Tag: album

Rudy's Krabbels | video 97053 1280

Gratis programma voor semi-professionele videobewerking

Videobewerking met Linux is gratis. Net als het Operating System zelf. En Gratis betekent niet dat het niet goed is, integendeel. Veel professionele video’s en films worden op Linux machines bewerkt en gemonteerd.

Vorig jaar heb ik over gratis foto en video software voor Windows, MacOS en Linux al eens geschreven in dit artikel. Mijn favoriete videobewerkingssoftware was, indertijd, KDEnlive. Helaas heeft dat programma wat eigenaardigheden en vind ik het toch niet zo gebruikersvriendelijk. Dus ging ik op zoek naar iets anders. OpenShot heb ik meerdere malen een keer geprobeerd, maar het bleef een probleemgeval. Vooral omdat het een hardware driver nodig heeft van Intel en die driver zorgt voor problemen.

FLOWBLADE
Uiteindelijk ben ik terecht gekomen bij FlowBlade. Voordelen? Semi-professioneel, makkelijk in gebruik (als je er even de tijd voor neemt alles te ontdekken) en uiteraard kosteloos. De versie die in Linux Mint wordt aangeboden voor de software manager is achterhaald. Download, bij voorkeur, de nieuwe versie van de officiële website https://jliljebl.github.io/flowblade/.

QUIRKS
Flowblade heeft wat quirks, oftewel eigenaardigheden. Zo kon ik maar moeizaam de functie vinden voor het maken van titels en werkt dit ook een beetje apart (het wordt opgeslagen als afbeelding die je dan weer moet verwerken in je video).

Als je de handleidingen op internet volgt, vind je de functie niet zo snel. Het staat onder de menu-optie “Tools” | “Titler”. Zoals gezegd, maak je een titel aan, dan moet je de opslaan, opnemen op een video-spoor en met de ‘blend’ functie laten samenvoegen met je beeld.

Rudy's Krabbels | flowblade

Een andere eigenaardigheid is de instellingen van de video wanneer je gaat renderen. Kies niet voor de standaard instellingen maar pas die aan als je volledig scherm wilt hebben voor je video’s. Zie bijgaande schermprint. Natuurlijk moet de video die je gebruikt wel deze resolutie of beter hebben! Neem je de standaardinstellingen dan krijg je namelijk een video op een (te) klein formaat. Niet meer van deze tijd en niet geschikt voor bijvoorbeeld YouTube.

Los van deze ‘weetjes’ heb ik geen echte nadelen gevonden. Wilde KDEnlive nog wel eens onverwacht crashen, FlowBlade bleef ook na urenlang editen gewoon stabiel draaien en de resultaten zijn (uitgezonder een kleine fout die ik gemaakt heb in de aftiteling) verder prima.

NIEUWE VIDEO
Reden voor mij om naar een ander programma om te kijken was dus dat KDEnlive mij toch niet helemaal beviel. En aangezien ik een nieuwe EP heb gemaakt, moest er ook een videoclip komen voor één van de nummers op het album. Bij deze dus. Want afgezien van websites bouwen, foto’s maken en fietsen en nog veel meer werkzaamheden en hobbies is er nog één grote liefde: de muziek!

Voor de video is gebruik gemaakt van zogeheten ‘stock video’, standaard, in dit geval gratis te gebruiken, video materiaal. Mijn website voor dit muziekproject is te vinden op https://www.solidrockbluesband.com/.

 

 

Rudy's Krabbels | studio bass

Nieuw album “Yesterday’s Coffee”

Nieuw album, gratis single download. Via CDBaby, BandCamp, SoundCloud streaming en iTunes.

Op m’n andere sites is het al gemeld, maar sinds vorige week is er een nieuw album uitgekomen van het “Barking Aunts”-project. Een solo project met (af en toe) ondersteuning van anderen. Het album is verkrijgbaar via CDBaby (ook als CD te bestellen), BandCamp en (binnenkort) ook via iTunes en streaming services te beluisteren.

Via SoundCloud (klik hier) en BandCamp (klik hier) kun je eenvoudig de gratis single downloaden.

Alle nummers op dit album zijn door mij zelf geschreven, ingespeeld en opgenomen in mijn eigen thuisstudio (de Zolderstudio), een kleine studio waar ik voor mijzelf en (met) anderen regelmatig muziek opneem.  Ik bespeel de instrumenten dus allemaal zelf, uitgezonderd de drums. Dat zijn meestal drum-patronen gemaakt met midi en/of met behulp van mijn Digitech TRIO. De liedjes op het album zijn engelstalig en te omschrijven als “poprock” of “alternative”.

Het album zou in eerste instantie een ’trilogie’ worden van drie liedjes. Uiteindelijk werd het een volledig album met acht nieuwe, volledig originele, liedjes.

CDBaby bandpage
SoundCloud
BandCamp

Ik wens je veel luisterplezier en hopelijk vind je het album dusdanig leuk dat je ‘m aanschaft uiteraard. Het goedkoopst is dit via BandCamp maar daarvoor moet je wel beschikken over paypal.

Rudy's Krabbels | P1020749

Erja Lyytinen (Finland) – De Amer, Amen (Foto & Video-verslag)

Cultureel Café “De Amer” organiseert met grote regelmaat live concerten van artiesten die het zien en vooral horen meer dan de moeite waard zijn. Tot nu toe was ik er nog niet toe gekomen om daar een optreden te gaan kijken. Maar er was één optreden dat ik zeker niet wilde missen, namelijk dat van de blues-zangeres Erja Lyytinen en haar band.

Al een tijdje volgde ik Erja Lyytinen via Youtube en Facebook. Vorig jaar kondigde ze een tour aan en via facebook reageerde ik met de vraag of Nederland ook op de agenda zou staan. Ze reageerde dat dat in maart dit jaar zou zijn. Dus, toen de melding via haar Facebookpagina kwam dat ze in De Amer zou optreden direct gereserveerd!

Erja Lyytinen is vooral door veel mensen geliefd vanwege haar slide-gitaar werk. En, om maar meteen met de deur in huis te vallen, dat is inderdaad één van haar meest sterke kanten. Naast, zo ontdekte ik gisteren, een innemende persoonlijkheid. Tijdens de breaks liep ze ‘gewoon door het publiek’ en maakte ook zelf, spontaan, contact met mensen. Vrij uniek, mag ik wel zeggen.

Vandaag doet ze nog een optreden in Apeldoorn, en dat was het dan voor wat betreft Nederland de komende tijd. Ze beloofde over twee jaar weer terug te komen in Nederland en dat wat haar betreft De Amer dan weer op de agenda staat. Daar zal ik dan niet bij zijn (zie verderop).

Niet vastgeroest

De band speelde drie sets met veel werk van haar laatste album, dat officieel nog niet uit is maar al wel verkrijgbaar is – die heb ik dan meteen ook gekocht gisteren. Ook speelde ze uiteraard een paar blues klassiekers. Maar, wat opvalt is dat Erja Lyytinen niet ‘vastgeroest’ zit in het oude 12-bar bluesschema. Ze mengt op heel natuurlijke wijze moderne pop- en rock-invloeden in haar muziek.

Dat maakt de muziek veel toegankelijker, ook voor jongere luisteraars. Helaas waren die niet aanwezig in de Amer. Ik schat de gemiddelde leeftijd toch ruim boven de vijftig. Dat heeft, naast het feit dat ze geafficheerd wordt als blues zangeres, misschien ook te maken met het feit dat de toegangsprijs van € 17,50 (wat op zich natuurlijk best heel redelijk is) en de ambiance meer gericht is op de oudere “kroegtijgers” en niet op jongeren.

Slide Godess

En dat is jammer, want jongeren zouden denk ik echt kunnen genieten van deze zangeres en haar band. Zoals gezegd is haar muziek geen ‘ouderwetse blues’ alhoewel ze natuurlijk de klassiekers echt niet vergeet. Daarnaast speelt ze fantastisch gitaar en heeft een prettige stem.

Terug naar huis beluisterde ik in de auto de zojuist aangeschafte laatste CD, Stolen Hearts. En wat ik live hoorde, hoorde ik op de CD ook goed terug. Bij vlagen, zeker op de CD, doet ze denken aan de onvergetelijke -en helaas veel te vroeg overleden- Jeff Healey. Maar ook aan het werk van Robert Cray. En ze heeft (zie ook de video’s) ook onmiskenbaar eigen geluid. De CD overigens is een aangename verrassing. Waar veel bands er niet in slagen hun live geluid en energie over te brengen op het album slaagt Lyytinen met haar band daar wel in.

Alles bij elkaar genomen een prima concert. Erja Lyytinen is een vakvrouw. Ze wordt door sommigen wel de “Slide Godess” genoemd. Beetje te veel eer denk ik, d’r zijn er meer die hier erg goed in zijn maar goed is ze zeker.

Storend…

Toch heb ik één kleine aanmerking op Lyytinen’s werk. Ik heb er even goed over nagedacht of ik dat zou melden want ik wil niet onnodig spijkers op laag water zoeken. Maar, “I’ve got a bone to pick”.. het is het Engels van Erja. En dat is niet haar accent. Daar kun je wel doorheen luisteren en het heeft z’n charme.

Het is de zinsopbouw en, af en toe, de woordkeus. Het zorgt er voor dat sommige liedjes bijna onbegrijpelijke zinnen of uitdrukkingen bevatten. Misschien mag ik zo vrij zijn een suggestie te doen (voor zover ze dit al leest). Laat een native speaker de teksten meeschrijven of controleren. Want als je in het Engels zingt, moet dat gewoon goed zijn. En dat zal voor veel native speakers nog veel storender zijn. Persoonlijk denk ik dat er daarom mensen ‘afhaken’ bij haar. En dat is heel jammer want dat verdient ze zeker niet. Ik zal er uiteindelijk wel doorheen luisteren. Het gitaarspel en de productie maken het goed voor nu.

Wat ik wel erg opmerkelijke vind is dat ik lees dat de vocale partijen zijn opgenomen in Londen onder leiding van engineer en producer Chris Kimsey (o.a. gewerkt met de Rolling Stones). Had die man niet éven kunnen melden aan haar dat er tekstueel het een en ander niet lekker loopt? Dan hadden de liedjes nét dat meer gekregen waardoor het album ook op grote stations gedraaid kan worden. Nu zullen ze dat, zeker in Engelstalige landen, denk ik niet doen (maar ik kan mij vergissen uiteraard).

Ik ga denk ik niet weer naar de Amer…

Ik had nog beloofd terug te komen op De Amer, dat wil zeggen waarom ik daar, zoals ik er nu in sta, over twee jaar geen Erja Lyytinen ga luisteren. De mensen, de sfeer, de gezelligheid. Allemaal dik in orde. Geluid was hanteerbaar. En ik droeg uiteraard m’n doppen welke, wederom tot mijn grote verbazing, zo te zien niemand gebruikte. Uitgezonderd de musici. In de pauze hoorde ik wel een paar mensen zeggen dat het “best wel hard” stond. Maar wat wil je, het is een kleine zaal, er worden elektrisch versterkte instrumenten gespeeld en er is daarnaast een zanginstallatie.. Maar m’n Crescendo’s reduceren 20dB dus ik heb nergens last van!

Mijn probleem heeft te maken met de zaal. En dan met name de zaalopstelling. De stoelen staan zó dicht op elkaar dat ik er niet fatsoenlijk kon zitten. Ik zat met mijn knieën aan de éne kant (rechts) náást de stoel voor mij en m’n andere been (links) “in het gangpad”. Het was er bommetje vol. Véél te vol. De Amer moet mijns inziens óf bij dit soort optredens staanplaatsen gaan invoeren (en een select aantal zitplaatsen voor mensen slecht ter been) óf het aantal toeschouwers tot een hanteerbaar, comfortabel en veilig, maximum terugbrengen. Ik was ook niet de enige die er last van had. Om mij heen hoorde ik meer mensen klagen. Je vraagt je oprecht af wat voor ellende er ontstaat als daar brand uitbreekt of iemand onwel wordt. Los daarvan was het met zoveel mensen ook behoorlijk benauwd en benauwend. Ik vond dat afbreuk doen aan een verder prima avond met fantastiche muziek.

Foto’s

Bijgaande een kleine selectie van foto’s die ik gemaakt heb. Helaas matig licht (geen lichtshow) en kon ik niet dichterbij komen dus moest ik nogal inzoomen en hoog ISO (32000) gebruiken dus wat grofkorrelig. Maar desondanks vind ik ze de moeite waard om te delen.

Rudy's Krabbels | a4210902710 10

Nieuw album (gratis download) “Little Angel”

Afgelopen week is er een nieuw album gepubliceerd, een EP met vier nummers en je mag ‘m gratis(!) downloaden. Maar natuurlijk mag je me ook een ”tip” geven voor de moeite en tijd die er in gestoken is. Het album is dus verkrijgbaar voor “whatever you can afford”.

Hoewel ik een speciale website (meerdere zelfs, ook in ’t Engels) over mijn muziek heb, meldt ik ook hier natuurlijk nog wel de hoogtepunten. En dit album (EP) is voor mij wel een hoogtepunt(je). Hoewel het maar vier nummers bevat zijn het alle vier nummers waar ik zelf erg tevreden over ben. Opgenomen, grotendeels, met wat nieuwe spulletjes. Zoals een Digitech Trio Bandcreator en een nieuw microfoon (laatste track). De Linux-gebaseerde studio die ik sinds enige tijd heb ingericht werpt zijn vruchten af, alhoewel een deel nog opgenomen is met Mixcraft (windows). ’t Is soms namelijk maar net hoe het uitkomt en welke DAW (Digital Audio Workstation, een mooie naam voor computer met opname apparatuur) op dat moment het beste geschikt is. Ik ben daar niet eenkennig in! Je moet, zo meen ik, het gereedschap gebruiken dat het beste geschikt is voor een klusje!

Het album is volledig te beluisteren via Youtube (klik hier of kijk hier onder). Daarnaast is het dus te downloaden via BandCamp, klik hier voor de website. Kies voor “Buy now” en vul dan het bedrag in dat je er voor over hebt (paypal of creditcard nodig). Maar je mag dus ook 0,00 invullen en kunt dan het album gratis en voor niets downloaden.

Dit album is inmiddels het 12e album dat ik heb opgenomen en het 9e solo-album van mijn hand. Wel zijn er vaak gastbijdragen op de albums en/of co-writers. Dat is op dit album niet het geval. Alle instrumenten zijn door mijzelf ingespeeld en/of geprogrammeerd en daarnaast zijn alle teksten en composities van mijn eigen hand.

Video/Youtube versie

Rudy's Krabbels | jones instagram

Laurence Jones – Take Me High

Het is al weer drie week geleden dat ik het nieuwe album van Laurence Jones ontvangen heb. Tot nu toe had ik er nog niets over geschreven, omdat ik er een beetje gemengde gevoelens over had. Alle recensies die ik tot nu toe had gelezen waren laaiend enthousiast. Dus, .. maar goed, Bol.com stuurde mij een review verzoek. Bij deze de review die ik ingezonden heb bij Bol.

Laurence Jones is up-and-coming en het zal niet lang meer duren of hij behoort bij de “gearriveerde” artiesten. En dat ondanks zijn jonge leeftijd. Vorig jaar november zag ik ‘m voor het eerst live, in het voorprogramma van Samantha Fish – ook een naam om in de gaten te houden – in Grolloo. De Blueshoofdstad van Nederland uiteraard. Waar we ook nog een persoonlijk praatje met ‘m hadden gemaakt en hij niet alleen een uitstekend artiest maar ook een uiterst aimabele persoon bleek te zijn.

Vervolgens speciaal naar het bluesfestival gereisd in Raalte (Ribs and Blues) om maar één reden: Jones nog een keer te horen maar dan met een langere set.

Het album is super geproduceerd en het is duidelijk dat het in Laurence Jones’ muziek vooral om zijn gitaarwerk draait. Maar ook de drummer (Phil Wilson) en bassist (Roger Inniss) zijn gerenommeerde musici met een flinke trackrecord en dat hoor je ook absoluut terug.

Wat ik een beetje mis in het album is de energie die Laurence Jones bij live optredens heeft. De studio-opnames zijn goed opgenomen, de liedjes zijn perfect uitgevoerd. De mixing en mastering is perfect gedaan. Door een producer van topklasse (Mike Vernon o.a. bekend als producer van David Bowie). En toch is Vernon er niet in geslaagd de rauwe kantjes, het ongepolijste, dat Jones op het podium zo kenmerkt goed in de studio-opnames over te brengen.

Misschien had een jonge, onervaren, of minder gearriveerde producer dat wel gekund. Ik vind dat deze producer gedaan heeft wat helaas zo vaak gebeurt: te véél productie. Te véél “zijn stempel” er op gedrukt. Daarom zeg ik “nu nog een live album”. Al zou ik dit album niet hebben willen missen, dat is een ding dat zeker is.

Jones zal ik zeker blijven volgen. Het is een rasartiest, die de blues met verve, in stijl maar toch vernieuwend, weet te brengen. Een geduchte concurrent voor de ”oude garde” en gelukkig zijn er nog steeds jonge muzikanten als Jones die de Blues nieuw leven in (weten te) blazen. Dus alles bij elkaar: zeker een aanrader.

Mijn Rating: 4/5
Laurence Jones – Take Me High
Verkrijgbaar bij www.bol.com

Rudy's Krabbels | lavori in corso reverbnation

Nieuw album – Gratis Single – Lavori In Corso

Dat ik regelmatig iets met muziek doe, zal iedereen die deze site bezoekt wel weten. Eerder dit jaar bracht ik nog een album uit, in januari. Vandaag is al weer het tweede album van dit jaar uitgebracht. Het album bevat 10 nummers, waarvan één gratis te downloaden is.

Het album is volledig in eigen beheer opgenomen in mijn eigen “ZolderStudio”. Alle liedjes zijn, op twee na, door mij zelf geschreven/gecomponeerd en ingespeeld. Op de website van de ZolderStudio (NL) en Barking Aunts (Engels) staat meer informatie er over.

Er is van het album een gratis te downloaden ‘single’ beschikbaar. Te downloaden via BandCamp en Reverbnation (zie links onderaan). Het is inmiddels het 11e album dat ik opgenomen/geproduceerd heb en het 8e solo album. De andere albums waren voor dochter Mirjam en een project-EP. Daarnaast heb ik ook voor anderen af en toe wat demo-opnames e.d. gemaakt.

Vooral het proces van het schrijven, opnemen, mixen etc. is wat mij uitermate boeit. Ik treed verder niet (regelmatig) op en speel op dit moment ook niet meer in een band. Maar dat wil dus niet zeggen dat ik geen muziek meer maak, integendeel! De “productie” is hoger dan ooit!

BandCamp album beluisteren/downloaden *)
ReverbNation album beluisteren/downloaden *)

Let op! Wil je het album in zijn geheel downloaden dan kost dat $5.- Download de liedjes dan niet apart maar als album, dat is veel goedkoper. En het gratis nummer is uiteraard, … gratis!

*) Kies voor de beste audio-kwaliteit de link naar BandCamp.

Techniek

Voor wat betreft de techniek is het interessant om te melden dat dit album nagenoeg volledig is opgenomen met Ardour, een Linux-studiosoftware pakket (KXStudio).

Videoclip

De videoclip is relatief eenvoudig, maar voor wie graag beeld ziet bij het geluid, klik hier onder.

Lavori In Corso

De titel betekent “Werk In Uitvoering” en dat typeert mijn muziek wel een beetje. De liedjes ontstaan al werkend, review en feedback van anderen verwerken, opnieuw mixen, etc. En eigenlijk zijn ze nooit echt af. Nu ik het zelf terug luister denk ik dan ook wel eens  “dit had ook zo gekund, die tekst had ook anders gekund, .. die solo mocht wel wat langer/korter”.. Soms schaaf ik dan nog bij, soms laat ik het zoals het is omdat het bijvoorbeeld om “het moment” ging voor mij.

Rudy's Krabbels | diana rein album review

Diana Rein – Long Road

Een tijd geleden ging iemand mij volgen op Twitter en Instagram die ik niet kende, een gitariste. Ik denk dat de aanleiding was dat ik een aantal tweets deed over concerten waar ik heen ging van onder andere Samantha Fish. Ze was niet de eerste die dat deed overigens. En nieuwsgierig geworden keek ik op haar twitterfeed en instagram. En verder op Youtube en Facebook en ontdekte dat zij toch wel erg fijne muziek maakt. Diana Rein was op dat moment druk bezig een nieuw album op te nemen en wat ik hoorde sprak mij erg aan!

Wie is Diana Rein?

Diana Rein is niet echt een naam die iedereen in Nederland kent. Integendeel. Maar als ik zeg “Home Alone”, dan weet iedereen welke films ik bedoel – en daar “kennen” we haar van in Nederland:
http://www.imdb.com/name/nm0132951/bio?ref_=nm_ov_bio_sm
Ze speelde “Sondra” in Home Alone en is daarna zich gaan toeleggen op muziek, de Blues! Ze is een “indie” blues muzikant, en haar laatste album heeft ze grotendeels alleen gemaakt, opgenomen en geproduceerd. Dat spreekt mij natuurlijk ook erg aan. Een album dat zo gemaakt wordt, is vaak zo veel persoonlijker dan een album waar invloed van bandleden, producers, platen maatschappij enzovoorts in meewegen.

Toen Diana dan ook liet weten dat haar album af was en te koop besloot ik direct het album te bestellen. En het vorige album. Een leuke package deal op haar website maakte die keuze niet moeilijk.

Op haar laatste album laat ze zich in de teksten van een meer persoonlijke kant zien, zo geeft ze zelf aan. De muziek is, voor wie van Stevie Ray Vaughan houdt, denk ik een must. Lekkere bluesmuziek. Met die heerlijke strat-sound! Ik was snel verkocht toen ik de muziek hoorde. En nu heb ik hier dan twee albums, gesigneerd en wel, liggen.

long road diana reinWat kun je er van zeggen?

Ik ben natuurlijk geen professionele recensent, maar muziekliefhebber. In dit stukje beperk ik mij tot haar laatste album “Long Road”. Het album opent met het nummer “Long Road” en direct hoor je Vaughan’s invloed maar niet op een copy-cat manier. Dat Vaughan een grote invloed in haar leven is, is duidelijk. Het is dan ook niet voor niets dat haar zoontje Vaughn, denk ik.

Ook in het nummer “Wild One” hoor je de invloed maar het is toch erg originele muziek. De stem van Diana is ook een een heerlijke blues stem. Ik ben groot fan van Samantha Fish (…) maar dan heb je het bijvoorbeeld over een heel andere stem, een ander stemgebruik. En een heel andere sound (de “humbucker” versus “single coil” – een discussie waar ik niet aan begin maar gewoon geniet van beide!).

Over die stem gesproken – die was er bijna niet meer geweest. Rein heeft een operatie gehad aan een poliep en is daar gelukkig goed overheen gekomen. “Living Loud” laat dat goed horen! Gewoon knap gedaan. En zo gaat het album lekker door. Liedje na liedje laat zij horen waarom zij de “Six String Siren” bijgenaamd is. De “Sirens” waren de zangeressen die de schippers verleiden en de stem en gitaarspel van Diana verleidt je om te blijven luisteren. Steeds luister ik een nummer en denk “wow, wat komt er hierna?”.

Het solowerk in “Green Light”, de openingsriff in “Rebel with a Cause”, de heerlijke ballad-klanken in “Don’t Walk Away” en “Wicked”. Dat nummer is sowieso één van m’n favorieten. Het is blues, maar ergens ook weer niet. Ik vind Rein geen “purist” in die zin. En dat spreekt mij juist aan. In “Wicked” vind ik haar stem ook erg goed uitkomen. De solo in het nummer is ronduit chilling. Dit moet je echt hard afspelen en lekker in opgaan!

In “Down, Down, Down” kiest Diana voor een interessante opening. Alleen een gitaar, en haar stem. Je verwacht dat het nummer zo door gaat of een soort van kort intermezzo is, maar … na het intro barst het nummer los en en begint een stampende en dampende blues-rock song zich te ontwikkelen.

Het album sluit af met “Peace”. Don’t we all want peace, right? Zo’n titel kan van alles herbergen Alweer iemand die pleit voor wereldvrede (..) of gaat het ergens anders over? Een vrij lang intro, en plotseling een tempo-wisseling. Een solo na een instrumentaal intro. Knap! Het nummer begint voor je gevoel twee keer. Je wacht op de tekst. Wat gaat de boodschap van dit nummer worden? Geen. Dat wil zeggen: geen tekst. Het blijft instrumentaal. En daarmee geeft Rein toch een statement af. Voor mij is dit nummer “Peace” een boodschap als in “Zoek vrede in de muziek, in je beleving er van”. Maar een ander kan er zijn compleet eigen invulling aan geven. Of géén. Ook goed.

Kennen we haar nu?

Diana Rein heeft op dit album ons laten horen wie ze is. Tot op zekere hoogte. Een prima zangeres, een uitstekend gitarist. En een erg goede tekstschrijver. Ze heeft een zelf-geproduceerd album gemaakt dat er niet om liegt! Maar kennen we haar nu? We kennen haar voor zover ze zich wil laten kennen. En wat ik zie, hoor en gemerkt heb in de contacten via social media hebben we hier te maken met een uniek talent en ik hoop dat we nog heel veel van haar gaan horen.

A note to Diana

So, I hope she reads this one day…

Diana thank you so much for deciding to follow me on Twitter.. If you hadn’t done so I’d never knew about your music and incredible talent. Thank you for the signed copies of your albums and your great music! I’ve enjoyed it a lot and will keep doing so in the years to come!

Meer over Diana Rein: www.dianarein.com