Slide Godess

En dat is jammer, want jongeren zouden denk ik echt kunnen genieten van deze zangeres en haar band. Zoals gezegd is haar muziek geen ‘ouderwetse blues’ alhoewel ze natuurlijk de klassiekers echt niet vergeet. Daarnaast speelt ze fantastisch gitaar en heeft een prettige stem.

Terug naar huis beluisterde ik in de auto de zojuist aangeschafte laatste CD, Stolen Hearts. En wat ik live hoorde, hoorde ik op de CD ook goed terug. Bij vlagen, zeker op de CD, doet ze denken aan de onvergetelijke -en helaas veel te vroeg overleden- Jeff Healey. Maar ook aan het werk van Robert Cray. En ze heeft (zie ook de video’s) ook onmiskenbaar eigen geluid. De CD overigens is een aangename verrassing. Waar veel bands er niet in slagen hun live geluid en energie over te brengen op het album slaagt Lyytinen met haar band daar wel in.

Alles bij elkaar genomen een prima concert. Erja Lyytinen is een vakvrouw. Ze wordt door sommigen wel de “Slide Godess” genoemd. Beetje te veel eer denk ik, d’r zijn er meer die hier erg goed in zijn maar goed is ze zeker.

Storend…

Toch heb ik één kleine aanmerking op Lyytinen’s werk. Ik heb er even goed over nagedacht of ik dat zou melden want ik wil niet onnodig spijkers op laag water zoeken. Maar, “I’ve got a bone to pick”.. het is het Engels van Erja. En dat is niet haar accent. Daar kun je wel doorheen luisteren en het heeft z’n charme.

Het is de zinsopbouw en, af en toe, de woordkeus. Het zorgt er voor dat sommige liedjes bijna onbegrijpelijke zinnen of uitdrukkingen bevatten. Misschien mag ik zo vrij zijn een suggestie te doen (voor zover ze dit al leest). Laat een native speaker de teksten meeschrijven of controleren. Want als je in het Engels zingt, moet dat gewoon goed zijn. En dat zal voor veel native speakers nog veel storender zijn. Persoonlijk denk ik dat er daarom mensen ‘afhaken’ bij haar. En dat is heel jammer want dat verdient ze zeker niet. Ik zal er uiteindelijk wel doorheen luisteren. Het gitaarspel en de productie maken het goed voor nu.

Wat ik wel erg opmerkelijke vind is dat ik lees dat de vocale partijen zijn opgenomen in Londen onder leiding van engineer en producer Chris Kimsey (o.a. gewerkt met de Rolling Stones). Had die man niet éven kunnen melden aan haar dat er tekstueel het een en ander niet lekker loopt? Dan hadden de liedjes nét dat meer gekregen waardoor het album ook op grote stations gedraaid kan worden. Nu zullen ze dat, zeker in Engelstalige landen, denk ik niet doen (maar ik kan mij vergissen uiteraard).

Ik ga denk ik niet weer naar de Amer…

Ik had nog beloofd terug te komen op De Amer, dat wil zeggen waarom ik daar, zoals ik er nu in sta, over twee jaar geen Erja Lyytinen ga luisteren. De mensen, de sfeer, de gezelligheid. Allemaal dik in orde. Geluid was hanteerbaar. En ik droeg uiteraard m’n doppen welke, wederom tot mijn grote verbazing, zo te zien niemand gebruikte. Uitgezonderd de musici. In de pauze hoorde ik wel een paar mensen zeggen dat het “best wel hard” stond. Maar wat wil je, het is een kleine zaal, er worden elektrisch versterkte instrumenten gespeeld en er is daarnaast een zanginstallatie.. Maar m’n Crescendo’s reduceren 20dB dus ik heb nergens last van!

Mijn probleem heeft te maken met de zaal. En dan met name de zaalopstelling. De stoelen staan zó dicht op elkaar dat ik er niet fatsoenlijk kon zitten. Ik zat met mijn knieën aan de éne kant (rechts) náást de stoel voor mij en m’n andere been (links) “in het gangpad”. Het was er bommetje vol. Véél te vol. De Amer moet mijns inziens óf bij dit soort optredens staanplaatsen gaan invoeren (en een select aantal zitplaatsen voor mensen slecht ter been) óf het aantal toeschouwers tot een hanteerbaar, comfortabel en veilig, maximum terugbrengen. Ik was ook niet de enige die er last van had. Om mij heen hoorde ik meer mensen klagen. Je vraagt je oprecht af wat voor ellende er ontstaat als daar brand uitbreekt of iemand onwel wordt. Los daarvan was het met zoveel mensen ook behoorlijk benauwd en benauwend. Ik vond dat afbreuk doen aan een verder prima avond met fantastiche muziek.

Foto’s

Bijgaande een kleine selectie van foto’s die ik gemaakt heb. Helaas matig licht (geen lichtshow) en kon ik niet dichterbij komen dus moest ik nogal inzoomen en hoog ISO (32000) gebruiken dus wat grofkorrelig. Maar desondanks vind ik ze de moeite waard om te delen.

Share This:

Mirjam Tamara Brinkman, nieuwe CD

Nieuw album Mirjam & concert David Philips

CD Hoes -- webGisteren is het nieuwe album uitgekomen van dochter Mirjam. Het album is door mij opgenomen en gemixt in m’n thuisstudio.

Een album produceren is ontzettend leuk werk, creatief werk en je bent daarnaast veel met hard- en software bezig. Zeker omdat ik nu nieuwe hardware en software gebruik een leerproces in alle opzichten.

Het album is online te bestellen digitale download) via de website van “De Zolderstudio” of via Bandcamp. Zie de links onderaan dit artikel. In de voorbereiding er op hebben we afgelopen zondag nog een fotoshoot gedaan. De foto’s voor de CD zijn gemaakt door dochter Lisa. Zelf heb ik ook nog wat snapshots gemaakt uiteraard. De locatie was mij bekend: de oude Suikerfabriek, waar ik een tijd geleden ook nog naar een foto-expositie was geweest (Datarush, Noorderlicht).

David Philips & Mirjam Tamara (support act)

Naast album opnames waren Mirjam en ik ook druk met iets anders: het optreden van de Engelse singer-songwriter David Philips. Een jaar geleden zag ik ‘m voor het eerst live. Toen ik hoorde dat hij weer naar Nederland wilde komen en plaatsen zocht voor optredens was 1+1 al snel 2..

Zaterdag is het zover en het adrenaline-niveau stijgt al behoorlijk. Tijdens dit concert zal Mirjam een aantal nieuwe nummers, van haar nieuwe CD, spelen samen met gitarist Jasper.

We zien er naar uit! Je bent van harte welkom. Voor meer informatie zie:
http://davidphilips.zuidhorn.nu/

Links album Mirjam

Het album van Mirjam is te vinden via:

> SoundCloud (gratis te beluisteren)
> BandCamp (gratis te beluisteren, digitale download)
> ZolderStudio (digitale download)

En natuurlijk is het bij het concert te koop en binnenkort ook via haar website te bestellen.

 

Share This:

Samantha Fish Band & Laurence Jones live in Grolloo

Afgelopen zondag speelde de Amerikaanse zangeres & gitariste Samantha Fish, met Laurence Jones (UK) als support act, in onze eigen Nederlandse blues-hoofdstad: Grolloo. 

Samantha Fish live in Grolloo
Samantha Fish live in Grolloo © Rudy Brinkman, 2015

Het was al weer even geleden dat ik Samantha Fish ‘ontdekte’ op youtube. Op zoek naar video’s over cigarbox-gitaren kwam ik een video tegen waarop zij op zo’n CGB speelde. En ik bleef van video naar video doorklikken! Wat een muzikant(e)! Fish speelt blues maar niet op de ‘afgezaagde’ manier. Ze schuwt zelfs hardrock-klassiekers niet in haar sets en ook covert ze regelmatig een nummer van de Rolling Stones. Haar eigen werk is origineel en hoewel natuurlijk wel gelinkt en vaak goed passend binnen het blues-genre gaat ze ook regelmatig buiten het geijkte pad. Verfrissend, nieuw en toch niet vervreemdend klinkend. Technisch is het allemaal dik in orde. Ze speelt alles alsof al 50 jaar speelt, trefzeker en overtuigend maar toch niet op routineuze manier. Daarnaast heeft ze een uitstraling op het podium die er ook mag zijn.

Ik had niet verwacht Fish ooit een keer live te kunnen zien. Toen ik getipt werd dat ze in Grolloo kwam, heb ik dan ook meteen gereserveerd om samen met de jongste dochter te gaan kijken en luisteren! De video’s die ik de afgelopen jaren op Youtube had gezien hadden wel voor een hooggespannen verwachting gezorgd! Na lang er naar uitkijken was het zondag 1 november zover.

Laurence Jones

In het voorprogramma van ca. 45 minuten speelde de jonge Engelse gitarist Laurence Jones. Een overtuigende gitarist en zanger met veel energie en uitstraling én ook nog eens een superaardige kerel zo bleek in de pauze. Dochter liep ‘m tegen het lijf tijdens de set van Fish op de hal en hij nam rustig tijd voor een praatje en foto’s.

In zijn set (zie ook de video) speelde hij een lang uitgesponnen versie van Bob Dylan’s “All Along the Watchtower”. Da’s zo’n nummer waar je vreselijk mee mis kan gaan want hoe vaak is dat wel niet gecoverd? Hij gaf er een originele invulling aan, beetje afgeleid van de Hendrix’ versie maar geen kopie er van. Tijdens de set van Fish deed hij vervolgens in de laatste nummers van haar en de toegift ook weer mee. Een goeie combi!

Samantha Fish

De set van Fish begon rond half vijf en een uurtje later was deze afgelopen. Er volgden nog 2 toegifts. Fish had het duidelijk naar de zin, veel interactie met de zaal ook. De overige bandleden, vooral drummer Go Go Ray, hadden ook veel zaalcontact.

Tijdens de set speelde ze vooral veel nieuw werk van haar laatste album “Wild Heart” (zie ook de video). Na een set van een aantal ‘electrische’ nummers pakte ze de akoestische gitaar om een aantal rustiger, akoestische, nummers te brengen. Daarna barstte de versterkte muziek weer los. Samen met Laurence Jones deed ze overtuigend nog een aantal nummers – een schitterende combi die aan elkaar gewaagd was en elkaar ook goed aanvulde.

Na een toegift van twee nummers was het dan toch tijd om te stoppen helaas. Waarna Samantha hoogstpersoonlijk in de hal plaatsnam om CD’s te signeren en … tijd voor foto’s te nemen. En uiteraard lieten dochter en ik die kans ook niet voorbijgaan.

Onderstaande een video en aantal foto’s van het optreden. Mijn set met alle foto’s van mij én door mijn dochter genomen staan op Google.

Bezetting

Bezetting deze avond was als volgt:

Set Laurence Jones

  • Laurence Jones – Guitars, vocals
  • Roger Inniss – Bass, backing vocals
  • Drums – Go Go Ray

Set Samantha Fisher

  • Samantha Fisher – Guitars, vocals
  • Roger Inniss – Bass, backing vocals
  • Drums – Go Go Ray

Plus Laurence Jones op gitaar/backings aantal nummers.

Organisatie en zaal

Tot slot nog een compliment aan de organisatie! Wat een prachtige locatie voor een concert als dit. Prima akoestiek, goed uitversterkt, en alles goed in orde bij Café-Restaurant Hofsteenge!

Foto’s & Video

>> Meer foto’s: https://goo.gl/photos/HDC7s4YYa7FNUbor8

Het concert van Samantha Fish was een evenement dat wat mij betreft in de herhaling kan! Hopelijk wordt ze volgend jaar bij het bluesfestival door organisator Johan Derksen (ja, van Voetbal International) wederom uitgenodigd! 

 

Share This:

[Video] Live optreden in Romantica Zuidhorn

Daar sta (zit) je dan. Na dertig jaar gitaar te hebben gespeeld in heel wat settings maar nog nooit solo was het dan toch vrij onverwacht tijd voor ‘m solo debuut. 

Dochter Mirjam had een optreden in Romantica Zuidhorn (Steakhouse/Grillroom met erg lekkere pizza’s overigens) en ik werd gebombardeerd – beetje door m’n eigen grote mond – tot ‘pauze act’. Terwijl Mirjam even kon uitblazen na haar eerste set mocht ik ‘zweten’ op de uitvoering van een paar covers en twee eigen nummers. In de video hieronder vijf van de zes nummers die ik gespeeld heb.

Nummers in deze video:
– Folsom Prison Blues (Johnny Cash)
– Kocking on Heavens Door (Bob Dylan)
– Troebel Water (R. Brinkman)
– Ik Mis Je (R. Brinkman)
– Dock of the Bay (Otis Redding)

Eerlijk gezegd niet echt mijn ambitie om als solo-act door de wereld te gaan. Liefst speel ik in ‘band settings’ of hoogstens, als ik dan alleen moet spelen, als begeleider. Maar voor alles is een eerste keer, ook al is het 30 jaar nadat je je eerste akkoordje speelt op een gitaar! D’r ging her en der natuurlijk wel wat mis, maar dat mocht de pret niet drukken.

Wel ontzettend leuk, achteraf, vooral om dat het publiek zo gezellig mee deed en goed reageerde en soms zelfs mee neuriede of zong!

Ik Mis Je (gratis download!) en Troebel Water zijn ook te beluisteren via

https://soundcloud.com/barkingaunts/
https://barkingaunts.bandcamp.com/

Mirjam’s muziek is onder andere te vinden via haar website http://www.mirjambrinkman.nl/

Share This: